Η «ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ», ΤΟ «ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ» ΚΑΙ ΤΑ «ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ» Εκτύπωση
Συντάχθηκε απο τον/την Ergatiki Dimokratia   
Παρασκευή, 15 Απρίλιος 2011 19:00

Η «ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ», ΤΟ «ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ» ΚΑΙ ΤΑ «ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ»

Τα «Δεκεμβριανά» ή «ο ματοβαμένος Δεκέμβρης του 1944», δεν είναι το χρονικό μιας συγκλονιστικής εργατο-λαϊκής επαναστατικής εξέγερσης 33 ημερών. Μιας ηρωικής επαναστατικής απόπειρας του λαού της Αθήνας, που την έπνιξαν στο αίμα οι «δημοκράτες» ηγέτες του εγγλέζικου ιμπεριαλισμού μαζί με τις συμμορίες της ντόπιας κεφαλαιοκρατικής αντίδρασης!

Ούτε και είναι τα «Δεκεμβριανά» μια μακρινή επαναστατική ιστορία, που πρέπει να αφεθεί στην έρευνα και στη μελέτη των ιστορικών του μέλλοντος. Σε τέτοιες μισές αλήθειες ή υπεκφυγές, που συνοδεύονται και από άφθονες «αντιιμπεριαλιστικές» και εθνοπρεπείς αντιστασιακές φαμφάρες, καταφεύγουν όσοι έχουν λόγους σοβαρούς να παραποιήσουν και να κρύψουν την αλήθεια, να αποπροσανατολίσουν τις νέες γενιές των αγωνιστών.

Αντίθετα, όσα φοβερά και ηρωικά έγιναν εκείνες τις 33 μέρες, μαζί με όλα όσα είχαν προηγηθεί και όσα ακολούθησαν ύστερα από την επαναστατική εκείνη εργατο-λαϊκή έφοδο, δεν είναι μόνο μια δραματική όσο και ένδοξη ιστορία ταξικής πάλης, ούτε και μακρινό τάχα παρελθόν, μα είναι συνάμα και παρόν! Είναι και σημερινή ζωντανή κοινωνικο-πολιτική πραγματικότητα. Γιατί τόσο οι κοινωνικο-πολιτικές αιτίες που γέννησαν τον προλεταριακό εκείνον επαναστατικό ξεσηκωμό του Δεκέμβρη, όσο και οι κομματικοί σχηματισμοί που προετοίμασαν και οδήγησαν στην ήττα και την σφαγή του, εξακολουθούν, ακόμα και σήμερα, να ελέγχουν και να καθορίζουν τις κοινωνικο-πολιτικές εξελίξεις στη χώρα. Και μάλιστα, μέσα σ’ ένα πλαίσιο πολύ πιο προχωρημένης ιμπεριαλιστικής παρακμής, του σαπισμένου παγκόσμιου καπιταλισμού. Σε τούτη εδώ την εποχή της παρατεταμένης θανάσιμης αγωνίας του. Εποχή πολέμων, επαναστάσεων και αντεπαναστάσεων.

Το κίνημα της εργατικής τάξης, το κίνημα του εκμεταλλευόμενου λαού της χώρας, το κίνημα της νεολαίας μας, δε θα βρούνε ποτέ το δρόμο για την αποτίναξη της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, το δρόμο που οδηγεί στη σοσιαλιστική απελευθέρωση και στην ειρήνη, αν δεν αντλήσουν τα σωστά μαθήματα από την τραγωδία των «Δεκεμβριανών» και ολόκληρου του εμφυλίου πολέμου, του 1944-49!
Σ’ αυτή την τιτάνια σύγκρουση των δυνάμεων της κοινωνικής προόδου, με τις δυνάμεις της αντίδρασης και της παρακμής, τις δυνάμεις της αντεπανάστασης, δοκιμάστηκαν και κρίθηκαν, άλλη μια φορά, οι ιδέες του επιστημονικού σοσιαλισμού, οι επαναστατικές ιδέες του μαρξισμού από τη μια και οι εθνικο-ρεφορμιστικές αυταπάτες, οι ιδέες της ειρηνικής κοινωνικής μεταρρύθμισης, της ταξικής συμφιλίωσης και της «εθνικής ενότητας», από την άλλη.
Πριν από το ξέσπασμα του δεύτερου ιμπεριαλιστικού μακελειού (που το πρόβλεπαν οι μαρξιστές επαναστάτες) αναμετριόταν, μέσα στο εργατικό κίνημα, το πρόγραμμα του επαναστατικού μαρξισμού, το πρόγραμμα της προλεταριακής σοσιαλιστικής επανάστασης, με το εθνικο-ρεφορμιστικό πρόγραμμα του γραφειοκρατικού σοσιαλπατριωτικού σταλινισμού, που είχε επικρατήσει στην ΕΣΣΔ, στην Κομμουνιστική Διεθνή και στα τμήματά της.

