Για τον επανεξοπλισμό του μολσεβίκικου κόμματος το 1917 (1)- του Λ.Τρότσκι Εκτύπωση
Συντάχθηκε απο τον/την Ergatiki Dimokratia   
Κυριακή, 17 Φεβρουάριος 2013 11:30

Για τον Επανεξοπλισμό του μπολσεβίκιου κόμματος το 1917 (1)

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙ

(Από το βιβλίο του Λ. Τρότσκι

(Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης)


«Ο  ΕΠΑΝΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ  ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ»


Στη νεοϋορκέζικη εφημερίδα Νόβυ Μίρ, που προοριζότανε για τους Ρώσους εργάτες της Αμερικής, ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου προσπαθούσε να δώσει μιαν ανάλυση και μια πρόγνωση για την εξέλιξη της Επανάστασης, με βάση τις φτωχές πληροφορίες του αμερικάνικου τύπου. «Η εσώτερη ιστορία των γεγονότων που ξετυλίγονται — έγραφε ο συγγραφέας στις 6. του Μάρτη (παλιό ημερολόγιο) — μας είναι γνωστή μόνο από αποσπάσματα και υπαινιγμούς που γλιστράνε μέσα στα επίσημα τηλεγραφήματα». Η σειρά με τα άρθρα τα αφιερωμένα στην επανάσταση, αρχίζει στις 27 του Φλεβάρη και σταματάει στις 24 του Μάρτη, για το λόγο ότι ο συγγραφέας άφηνε τη Νέα Υόρκη. Παραθέτουμε πιο κάτω, με χρονολογική σειρά, αποσπάσματα απ’ αυτά τα άρθρα, που μπορούν να δώσουν μιαν ιδέα για τις απόψεις που είχε ο συγγραφέας πάνω στην επανάσταση φτάνοντας στις 4 του Μάη στη Ρωσία:
27 Φλεβάρη :
«Μια κυβέρνηση ξεχαρβαλωμένη, ξεπεσμένη, παράταιρη ψηλά. ένας στρα¬τός οριστικά διαλυμένος, η δυσαρέσκεια, η αβεβαιότητα και το δέος ανάμεσα στις κατέχουσες τάξεις• βαθιά έξαψη στις λαϊκές μάζες. ένα προλεταριάτο αυξημένο αριθμητικά, βαμμένο μέσα στη φωτιά των γεγονότων — όλα αυτά μας δίνουν το δικαίωμα να πούμε πως είμαστε μάρτυρες στη Δεύτερη Ρω¬σική Επανάσταση. Ας ελπίσουμε πως πολλοί από μας θα πάρουν μέρος σ' αυτή».
3 Μάρτη:
«Πολύ νωρίς οι Ροντζιάνκο και οι Μιλιουκόβ βάλθηκαν να μιλάνε για τάξη και δεν είναι ακόμα αύριο που θα βασιλεύει η γαλήνη στην αναταραγμένη Ρωσία. Στρώμα το στρώμα θα ξεσηκωθεί τώρα η χώρα — όλοι οι καταπιεζόμενοι, οι απόκληροι, οι απογυμνωμένοι από τον τσαρισμό και τις ιθύνουσες τάξεις—σ' όλη την απέραντη έκταση της ρωσικής γης, αυτής της φυλακής των λαών. Τα γεγονότα της Πετρούπολης δεν είναι παρά μόνο η αρχή. Επικεφαλής των λαϊκών μαζών της Ρωσίας, το επαναστατικό προλεταριάτο θα εκπληρώσει το ιστορικό του έργο: θα διώξει τη μοναρχική και αριστοκρατική αντίδραση απ’ όλα τα καταφύγια της και θ' απλώσει το χέρι στους προλετάριους της Γερμανίας κι όλης της Ευρώπης. Γιατί πρέπει να ξεκαθαρίσει όχι μόνο τον τσαρισμό μα και τον πόλεμο».
