Η θέση μας για τις εκλογές του Μάη 2019 Εκτύπωση
Συντάχθηκε απο τον/την Ergatiki Dimokratia   
Τετάρτη, 15 Μάιος 2019 00:26

ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΑΙΟΥ 2019

ΚΡΙΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ

ΣΤΑ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

Οι τριπλές εκλογές του Μαΐου 2019, τυπικά γίνονται για την εκλογή νέων δημάρχων, περιφερειαρχών και «αντιπροσώπων» του παραπλανητικού μηχανισμού της λεγόμενης «ευρωβουλής». Αντικειμενικά, όμως, έχουν αποκτήσει μια γενικότερη πολιτική σημασία αφού είναι φορτισμένες με όλες τις συσσωρευμένες κοινωνικοοικονομικές και πολιτικές αντιθέσεις που διαπερνούν την ελληνική κοινωνία. Τα αποτελέσματά τους, αναπόφευκτα, θα αποτελέσουν όχι μόνο το πρόκριμα των επερχόμενων στην ίδια χρονιά βουλευτικών εκλογών αλλά και το εκλογικό θερμόμετρο των συγκρουσιακών διεργασιών που βράζουν μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Διαβάστο την Συνέχεια...

 


 

ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΑΙΟΥ 2019

ΚΡΙΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΑ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ


Οι τριπλές εκλογές του Μαΐου 2019, τυπικά γίνονται για την εκλογή νέων δημάρχων, περιφερειαρχών και «αντιπροσώπων» του παραπλανητικού μηχανισμού της λεγόμενης «ευρωβουλής». Αντικειμενικά, όμως, έχουν αποκτήσει μια γενικότερη πολιτική σημασία αφού είναι φορτισμένες με όλες τις συσσωρευμένες κοινωνικοοικονομικές και πολιτικές αντιθέσεις που διαπερνούν την ελληνική κοινωνία. Τα αποτελέσματά τους, αναπόφευκτα, θα αποτελέσουν όχι μόνο το πρόκριμα των επερχόμενων στην ίδια χρονιά βουλευτικών εκλογών αλλά και το εκλογικό θερμόμετρο των συγκρουσιακών διεργασιών που βράζουν μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Η διεξαγωγή τους γίνεται μέσα σ’ ένα πολύ οξυμένο κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον που καθορίζεται από: Την βαθιά οικονομική κρίση της καπιταλιστικής οικονομίας. Την  μεγάλη, συνεχή και ανελέητη επίθεση του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων του ενάντια στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα του εργατικού κινήματος. Την δραματική μείωση στο βιοτικό επίπεδο των εργατών και όλων των φτωχών εκμεταλλευομένων και την τραγική επέκταση της φτώχεια και της εξαθλίωσης που έχει προκαλέσει, ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία.  Την τεράστια διάχυτη λαϊκή και κοινωνική δυσαρέσκεια και αγανάκτηση. Την απαξίωση των πολιτικών θεσμών του καθεστώτος, την συρρίκνωση της επιρροής των μεγάλων κυβερνητικών μεγάλων αστικών κομμάτων και την διάλυση των μικρότερων. Την μεγάλη πολιτική κρίση που μαστίζει το αστικό καθεστώς, που  έφτασε να στηρίζει την κυβερνητική του λειτουργία σε μια μόνο ψήφο κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Μα πάνω απ’  όλα, την αδυναμία του διασπασμένου εργατικού κινήματος να αντιτάξει στην εξοντωτική συντονισμένη κεφαλαιοκρατική και κυβερνητική επίθεση που δέχεται την δική του οργανωμένη αντεπίθεση.

Η έκφραση της διάθεσης της εργατικής τάξης για αποφασιστική αντιμετώπιση της κεφαλαιοκρατικής επίθεση, η καταδίκη των αστικών κομμάτων που την οργανώνουν, η ανάγκη για την οργάνωση και τον συντονισμό της εργατικής αντεπίθεσης μέσα από το αναγκαίο ΕΝΙΑΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, για να παρθούν πίσω όσα μας πήραν, να κερδίσουμε όσα χρειάζονται για μια ανθρώπινη ζωή, να βάλουμε τέλος στην φτώχεια την ανεργία την εξαθλίωση και σε όλες τις συνέπειες της κρίσης του σάπιου καπιταλισμού με την σοσιαλιστική αναδιοργάνωση της οικονομίας και ολόκληρης της κοινωνίας. Αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να εκφράζει η ψήφος κάθε αγωνιστή εργάτη, νεολαίου και εκμεταλλευόμενου.