Κι όταν σήμανε η ώρα της επαναστατικής κρίσης, όταν το εργατο-λαϊκό επαναστατικό κίνημα τράβηξε προς το δρόμο της επαναστατικής ανατροπής του σαπισμένου καπιταλισμού, προς το δρόμο του μαρξισμού, οι εθνικο-ρεφορμιστές σταλινικοί ηγέτες του ΚΚΕ, υψώνοντας τις σημαίες της «εθνικής ενότητας» και του «λαϊκού μετώπου», τις σημαίες της ταξικής συνεργασίας και αναστύλωσης της κεφαλαιοκρατικής εξουσίας, με την προσωπίδα της «λαϊκής δημοκρατίας», φανέρωσαν ολόκληρη την αντεπαναστατική ουσία του μεταρρυθμιστικού τους προγράμματος. Κι ενώ είχαν στα χέρια τους την ηγεσία της χώρας, αυτοί προτίμησαν να την παραδόσουν στα όργανα της ντόπιας και της ξένης ιμπεριαλιστικής αντίδρασης, στο όνομα της «εθνικής ενότητας» του αντιφασιστικού αγώνα και της «ομαλής εξέλιξης»! Ρίχνοντας έτσι το επαναστατικό κίνημα κάτω από το λεπίδι των κοινωνικών αποβρασμάτων και των μισθοφόρων του εγγλέζικου ιμπεριαλισμού!Κι όμως, αυτοί οι πρωτεργάτες της ήττας και της καταστροφής του επαναστατικού εργατικού μας κινήματος. Αυτοί οι δολοφόνοι των επαναστατών μαρξιστών. Αυτοί οι ψευτοκομμουνιστές αντεπαναστάτες ηγέτες, οι αμετανόητοι κήρυκες των «λαϊκών μετώπων» και της εθνικο-ρεφορμιστικής ταξικής συνεργασίας, εξακολουθούν και στις μέρες μας να διαδραματίζουν ρόλο στην πορεία των κοινωνικών μας εξελίξεων. Και στο όνομα του μαρξισμού – λενινισμού, απορρίπτουν όπως πάντα το μπολσεβίκικο πρόγραμμα της σοσιαλιστικής επανάστασης και προβάλλουν το μικροαστικό εθνικο-ρεφορμιστικό πρόγραμμα της «λαϊκής εξουσίας», το ίδιο ουσιαστικά πρόγραμμα που οδήγησε στην ήττα του Δεκέμβρη και του εμφυλίου!

Ταυτόχρονα, με τις γνωστές υποκριτικές αποφάσεις συνεδρίων τους, που χαρακτηρίζουν σαν «λάθη» τα αμέτρητα αντεπαναστατικά εγκλήματά τους, συνεχίζουν να παραπλανούν έναν αριθμό πρωτοπόρων αγωνιστών, καλλιεργούν αντιδραστικούς μύθους σοσιαλπατριωτικούς και προπαρασκευάζουν τα νέα αντεπαναστατικά «λάθη» τους!

Είναι γι’ αυτό ανάγκη επιταχτική να μάθουν οι νέες γενιές των αγωνιστών όλη την αλήθεια για τα «Δεκεμβριανά», για όλες τις αντεπαναστατικές συμφωνίες που υπέγραφαν οι σταλινικοί ηγέτες του ΚΚΕ και για την σφαγή του επαναστατικού μας κινήματος.

Για το σκοπό αυτό (όπως το υποσχεθήκαμε) από το τεύχος αυτό της μικρής εφημερίδας μας, αρχίζουμε να δημοσιεύουμε διάφορα κείμενα που αποδείχνουν την αντεπαναστατική ουσία της ψευτοκομμουνιστικής πολιτικής και πράξης, όχι μόνο των σταλινικών ηγεσιών του ΚΚΕ (από το 1930 μέχρι σήμερα) αλλά και του παγκόσμιου σταλινικού σοσιαλπατριωτισμού, που με τα εγκλήματά του εξασφάλισε την ως τώρα επιβίωση του σαπισμένου καπιταλισμού!