«Κιόλας το δεύτερο κύμα της επανάστασης πάει να περάσει πάνω απ’ τα κεφάλια των Ροντζιάνκο και των Μιλιουκόβ, που είναι απορροφημένοι με την αποκατάσταση της τάξης και τη συνεννόηση με τη μοναρχία. Μέσα απ΄ τους ίδιους της τους κόλπους, η επανάσταση θα βγάλει την εξουσία της—το επαναστατικό όργανο του λαού που βαδίζει προς τη νίκη. Και οι μεγαλύτε-ρες μάχες και οι πιο βαριές θυσίες ανήκουν ακόμα στο μέλλον. Και μονάχα υστέρα απ’ αυτές θάρθει η ολοκληρωτική και πραγματική νίκη».
4 Μάρτη :
«Η συγκρατημένη από καιρό δυσαρέσκεια των μαζών ξέσπασε τόσο αργά, τον τριακοστό δεύτερο μήνα του πολέμου, όχι γιατί αντιτασσότανε στις μάζες ένα αστυνομικό φράγμα, που είχε τρανταχτεί συθέμελα στην πορεία του πολέμου, μα γιατί όλοι οι θεσμοί, όλα τα όργανα των φιλελεύθερων, μαζί και τα κοπέλια τους οι σοσιαλπατριώτες, άσκησαν τρομακτική πολιτική πίεση πάνω στα εργατικά στρώματα τα λιγότερο συνειδητά, προβάλλοντας τους την ανάγκη της «πατριωτικής πειθαρχίας και της τάξης».
»Μονάχα τότε (ύστερα από τη νίκη της εξέγερσης) ήρθε η σειρά της Δούμας. Ο τσάρος επιχείρησε, την τελευταία στιγμή, να την διαλύσει. Και θα σκόρπαγε υπάκουα, «κατά το παράδειγμα των προηγουμένων ετών», αν μπορούσε να το κάνει. Μα στις πρωτεύουσες κυριαρχούσε πια ο επανα¬στατημένος λαός, κείνος ο ίδιος λαός, που, ενάντια στη θέληση της φιλελεύθερης μπουρζουαζίας, είχε κατέβει στους δρόμους για να παλέψει. Με το λαό είταν ο στρατός. Κι αν η μπουρζουαζία δεν είχε κάνει την απόπειρα να οργανώσει την εξουσία της, μια επαναστατική κυβέρνηση θάβγαινε μόνο απ’ τις εξεγερμένες εργατικές μάζες. Η Δούμα της 3 του Ιούνη δε θ' απο¬φάσιζε ποτέ ν' αποσπάσει την εξουσία από τον τσαρισμό. Μα δε μπορούσε να μην εκμεταλλευτεί τη μεσοβασιλεία που είχε εγκαθιδρυθεί: η μοναρχία είχε πρόσκαιρα σαρωθεί από το πρόσωπο της γης και η επαναστατική εξουσία δεν είχε ακόμα συγκροτηθεί».
6 Μάρτη :
«Μια ανοιχτή σύγκρουση ανάμεσα στις δυνάμεις της επανάστασης που επικεφαλής της ορθώνεται το προλεταριάτο των πόλεων, και στην αντεπαναστατική φιλελεύθερη μπουρζουαζία που πήρε προσωρινά την εξουσία, είναι ολότελα αναπόφευκτη. Μπορεί κανείς, εννοείται—και μ' αυτό θα καταπιαστούν με ζήλο οι φιλελεύθεροι αστοί όπως και οι αξιοθρήνητοι σοσιαλιστές του αγοραίου τύπου—να συντάξει πολλές συγκινητικές φράσεις για τη μεγάλη υπεροχή της εθνικής ένωσης απέναντι στο σχίσμα των τάξεων. Μα κανείς ακόμα δεν κατάφερε με τέτοιους εξορκισμούς να εξαλείψει τους κοι¬νωνικούς ανταγωνισμούς και να ανακόψει το φυσικό ξετύλιγμα της επαναστατικής πάλης.