Εκλογική δημαγωγία των αστικών κομμάτων

Τα επιτελεία των αστικών κομμάτων και κυρίως αυτών που διεκδικούν να κυβερνήσουν, κάνουν ότι μπορούν να στρέψουν δημαγωγικά την εκλογική αναμέτρηση όχι στα βασικά ζητήματα προσανατολισμού που βάζει η πραγματικότητα, σε άλλα και κυρίως στις ευθύνες των πολιτικών αντιπάλων τους, στον τρόπο που κυβερνούν ή αντιπολιτεύονται. Οι σκληρές «κοκορομαχίες» τους, εκφράζουν οπωσδήποτε τις σφοδρές και μεγάλες διαφορές τους για τον τρόπο διακυβέρνησης ή για τους προσανατολισμούς που πρέπει να έχει η άρχουσα ελληνική αστική τάξη και το καθεστώς της στο εσωτερικό και στον διεθνή χώρο. Ωστόσο όμως, οι διαφορές τους αυτές, όσο μεγάλες κι αν είναι, κινούνται πάνω στο ίδιο υπόβαθρο: τσακώνονται άγρια για το ποιος θα εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου.

Τα κυβερνητικά και κομματικά επιτελεία του ΣΥΡΙΖΑ, μετά από μια 4ετή και πλέον διακυβέρνηση διατήρησης και επέκτασης της αντεργατικής και αντιλαϊκής πολιτικής του καθεστώτος, προσπαθούν με ένα κύμα προεκλογικών παροχών και υποσχέσεων να θολώσουν την πραγματικότητα. Φαίνεται να πιστεύουν ότι μ’ αυτό τον τρόπο και επισείοντας ταυτόχρονα την απειλή της κυβερνητικής επιστροφής της Δεξιάς, θα ρίξουν στάχτη στα μάτια των εκμεταλλευομένων και θα συντηρήσουν τον μύθο του «ριζοσπαστικού» και «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ. Όμως με τα ίδια τα έργα τους έχουν καταφέρει να εξαφανίσουν αυτόν τον πολυχρησιμοποιημένο μανδύα του δήθεν «ριζοσπαστισμού» και να αποκαλύψουν ότι, από πάντα, παρά τις πληθωρικές υποσχέσεις τους, το ενδιαφέρον τους και οι σκοποί τους εξαντλούνταν στην «δημοκρατικότερη»  και πιστή εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας. Άλλωστε, πάνω σ’  αυτήν ακριβώς την αντεργατική και αντιλαϊκή βάση, άσκησαν την κυβερνητική πρακτική τους. Συγκυβέρνησαν χωρίς καμιά ουσιαστική δυσκολία με το εθνικιστικό ΑΝΕΛ. «Ταίριαξαν» όλον τον κυβερνητικό τους σχεδιασμό με αυτόν του «καραμανλικού» ΠτΔ Παυλόπουλου. Συγχωνεύθηκαν με τα δήθεν «προοδευτικά» κατάλοιπα των πασοκικών αντεργατικών κυβερνήσεων. Πρωτοστατούν στην συνένωση των λεγόμενων «κεντροαριστερών» αστικών δυνάμεων. Φροντίζουν για την «σταθερότητα» του αστικού εκμεταλλευτικού καθεστώτος και συμβάλουν στην έξοδο από την κρίση του με σχέδια διαμόρφωσης «δυνατών» κυβερνήσεων. Ενσωματώθηκαν με την διεθνή σοσιαλδημοκρατία, την πασίγνωστη για τους στενούς δεσμούς της με την διεθνή καπιταλιστική αντίδραση και τις σημαντικές υπηρεσίες που της προσφέρει. Για την εξυπηρέτηση των εθνικών και διεθνών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων του ελληνικού κεφαλαίου, ανέλαβαν «ηγετικές πρωτοβουλίες» για την υλοποίηση των αμερικάνικων και ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών σχεδίων στα Βαλκάνια, την Μεσόγειο και την Ν.Α. Ευρώπη. Δέθηκαν με ενθουσιασμό στο άρμα των πολεμικών επιχειρήσεων του ιμπεριαλισμού και ανέλαβαν ενεργούς ρόλους σ’  αυτά. Δεν είναι καθόλου τυχαία η μεγάλη συμπάθεια που κέρδισε ο Αλέξης Τσίπρας μέσα σε όλα τα ντόπια και διεθνή ιμπεριαλιστικά επιτελεία.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσε με τον πιο τραγικό τρόπο την αλήθεια που έχει επανειλημμένα αποδείξει η παγκόσμια εμπειρία. Οι διακηρύξεις για «εκσυγχρονισμό», «εκδημοκρατισμό», «εκλογίκευση» ή «διόρθωση» του σάπιου καπιταλισμού, απ’  όποιον κι αν προέρχονται, στην πράξη καταλήγουν στο ακριβώς αντίθετό τους. Να εξυπηρετούν πιστά και με ακόμα πιο σκληρό τρόπο αυτό που διακηρύσσουν ότι θέλουν να «διορθώσουν». Η μοναδική «θεραπεία» στην κρίση και την αποσύνθεση του καπιταλισμού είναι μόνο η ανατροπή του και η ανοικοδόμηση ολόκληρης της κοινωνίας πάνω σε σοσιαλιστικές βάσεις κάτω από την εξουσία της εργατικής τάξη.

