Home Διεθνείς Εξελίξεις Το ντόμινο των αραβικών λαϊκών εξεγέρσεων είναι μέρος της παγκόσμιας κοινωνικής αναταραχής

Προτείνουμε να διαβάστε...


Οι βάσεις του διαλεχτικού και ιστορικού υλισμού

Από τον πρόλογο στην "Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας (1859)

 



Ν. Λένιν

Για την

Αστική "Δημοκρατία" και

την Εργατική Δημοκρατία

*  *  *

Ο Αριστερισμός

Παιδική Αρρώστια

του Κομμουνισμού

Κεφ. ΙΙ - ΙΙΙ - IV

Κεφ. ΙΧ (Αποσπ.)


Λ. Τρότσκι

Τι είναι η Διαρκής Επανάσταση;

Βασικές Αρχές

* * *

Σταλινισμός και Μπολσεβικισμός

Ολόκληρη η σπουδαία μπροσούρα του Λ. Τρότσκι

* * *

Τι είναι Εθνικοσοσιαλισμός;

του Λ. Τρότσκι (1933)

* * *

"Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο

Ενάντια στο φασισμό"

του Λ. Τρότσκι (1931)

* * *

"Ο ιστορικός ρόλος

του φασισμού

είναι να συντρίβει

την εργατική τάξη..."

Λ.Τρότσκι

* * *

Ομιλία του Λ. Τρότσκι

για την Ρώσικη

Οκτωβριανή Επανάσταση 1917

(Κοπεγχάγη 27/11/1932)

* * *

Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης

Πρόλογος Α΄ Τόμου

Εισαγωγή Β΄ Τόμου


 

Π. Πουλιόπουλος

Τα Λαϊκά Μέτωπα και η Προλεταριακή πολιτική (Ιούν.1937)

*  *  *

"Χτυπάμε μαζί προχωράμε χωριστά"

*  *  *

Η Οργάνωση του Κινήματος των ανέργων (Δεκ. 1931)

*  *  *

Γιια την Διαρκή Επανάσταση (Από το "Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;" (1934))

*  *  *

"Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;"

Ολόκληρο το βιβλίο σε PDF


*  *  *

Τρότσκι: Ένας μεγάλος θεωρητικός του μαρξισμού (πρωτοδημ/νο 21/8/1941)

*  *  *

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (1931)

*  *  *

ΒΑΣΙΛΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ (1935)

*  *  *

ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ "ΥΠΟΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ"

ΜΑΡΞΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ - Α΄ Μέρος


Για την Κυβέρνηση Εργατών και φτωχών αγροτών

Κείμενα του Λ. Τρότσκι και του Π. Πουλιόπουλου

Κείμενο - Πρόλογος της "Εργατικής Δημοκρατίας


Για το επαναστατικό πρόγραμμα της εργατικής εξουσίας

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

της Σ.Ε. της Ε.Δ.

 

Ν. Λένιν
Το πρόγραμμα του μπολσεβίκικου κόμματος (1917)

 

Π. Πουλιόπουλος

Τι θα κάνουν οι κομμουνιστές όταν πάρουν την εξουσία στην Ελλάδα (1934)

 

Λ. Τρότσκι

Το Μεταβαικό πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς (1939)



Συνεχίζουμε τον αγώνα μας:

  • Για την εργατοδημοκρατική επαναστατική ανασύνταξη του εργατικού μας κινήματος
  • Για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης
  • Για την συγκρότηση της αναγκαίας επαναστατικής μαρξιστικής οργάνωσης της προλεταριακής πρωτοπορίας.
  • Για την συντριβή του Μαύρου Μετώπου της ντόπιας και της ξένης κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας.
  • Για την διαγραφή ολόκληρου του δημόσιου χρέους. Για την διάλυση της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας που έχει τον ψεύτικο τίτλο της «Ευρωπαϊκής Ένωσης». Για την κοινωνικοποίηση, χωρίς καμιά αποζημίωση, όλων των τραπεζών και όλων των μεγάλων παραγωγικών μονάδων. Για τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας κάτω από την διεύθυνση των εργατικών συμβουλίων.
  • Για την εγκαθίδρυση επαναστατικής κυβέρνησης εργατών και φτωχών αγροτών.
  • Για την νίκη του σοσιαλισμού και της εργατικής δημοκρατίας, την εξουσία των εργατικών συμβουλίων.
  • Για τις Σοσιαλιστικές Ενωμένες Πολιτείες ολόκληρης της Ευρώπης.

Εισαγωγή χρηστών/μελών ΕΔ



Το ντόμινο των αραβικών λαϊκών εξεγέρσεων είναι μέρος της παγκόσμιας κοινωνικής αναταραχής PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ergatiki Dimokratia   
Τετάρτη, 23 Μάρτιος 2011 14:14

Το ντόμινο των αραβικών λαϊκών εξεγέρσεων είναι μέρος της παγκόσμιας κοινωνικής αναταραχής

Το τεράστιο και ασυγκράτητο επαναστατικό κύμα εξεγέρσεων της εργατικής τάξης και των άλλων εκμεταλλευομένων, που διαπερνάει τα τυραννικά εκμεταλλευτικά καθεστώτα όλων των αραβικών χωρών της Βόρειας Αφρικής, συγκλονίζει για τρεις μήνες τώρα, ολόκληρο τον πλανήτη.