»Από τώρα κιόλας, αμέσως, το επαναστατικό προλεταριάτο θα πρέπει ν' αντιτάξει τα επαναστατικά του όργανα, τα σοβιέτ των εργατών, στρατιωτών και χωρικών, στα εκτελεστικά όργανα της προσωρινής Κυβέρνησης. Σ' αυτή την πάλη, το προλεταριάτο, συνενώνοντας γύρω του τις λαϊκές μάζες που ορθώνουν το κεφάλι, πρέπει να βάλει για άμεσο σκοπό του την κατάκτηση της εξουσίας. Μόνο μια έργατικοεπαναστατική κυβέρνηση θάχει τη θέληση και τη δύναμη, από τον καιρό κιόλας της προπαρασκευής της Συντακτικής Συνέλευσης, να προχωρήσει σε μια ριζική δημοκρατική εκκαθάριση της χώρας, να αναδιοργανώσει από πάνω ως κάτω το στρατό, να τον μετατρέψει σε επαναστατική πολιτοφυλακή και ν' αποδείξει πραγματικά στα κατώτερα στρώματα του κάμπου πως η σωτηρία τους βρίσκεται αποκλειστικά και μόνο στην υποστήριξη του εργατικοεπαναστατικοΰ καθεστώτος».
7    Μάρτη :
«Όσο βρισκότανε στην εξουσία η κλίκα του Νικολάου II, το προβάδισμα στην εξωτερική πολιτική το είχαν τα συμφέροντα της δυναστείας και των αντιδραστικών ευγενών. Ίσα - ίσα γι' αυτό, στο Βερολίνο και στη Βιέννη ελπίζανε διαρκώς να κλείσουνε χωριστή ειρήνη με τη Ρωσία. Μα τώρα, πάνω στην κυβερνητική σημαία, είναι γραμμένα τα καθαρά συμφέροντα του ιμπεριαλισμού. «Η τσαρική κυβέρνηση δεν υπάρχει πια, λένε στο λαό οι Γκουτσκόβ και οι Μιλιουκόβ. τώρα πρέπει να χύσετε το αίμα σας για τα συμφέροντα ολόκληρου του Έθνους». Και λέγοντας εθνικά συμφέροντα, οι Ρώσοι ιμπεριαλιστές εννοούν την ανακατάληψη της Πολωνίας, την κατάκτηση της Γαλικίας, της Κωνσταντινούπολης, της Αρμενίας, της Περσίας. Με άλλα λόγια, η Ρωσία τώρα μπαίνει στη γενική γραμμή των ιμπεριαλιστών μαζί μετά άλλα ευρωπαϊκά έθνη και, πρώτ' απ’ όλα, με τους συμμάχους της : την Αγγλία και τη Γαλλία.
»Το πέρασμα από το δυναστικό αριστοκρατικό ιμπεριαλισμό σ' έναν ιμπεριαλισμό καθαρά αστικό, δε μπορεί καθόλου να συμφιλιώσει το προλεταριάτο της Ρωσίας με τον πόλεμο. Η διεθνική πάλη ενάντια στο παγκόσμιο σφαγείο και τον ιμπεριαλισμό είναι τώρα χρέος μας όσο ποτέ άλλοτε.
»Η ιμπεριαλιστική μεγαλαυχία του Μιλιουκόβ —που καυχιέται πως θα τσακίσει τη Γερμανία, την Αυστροουγγαρία και την Τουρκία — είναι αυτή τη στιγμή μεγάλο κέρδος για το Χοεντσόλλερν και τον Αψβούργο. Ο Μιλιου¬κόβ θα παίξει τώρα, στα χέρια τους, το ρόλο σκιάχτρου σε λαχανόκηπο. Η καινούργια ιμπεριαλιστικοφιλελεύθερη κυβέρνηση, πολύ πριν επιχειρήσει μεταρρυθμίσεις στο στρατό, βοηθάει το Χοεντσόλλερν να αναπτερώσει το πατριωτικό πνεύμα και να αποκαταστήσει την «εθνική ενότητα του γερμανικού λαού, που τρίζει σ' όλες τις ραφές της. Αν το γερμανικό προλεταριάτο είχε δίκιο να σκέφτεται πως, πίσω από την καινούργια αστική κυβέρνηση της Ρωσίας, ορθώνεται ολόκληρος ο λαός κι ανάμεσα του η κύρια δύναμη της επανάστασης, το ρωσικό προλεταριάτο — θάταν τρομερό πλήγμα για τους συντρόφους μας, τους επαναστάτες σοσιαλδημοκράτες της Γερμανίας.