Από την άλλη, η «Ν.Δ.» του Κ. Μητσοτάκη, για το μόνο που φιλοδοξεί είναι να πάρει την θέση του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Το παραδοσιακό αυτό κόμμα του ελληνικού κεφαλαίου, έχει χάσει οριστικά και αμετάκλητα την παλιά κυβερνητική του μονοκρατορία. Το γεγονός αυτό μαζί με την έλλειψη κάθε στρατηγικού προγραμματικού σχεδιασμού και προσανατολισμού, από την σημερινή ηγεσία του έχουν μειώσει σημαντικά τις προσδοκίες των καπιταλιστικών επιτελείων από το κόμμα αυτό. Και με τις «αντίθετες» επιλογές που έκανε σε σημαντικά θέματα των διεθνών ιμπεριαλιστικών σχεδίων βρέθηκε αποξενωμένο από τις παραδοσιακές κυρίαρχες διεθνείς δυνάμεις που πιστά ακολουθούσε. Επιπρόσθετα, η «εσωτερική» συμμαχία του δήθεν «κεντρώου» Κ. Μητσοτάκη με την ακροδεξιά πτέρυγα του Αδ. Γεωργιάδη, Βορίδη και Σαμαρά, που σε περίπτωση που γίνει κυβέρνηση εγκυμονεί την απειλή να καταστρέψει την εργατική αγωνιστική αδράνεια που έχουν επιβάλλει οι εγκάθετοί τους και να προκαλέσει την αφύπνισε του εργατικού κινήματος, φουντώνει ακόμα περισσότερο τις ανησυχίες τους. Όλα αυτά μεγαλώνουν τα βαθιά χάσματα που διαπερνούν το κόμμα και χωρίζουν τα διάφορα κομμάτια του εγκυμονώντας μεγάλες μελλοντικές διασπάσεις.

Το άλλοτε κραταιό ΠΑΣΟΚ (σήμερα ΚΙΝ.ΑΛ.) έχει πάψει αμετάκλητα να είναι αυτό που ήταν όσα ονόματα κι αν αλλάξει. Φορτωμένο με μια εικοσάχρονη κυβερνητική πορεία σκληρής αντεργατική και αντιλαϊκής πολιτικής έχει χάσει οριστικά την μαζική επιρροή που είχε πάνω στις εκμεταλλευόμενες μάζες. Και τώρα, ξεθωριασμένη σκιά του παλιού εαυτού του, στο μόνο που φιλοδοξεί είναι κάποια κοινοβουλευτικά ποσοστά που θα επιτρέψουν την συμμετοχή του στα παζάρια κυβερνητικών συνεργασιών. Εμφανιζόμενο ως δήθεν «δημοκρατικό κέντρο» ανάμεσα στις άλλες μεγαλύτερες αστικές δυνάμεις, η σημερινή ηγεσία του, εντελώς καιροσκοπικά δεν εμφανίζει καμιά δυσκολία να υποστηρίξει οποιαδήποτε θέση που κρίνει ότι θα της προσθέσει εκλογικούς ψήφους, αρκεί βέβαια να μην αντιτίθεται στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων της κεφαλαιοκρατίας στα οποία υποτάσσεται πιστά.

Με τον ίδιο καιροσκοπικό τρόπο και κατεύθυνση του ΚΙΝ.ΑΛ. κινούνται και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα-κομματάκια.

Όσο για την φασιστική εγκληματική συμμορία της «Χρυσής Αυγής» που φιλοδόξησε να συγκεντρώσει την φασιστική απειλή σε μεγάλο κόμμα, εγκλωβισμένη στα δικαστικά γρανάζια για τα εγκλήματά της, με κόπο θα κρατήσει τα προηγούμενα ποσοστά της. Έχοντας ήδη ραγίσει σε πολλά κομμάτια, αφήνει ήδη χώρο δημιουργίας και ανάπτυξης νέων αντιδραστικών φασιστικών κομματιδίων λεπενικής μορφής που φιλοδοξούν, στην θέση της, να αξιοποιήσουν, ενάντια στο εργατικό κίνημα, την αυξανόμενη λουμπενοποίησηκαι τις φασιστικές τάσεις που προκαλούνται από την εξαθλίωση της μικροαστικής τάξης από την οικονομική καπιταλιστική κρίση, τα εκφυλιστικά ρήγματα της αστικής δημοκρατίας και την απουσία εργατικής επαναστατικής ηγεσίας.

Αναμέτρηση αντίθετων ταξικών προσανατολισμών

Πίσω από την επιφάνεια της εκλογικής φαγωμάρας των αστικών κομμάτων, οι εκλογές του Μαΐου 2019, όπως και οι προηγούμενες βέβαια, είναι, στην ουσία, μια αναμέτρηση αντίθετων ταξικών προσανατολισμών. Μέσα από αυτές, έστω και με παραμορφωμένο τρόπο, θα εκφραστεί αναπόφευκτα η σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων του εργατικού κινήματος και των δυνάμεων της καπιταλιστικής αντίδρασης, με όποιο όνομα ή πρόσωπο κι αν εμφανίζονται.

Γι’ αυτό και η συμμετοχή κάθε εργαζόμενου, κάθε εκμεταλλευόμενου σ’  αυτές είναι απαραίτητη και αναγκαία. ΟΧΙ στην αποχή, στο άκυρο, στο λευκό. Η ξεχειλισμένη λαϊκή οργή και αγανάκτηση πρέπει να εκφραστεί δυναμικά με συμμετοχή και καταδίκη των κεφαλαιοκρατικών ληστρικών πολιτικών της φτώχειας, της ανεργίας, της εξαθλίωσης, ενάντια σε όλες τις πολιτικές κομματικές δυνάμεις του κεφαλαίου που τις υποστηρίζουν.

Καμιά ψήφος, κανενός εργαζόμενου και εκμεταλλευόμενου, δεν πρέπει να χαθεί ή να πάει σε κανένα από τα κόμματα του κεφαλαίου. Σε όλα τα αστικά κόμματα που είναι αφοσιωμένα στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου και διεκδικούν μερίδιο συμμετοχής στην άσκηση της αντεργατικής αντιλαϊκής κεφαλαιοκρατικής πολιτικής. Είτε είναι ναζιστές, ακροδεξιοί ή εθνικιστές, είτε «δημοκρατικοί», «κοινοβουλευτικοί» ή «κεντροαριστεροί», όλοι τους κινούνται κάτω από τις εντολές του ίδιου του αφεντικού,  του κεφαλαίου. Μαύρο στα κόμματα του κεφαλαίου, ότι πρόσωπο κι αν φορούν. Όχι μόνο για να καταδικαστούν οι πολιτικοί τους αλλά και η κεφαλαιοκρατική πολιτική τους.