»Η πρώτη υποχρέωση του επαναστατικού προλεταριάτου της Ρωσίας είναι να δείξει πως οι δόλιες ιμπεριαλιστικές προθέσεις της φιλελεύθερης μπουρζουαζίας δεν έχουν καμιά δύναμη πίσω τους, αφοι δεν υποστηρίζονται από τις εργατικές μάζες. Η ρωσική επανάσταση πρέπει ν' αποκαλύψει σ' ολόκληρο τον κόσμο την αληθινή της φυσιογνωμία, δηλαδή την αδιάλλακτη εχθρότητα της απέναντι όχι μόνο στη δυναστικοαριστοκρατική αντίδραση, μα και στο φι-λελεύθερο ιμπεριαλισμό».
8    Μάρτη :
«Φέρνοντας πάνω στη σημαία τους τη «σωτηρία της χώρας», οι αστοφιλελεύθεροι προσπαθούν να κρατήσουν στα χέρια τους τη διεύθυνση του επαναστατημένου λαού και γι' αυτό το σκοπό σέρνουν ξοπίσω τους όχι μόνο τον εργατικοπατριώτη Κερένσκι, μα, όπως φαίνεται, και τον Τσχέϊτζε, εκπρόσωπο των οπορτουνιστικών στοιχείων της σοσιαλδημοκρατίας.
»Το αγροτικό ζήτημα θ' ανοίξει βαθύ ρήγμα στον τωρινό συνασπισμό των ευγενών, αστών και σοσιαλπατριωτών. Ο Κερένσκι θάχει να διαλέξει ανάμεσα στους «φιλελεύθερους» της 3 του Ιούνη (2) που θέλουν να υποτάξουν ολόκληρη την επανάσταση στα καπιταλιστικά σχέδια, και στο επαναστατικό προλεταριάτο που θα δώσει όλο του το πλάτος στο πρόγραμμα της αγροτικής επανάστασης, δηλαδή στη δήμευση υπέρ του λαού των γαιών του τσάρου, των ευγενών γαιοκτημόνων, των προικοκτησιών, των μοναστηριακών και εκκλησιαστικών-κτημάτων. Ποια μπορεί να είναι η προσωπική εκλογή του Κερένσκι, δεν έχει σημασία... Διαφορετικά είναι τα πράγματα για τις αγροτικές μάζες, για τα κατώτερα στρώματα του κάμπου να τους φέρουμε στην υπόθεση του προλεταριάτου, είναι το πιο άμεσο, το πιο βασικό χρέος.
»Θάταν έγκλημα να προσπαθήσουμε να λύσουμε αυτό το πρόβλημα (την κατάκτηση της αγροτιάς) προσαρμόζοντας την πολιτική μας με τό κοντόθωρο, το εθνικοπατριωτικό πνεύμα του χωριού: ο Ρώσος εργάτης θ' αυτοκτονούσε αν η συμμαχία του με τό χωρικό τον έφερνε σε ρήξη με το ευρωπαϊκό προλεταριάτο. Μα δεν υπάρχει καμιά πολιτική ανάγκη γι' αυτό. Έχουμε στα χέρια ένα όπλο πιο ισχυρό: ενώ η τωρινή προσωρινή κυβέρνηση και το υπουργείο Λβόφ - Γκουτσκόβ - Μιλιουκόβ - Κερένσκι (3) αναγκάζονται — για να διατηρήσουν την ενότητα τους—να αποφύγουν το αγροτικό ζήτημα, εμείς μπορούμε και πρέπει να το θέσουμε σ' όλη του την έκταση μπροστά στις αγροτικές μάζες της Ρωσίας.
»—Από τη στιγμή που είναι αδύνατη η αγροτική μεταρρύθμιση, τασσό¬μαστε υπέρ του ιμπεριαλιστικού πολέμου ! — είπε η ρωσική μπουρζουαζία ύστερα από την πείρα του 1905-1917.
»—Γυρίστε τις πλάτες στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, αντιτάξτε σ' αυτόν την αγροτική επανάσταση! —θα πούμε εμείς στις αγροτικές μάζες, θυμίζοντας τους την πείρα του 1914 -1917.
»Το ίδιο ζήτημα, το ζήτημα της γης, θα παίξει τεράστιο ρόλο στο έργο της ενοποίησης των προλεταριακών στελεχών του στρατού με τον όγκο των αγροτικών μονάδων. «Τη γη των ευγενών, και όχι την Πόλη», θα πει ο προ¬λετάριος στρατιώτης στο χωρικό στρατιώτη, εξηγώντας του σε τι και σε ποιόν χρησιμεύει ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος. Κι από την επιτυχία της ζύμωσης μας και της πάλης μας ενάντια στον πόλεμο — πρώτ' απ’ όλα στις εργατικές μάζες και, σε δεύτερη γραμμή, στις μάζες των χωρικών και των στρατιωτών —θα εξαρτηθεί η γρήγορη αντικατάσταση της ιμπεριαλιστικοφιλελεύθερης κυβέρνησης από μιαν κυβέρνηση εργατοεπαναστατική, στηριγμένη άμεσα πάνω στο προλε¬ταριάτο και στα κατώτερα στρώματα του κάμπου που συνδέονται μ' αυτό.
»Οι Ροντζιάνκο, οι Γκουτσκόβ, οι Μιλιουκόβ θα συγκεντρώσουν όλες τις προσπάθειες τους για να φτιάξουν μία Συντακτική Συνέλευση κατ' εικόνα και ομοίωση. Το ισχυρότερο ατού που θάχουν στο χέρι θα είναι το σύνθημα του εθνικού πολέμου εναντίον του εξωτερικού εχθρού. Τώρα, θα μιλήσουν, εννοείται, για την ανάγκη της υπεράσπισης των «κατακτήσεων της επανάστασης» από το Χοεντσόλλερν. Και οι σοσιαλπατριώτες θα τους κρατάνε το ίσο.
»Αν υπήρχε κάτι να υπερασπίσει κανείς! — θα τους απαντήσουμε εμείς. Πρώτα - πρώτα, πρέπει να εξασφαλιστεί η επανάσταση από τον εσωτερικά εχθρό. Πρέπει, χωρίς να περιμένουμε τη Συντακτική, να σαρώσουμε τ' απομεινάρια της μοναρχίας και της δουλοπαροικίας. Πρέπει να διδάξουμε το Ρώσο χωρικό να μην παρασύρεται από τις υποσχέσεις του Ροντζιάνκο και τις πατριωτικές ψευτιές του Μιλιουκόβ. Πρέπει να συνασπίσουμε γερά τα εκατομμύρια τους χωρικούς ενάντια στους φιλελεύθερους ιμπεριαλιστές κάτω απ’ τη σημαία της αγροτικής επανάστασης και της δημοκρατίας. Αυτό το έργο δε μπορεί να εκπληρωθεί στο ακέραιο δίχως την ύπαρξη μιας επαναστατικής κυβέρνησης, στηριγμένης στο προλεταριάτο που θα αποδιώξει απ’ την εξουσία τους Γκουτσκόβ και τους Μιλιουκόβ. Αυτή ή εργατική κυβέρνηση θα βάλει σε κίνηση όλους τούς πόρους της κρατικής εξουσίας για να στήσει στα πόδια, να διαφωτίσει και να συνασπίσει τα πιο καθυστερημένα,• τα πιο απαίδευτα στρώματα της εργαζόμενης μάζας της πόλης και του χωριού.
»— Μα αν το γερμανικό προλεταριάτο δεν ξεσηκωθεί; Τι θα κάνουμε τότε ;