Η εργατική τάξη θα έπρεπε, στις εκλογές αυτές (όπως στις προηγούμενες και στις επόμενες) να είχε καταφέρει να εμφανίσει τις δυνάμεις της ενωμένες και δυνατές. Να παρουσιάσει, απέναντι στις δυνάμεις της τάξης των κεφαλαιοκρατών και τις αστικές επιλογές διαχείρισης του καπιταλισμού, το δικό της ταξικό Ενιαίο Μέτωπο των δικών της οργανώσεων και κομμάτων. Έτσι θα κατάφερνε να κερδίσει μαζί της και τους φυσικούς συμμάχους της, την φτωχή αγροτιά, την νεολαία και τα άλλα εξαθλιωμένα από την κρίση λαϊκά στρώματα.

Δυστυχώς, όμως, η απουσία μιας αληθινά επαναστατικής προλεταριακής ηγεσίας, η ανυπαρξία μιας πραγματικά επαναστατικής μπολσεβίκικης οργάνωσης, που αξιοποιώντας τις πλούσιες εμπειρίες και τα μαθήματα του επαναστατικού μαρξισμού, θα κατάφερνε να κινηθεί δυναμικά προς αυτήν την κατεύθυνση, στερεί από την εργατική τάξη την δυνατότητα αυτή και σ’  αυτές τις εκλογές.

Οι κυρίαρχες δυνάμεις μέσα στο εργατικό κίνημα, δυστυχώς, είναι αυτές που υποτάσσονται στο κοινοβουλευτικό καθεστώς της δημοκρατίας του κεφαλαίου ή καλλιεργούν τις διαλυτικές αυταπάτες για «δημοκρατικοποίηση»  του εκμεταλλευτικού καθεστώτος και «εκσυγχρονισμό» με «πιο καλή διαχείριση» του σάπιου καπιταλισμού, ποτίζοντας τους εργάτες και τους άλλους εκμεταλλευόμενους με το επικίνδυνο δηλητήριο της επανάπαυσης, της ανοργανωσιάς και των ψεύτικων αυταπατών «διόρθωσης» του καπιταλισμού.

Ωστόσο, οι εκλογές αυτές μπορούν και πρέπει να αξιοποιηθούν από το εργατικό κίνημα. Για την προβολή του ενιαίου ταξικού χαρακτήρα των κοινών εργατικών προβλημάτων και των συνολικών ενιαίων συμφερόντων της εργατικής τάξης,  για την προώθηση της αναγκαίας μετωπικής ενιαίας ταξικής δράσης των εργατικών δυνάμεων ενάντια στην αντιδραστική ληστρική τάξη των κεφαλαιοκρατών, των κυβερνήσεών τους και των κομμάτων τους. Για την ανάδειξη της καταστροφικής πολυδιάσπασης που μαστίζει τις δυνάμεις της εργατικής τάξης, και του ολέθριου ρόλου που διαδραματίζει ο εξαρτώμενος από το κράτος και την κυβέρνηση συνδικαλιστικός γραφειοκρατικός μηχανισμός. Για την προώθηση της ανάγκης συγκρότησης ενιαίας αγωνιστικής ταξικής συσπείρωσης των εργατών ενάντια στην κεφαλαιοκρατική επίθεση, την συγκρότηση του ΕΝΙΑΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ όλων των δυνάμεων του εργατικού κινήματος.