»— Φανταζόσαστε λοιπόν πως η ρωσική επανάσταση μπορεί να περάσει απαρατήρητη από τη Γερμανία, ακόμα και στην περίπτωση που η επανάσταση θα φέρει στην εξουσία μιαν εργατική κυβέρνηση; Μα αυτό είναι ολότελα απίθανο.
»—Κι αν ωστόσο;…
»—...Αν γινόταν το απίθανο, αν η συντηρητική σοσιαλπατριωτική οργάνωση εμπόδιζε τη γερμανική εργατική τάξη, μέσα στην περίοδο που έρχεται, να ορθωθεί ενάντια στις ιθύνουσες τάξεις — τότε φυσικά η ρωσική εργατική τάξη θα υπεράσπιζε την επανάσταση μετά όπλα. Η εργατοεπαναστατική κυβέρνηση θα πολεμούσε εναντίον του Χοεντσόλλερν καλώντας το αδελφό γερμανικό προλεταριάτο να ορθωθεί ενάντια στον κοινό εχθρό. Το ίδιο και το γερμανικό προλεταριάτο, αν βρισκόταν κι αυτό, σε μιαν κοντινή περίοδο, στην εξουσία, θα είχε όχι μόνο το «δικαίωμα», μα και την υποχρέωση να πολεμήσει ενάντια στους Γκουτσκόβ - Μιλιουκόβ για να βοηθήσει τους Ρώσους εργάτες να απαλλαγούν άπό τον ιμπεριαλιστή εχθρό τους. Σ' αυτές τις δύο περιπτώσεις, ο πόλεμος της προλεταριακής κυβέρνησης δε θάταν παρά μια ένοπλη επανάσταση. Δε θα πρόκειται για την «άμυνα της πατρίδας», μα για την άμυνα της επανάστασης και την επέκταση της σε άλλες χώρες».
Δεν είναι καθόλου απαραίτητο ν' αποδείξουμε πώς μ' αυτά τα πλατιά αποσπάσματα, παρμένα από εκλαϊκευμένα άρθρα που προορίζονταν για τους εργάτες, η άποψη που εκθέτουμε για την εξέλιξη της επανάστασης είναι η ίδια άποψη που βρήκε την έκφραση της στις θέσεις του Λένιν, στις 4 του Απρίλη.
Σχετικά με την κρίση που περνούσε το μπολσεβίκικο κόμμα τους δύο πρώτους μήνες της Φεβρουαριανής Επανάστασης, δεν είναι περιττό να δώσουμε εδώ ένα απόσπασμα από άρθρο που γράφτηκε από το συγγραφέα αυτού του βιβλίου στα 1909, για την πολωνική επιθεώρηση της Ρόζας Λούξεμπουργκ.
«Αν οι μενσεβίκοι, ξεκινώντας άπά την αφηρημένη αντίληψη: «η επανάσταση μας είναι αστική», καταλήγουνε στην ιδέα της προσαρμογής ολόκληρης της τακτικής του προλεταριάτου στην καθοδήγηση της φιλελεύθερης μπουρζουαζίας, μαζί και στην κατάκτηση της κρατικής εξουσίας απ’ αυτή, οι μπολσεβίκοι, ξεκινώντας από μιαν άποψη το ίδιο αφηρημένη, «δικτατορία δημοκρατική και όχι σοσιαλιστική», φτάνουν στην ιδέα ενός προλεταριάτου που κρατάει την εξουσία και βάζει στον εαυτό του ένα αστικοδημοκρατικό όριο. Είν' αλήθεια πως η διαφορά ανάμεσα τους σ' αυτό το ζήτημα είναι πολύ σημαντική : ενώ οι αντεπαναστατικές πλευρές του μενσεβικισμού εκδηλώνονται σ' όλη τους τη δύναμη από τώρα, τα αντεπαναστατικά γνωρίσματα του μπολσεβικισμού απειλούν με τρομερό κίνδυνο μόνο ύστερα από την επαναστατική νίκη».
Αυτά τα λόγια, ύστερα από το 1923, χρησιμοποιήθηκαν πλατιά από τους επίγονους την πάλη τους εναντίον του «τροτσκισμού». Ωστόσο δίνουν — οχτώ χρόνια πριν από τα γεγονότα—έναν ολότελα σωστό χαρακτηρισμό για τη διαγωγή των τωρινών επιγόνων «σε περίπτωση επαναστατικής νίκης».
Το κόμμα βγήκε τιμημένο από την κρίση του Απρίλη, αφού απαλλάχτηκε από τα «αντεπαναστατικά γνωρίσματα» του διευθυντικού του στρώματος. Γι' αυτό ο συγγραφέας πρόσθεσε, το 1922, στο παραπάνω κείμενο την ακόλουθη, σημείωση :
«Αυτό, όπως ξέρουμε, δεν έγινε, μια και, κάτω από τη διεύθυνση του Λένιν, ο μπολσεβικισμός πραγματοποίησε (όχι δίχως εσωτερική πάλη) τον ιδεολογικό επανεξοπλισμό του σ' αυτό το εξαιρετικά σπουδαίο ζήτημα, την άνοιξη, του 1917. δηλαδή πριν απ’ την κατάκτηση της εξουσίας».
Ό Λένιν, στην πάλη του με τις οπορτουνιστικές τάσεις του διευθυντικού στρώματος των μπολσεβίκων, έγραφε τον Απρίλη του 1917 :
«Το μπολσεβίκικο σύνθημα και οι μπολσεβίκικες ιδέες στο σύνολό τους επιβεβαιώθηκαν ολότελα, μα συγκεκριμένα τα πράγματα παρουσιάστηκαν διαφορετικά απ’ ό,τι μπορούσε να τα προβλέψει κανείς (όποιος και νάναι), με τρόπο πιο πρωτότυπο, πιο μοναδικό, πιο παραλλαγμένο. Ν' αγνοείς, να ξεχνάς αυτό το γεγονός είναι σα να ταυτίζεσαι με κείνους τους «παλιούς μπολσεβίκους», που έπαιξαν ήδη περισσότερο από μια φορά ρόλο θλιβερό στην ιστορία του κόμματος μας, επαναλαμβάνοντας μια φόρμουλα κακοχωνεμένη αντί να μελετήσουνε την πρωτοτυπία της καινούργιας και ζωντανής πραγματικότητας. Όποιος μιλάει τώρα για «έπαναστατικοδημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς», αυτός βρίσκεται πίσω από τη ζωή, αυτός, κατά συνέπεια, έχει πραγματικά παραδοθεί στη μικροαστική τάξη, είναι ενάντια στην ταξική προλεταριακή πάλη, αυτός πρέπει να τοποθετηθεί στα αρχεία των προεπαναστατικών «μπολσεβίκικων» σπανιοτήτων (μπορεί να πει κανείς στα αρχεία των «παλιών μπολσεβίκων»)».

Σημειώσεις:

(2)- Δηλαδή τα μέλη της Δούμας που βγήκε από το πραξικόπημα της 3 Ιούνη 1907
(3)- Λέγοντας προσωρινή κυβέρνηση, ο αμερικάνικος τύπος εννοούσε την Προσωρινή Επιτροπή της Δούμας

Από την «Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης» Τόμος 1, σελ 408-413

 

Διαβάστε και τα:

Για τον επανεξοπλισμό του Μπολσεβίκικου κόμματος το 1917 (2)

-(XVI κεφ. του βιβλίου "Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης" του Λ. Τρότσκι)

Για τον επανεξοπλισμό του Μπολσεβίκικου κόμματος το 1917 (3)

-("Ο Τροτσκισμός το 1917" από το βιβλίο "Η Ζωή μου" του Λ. Τρότσκι)

Για τον επανεξοπλισμό του Μπολσεβίκικου κόμματος το 1917 (4)

-(Τι ακριβώς έκανε ο Λένιν τον Απρίλη του 1917; Σχόλιο του Δ. Γιώτη για το τελευταίο βιβλίο του Κ. Μπατίκα)

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 16 Αύγουστος 2013 13:51