Στις εκλογές αυτές πρέπει να προβληθεί δυναμικά και πλατειά η επαναστατική εργατική αντίληψη για τα προβλήματα της καπιταλιστικής κρίσης και η σοσιαλιστική λύση τους. Να μπει σε όσο περισσότερα εργατικά μυαλά γίνεται, ότι η πραγματική ρίζα που γεννάει τα ανυπόφορα και ατέλειωτα μεγάλα και μικρά εργατικά προβλήματα (των όλο και μικρότερων μισθών και συντάξεων, της φτώχειας, της πείνας, των απολύσεων, της ανεργίας, της εξαθλίωσης, της καταστροφής της κοινωνικής ασφάλισης, της δημόσιας υγείας, της παιδείας κλπ, κλπ), είναι το ίδιο το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα. Ότι η λύση τους δεν βρίσκεται στα παραμύθια και τις υποσχέσεις βελτίωσης του εκμεταλλευτικού συστήματος του κεφαλαίου αλλά στην ανατροπή του και την σοσιαλιστική ανασυγκρότηση της οικονομίας και ολόκληρης της κοινωνίας. Πως απαιτείται η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την ίδια την εργατική τάξη και την επαναστατική της οργάνωση με μια Κυβέρνηση των Εργατών και των Φτωχών Αγροτών, με το δικό της συγκεκριμένο πρόγραμμα συντριβής και διάλυσης του αστικού κρατικού μηχανισμού, κατάργησης της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, κοινωνικοποίησής του και σχεδιασμού της οικονομίας αποτελεί προϋπόθεση πραγματοποίησης της καπιταλιστικής ανατροπής και της σοσιαλιστικής ανασυγκρότησης.

Μέσα από αυτές τις εκλογές του Μαΐου, μπορεί και πρέπει να διαλαληθεί προς κάθε εργάτη και αγωνιστή της νεολαίας και του λαϊκού κινήματος, ότι η έξοδος από την κρίση καπιταλιστικής αποσύνθεσης που διαλύει την χώρα και τους εργαζόμενους  βρίσκεται στην συλλογική και οργανωμένη δράση της εργατικής τάξης και μαζί της κάθε εκμεταλλευόμενου:

Ενάντια στο Μαύρο Μέτωπο της ντόπιας και της ξένης κεφαλαιοκρατίας

Ενάντια στο σαπισμένο καπιταλιστικό σύστημα της κρίσης

Για ακύρωση κάθε ληστρικής σύμβασης

Για διαγραφή, μονομερή, ολόκληρου του δημοσίου χρέους

Για Έξοδο από την ιμπεριαλιστική «Ευρωπαϊκή Ένωση» με κυβέρνηση εργατών και φτωχών αγροτών

Για Κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής κάτω από εργατικό έλεγχο

Για τον Κεντρικό Σοσιαλιστικό σχεδιασμό όλης της οικονομίας με βάση τις ανάγκες όλων των εργαζομένων

Για την διεθνιστική εργατική συμμαχία όλης της Ευρώπης για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Σοβιετικές Πολιτείες της Ευρώπης και των Βαλκανίων

Ο Σύνδεσμος Διεθνιστών Κομμουνιστών Ελλάδας (ΣΔΚΕ), προσηλωμένος και αφοσιωμένος στους προσανατολισμούς και τις ιδέες αυτές για την νίκη της εργατικής τάξης, παίρνει δυναμικά μέρος σ’ αυτή την σύγκρουση και δίνει την κριτική υποστήριξή της στα ψηφοδέλτια που στηρίζει το ΚΚΕ. Επειδή στα ψηφοδέλτια αυτά εκφράζονται, με τον πιο καθαρό τρόπο απ’ όλα τα άλλα, οι ταξικοί αυτοί προσανατολισμοί, η αναγκαία εργατική ταξική κατεύθυνση στην πάλη ενάντια στον σάπιο καπιταλισμό και την κρίση του.

Με την σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ μας χωρίζουν, βέβαια, σοβαρές στρατηγικές και τακτικές διαφορές. Και θεωρούμε ότι την βαρύνουν βαριές ευθύνες για την σημερινή κατάσταση πολυδιάσπασης, απογοήτευσης και ανημποριάς του εργατικού κινήματος. Ιδιαίτερα με την συστηματική της άρνηση να αναπτύξει την αναγκαία δράση για την συγκρότηση του Ενιαίου Ταξικού Εργατικού Μετώπου όλων των δυνάμεων και οργανώσεων του εργατικού κινήματος πάνω σε ένα προσδιορισμένο σύνολο κοινών ταξικών στόχων και διεκδικήσεων και με την επιμονή της στην σεχταριστική απομονωτική πολιτική. Η ηγεσία αυτή, βουλιαγμένη σε μια διαλυτική κοινοβουλευτική νοοτροπία, περιμένει παθητικά, να συγκεντρωθούν εκλογικά, στα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ, οι ψήφοι της πλειοψηφίας των εργατών και των άλλων εκμεταλλευομένων αναβάλλοντας μέχρι τότε κάθε ουσιαστική πολιτική παρέμβαση στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας, κάθε ουσιαστική δράση για την εργατική εξουσία και την ανατροπή του καπιταλισμού.  Αντίθετα, η καθημερινή δράση, (που θα έπρεπε να έχει ήδη αναλάβει από πολλές δεκαετίες πριν αλλά αρνείται επίμονα), για την ενιαία συλλογική μετωπική κινητοποίηση όλων των εργατών, ανεξαρτήτως της εκλογικής τους τοποθέτησης, στην βάση των κοινών ταξικών προβλημάτων,  για την λενινική πολιτική του ΕΝΙΑΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΤΑΞΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΑΛΗΣ, ήταν και είναι ο μοναδικός αποτελεσματικός  τρόπος για να απελευθερωθούν οι εργάτες από τις αυταπάτες και τις ψευτιές των ρεφορμιστών και να κερδηθούν στις ιδέες και τις σημαίες του κομμουνισμού.

Όμως, το ΚΚΕ με την αγωνιστική του βάση, παρά τις λαθεμένες πολιτικές της ηγεσίας του και παρά τις καταστροφικές συνέπειες που είχαν, συνεχίζει να αποτελεί την πιο μαζική οργανωμένη δύναμη της εργατικής τάξης. Οι αγωνιστές του, μέσα στο εργατικό κίνημα, αποτελούν ακόμα την κύρια δύναμη που μπορεί να αποτελέσει την βάση για την αποτελεσματική προώθηση του ΕΝΙΑΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ Ταξικής Πάλης, που χρειάζεται επιτακτικά το εργατικό κίνημα. Και ανεξάρτητα από τις λάθος κατευθύνσεις που ακολουθούν ο προσανατολισμός τους παραμένει σταθερά ταξικός.

Από την άλλη, οι δυνάμεις της λεγόμενης «εξωκοινοβουλευτικής» ή και «επαναστατικής»  αριστεράς, που κατεβάζουν ψηφοδέλτια στις εκλογές του Μαΐου, συντηρούν με κάθε τρόπο τον σεχταριστικό τους προσανατολισμό μακριά από το ίδιο το εργατικό κίνημα. Παρά την πλεονάζουσα αναφορά στην «αγωνιστικότητάς» τους, αρνούνται συστηματικά και επίμονα να πουν ή να κάνουν οτιδήποτε που θα ανταποκρίνονταν στην ανάγκη προβολής και ουσιαστικής προώθησης του Ενιαίου Εργατικού Ταξικού Μετώπου Πάλης της πολυδιασπασμένης εργατικής τάξης.

Το πολυσυλλεκτικό συνονθύλευμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με τις απροσδιόριστες και θολές ιδεολογικοπολιτικές κατευθύνσεις και θέσεις, αναλώνεται κυρίως στην προσπάθεια να αντιγράφει όλη την αρνητική σεχταριστική απομονωτική πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ χωρίς να διαθέτει ή να προσπαθεί να αποκτήσει τίποτα από τον ταξικό προσανατολισμό του και την σημαντική παρουσία του στο εργατικό κίνημα. Τα ίδια χαρακτηριστικά, με δευτερεύουσες παραλλαγές και διαφοροποιήσεις καθορίζουν σχεδόν και όλα τα άλλα ψηφοδέλτια της κατηγορίας αυτής. Ακόμα και οι ομάδες που κατατάσσουν τον εαυτό τους στον επαναστατικό μαρξισμό, δύσκολα μπορούν να διακριθούν από τα προηγούμενα. Και οι όποιες σωστές φραστικές αναφορές που κάνουν σε επαναστατικά συμπεράσματα του μαρξισμού, μένουν δυστυχώς «εσωτερική τους υπόθεση», μακριά από το εργατικό κίνημα και τις πραγματικές του ανάγκες.

Μάης 2019

ΣΔΚΕ

(Σύνδεσμος Διεθνιστών Κομμουνιστών Ελλάδας)

 

Δημοσιεύτηκε και στην Ειδική Έκδοση Νο 16 της "Εργατικής Δημοκρατίας"

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 15 Μάιος 2019 00:36