Από το Μαρόκο, που βρέχεται από τον Ατλαντικό, ως το μικρό Μπαχρέιν, στον αραβο-περσικό κόλπο, που χωρίζει την Σαουδική Αραβία από το Ιράν, δεκάδες εκατομμύρια εργάτες και εκμεταλλευόμενοι, ζώντας για πολλές δεκαετίες μέσα σε συνθήκες αυξανόμενης ανεργίας, ανελέητης μαζικής φτώχειας της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού σε αντίθεση με τα μυθικά πλούτη της ολιγαρχίας των εκμεταλλευτών, σκληρής εκμετάλλευσης και κοινωνικο-πολιτικής διαφθοράς, βγήκαν δυναμικά στους δρόμους για να διεκδικήσουν καλύτερη ζωή και να ανατρέψουν τα τυραννικά καθεστώτα.

Η στιγμή που ξέσπασε το κύμα αυτό της κοινωνικής εξέγερσης δεν ήταν καθόλου τυχαία. Η βαθιά κρίση που διαπερνά τον παγκόσμιο καπιταλισμό έχει ιδιαίτερα βαριές συνέπειες στις χώρες αυτές.

Η μεγάλη μείωση των εμβασμάτων, που έστελναν στις οικογένειές τους, από την Ευρώπη, οι δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι άραβες μετανάστες που έχασαν την δουλειά τους εξαιτίας της έξαρσης στην ευρωπαϊκή ανεργία. Η ουσιαστική απαγόρευση της μετανάστευσης προς την Ευρώπη για αναζήτηση δουλειάς, που προκάλεσαν οι αυστηροί συνοριακοί περιορισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι επαίσχυντες συμβάσεις που υπέγραψε αυτή με τους άρχοντες των αραβικών τυραννικών καθεστώτων. Η κατάρρευση της τουριστικής «βιομηχανίας» εξαιτίας της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης. Τα σκληρά προγράμματα λιτότητας (ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων υπηρεσιών, δραστικές περικοπές στον κρατικό προϋπολογισμό, μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, μισθολογικές περικοπές, περιορισμός κοινωνικών παροχών και πολλά άλλα) που επέβαλλε το ΔΝΤ, ιδίως στην Τυνησία, στην Αίγυπτο και την Λιβύη. Η κατά 45% η αύξηση στις τιμές των σιτηρών που προκάλεσε η ρώσικη αναστολή εξαγωγής σιτηρών του περασμένου καλοκαιριού και η αστραπιαία εκτίναξη που αυτή προκάλεσε στις τιμές του ψωμιού του κρέατος, του γάλατος, του κοτόπουλου (τα σιτηρά χρησιμοποιούνται και για ζωοτροφή).

Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την εντατικοποίηση της αστυνομοκρατίας και της πολιτικής καταπίεσης, φόρτωσαν, τις ήδη βεβαρημένες κοινωνίας των αραβικών χωρών, με ακόμα μεγαλύτερη κοινωνική αγανάκτηση και απόγνωση –τα δυνατότερα κοινωνικά εκρηκτικά υλικά- που δεν χρειάζονταν παρά μια μόνο σπίθα για να πάρουν φωτιά.

Οι σπίθες της επαναστατικής ανάφλεξης

Η αυτοπυρπόληση – διαμαρτυρία, του άνεργου πτυχιούχου Τυνήσιου Μοχάμεντ Μπουαζιζί, , (που για να ζήσει έκανε τον πλανόδιο πωλητή φρούτων), στις 17 Δεκεμβρίου 2010, στην Τυνησία, σε συνδυασμό με την σωρεία αποκαλύψεων που έβγαζαν στην επιφάνεια τα έγγραφα του WikLeaks για την τεράστια λεηλασία της χώρας από το καθεστώς του Μπεν Αλί – Τραμπελσί, έδωσαν τους πρώτους σπινθήρες για την μεγάλη κοινωνική έκρηξη. Που σαν αστραπή μεταδόθηκε στην Αίγυπτο, την Λιβύη, την Αλγερία, το Μαρόκο, την Υεμένη, το Ομάν, το Μπαχρέιν, την Σομαλία.

Το επαναστατικό αυτό ντόμινο, σε μια από τις πιο ευαίσθητες και κρίσιμες περιοχές του πλανήτη, λόγω του πετρελαίου, άγγιξε ακόμα και το κάστρο της Σαουδικής Αραβίας και ενεργοποίησε έναν από τους χειρότερους εφιάλτες του ιμπεριαλιστικού κόσμου.

Τρόμος και ελιγμοί απελπισίας

Τρομοκρατημένοι οι μονάρχες, βασιλιάδες, σεΐχηδες, φύλαρχοι και ολόκληρος ο συρφετός των πριγκίπων, της οικογενειοκρατίας και των κλικών που πλαισίωνε τα τυραννικά καθεστώτα τους στις πλάτες των λαών και του κοινωνικού πλούτου των χωρών τους, αντέδρασαν αρχικά σπασμωδικά και βίαια, σκορπώντας χιλιάδες νεκρούς με τους τρομοκρατικούς αστυνομικούς και πάνοπλους μηχανισμούς που είχαν στήσει.

Στην συνέχεια κατέφυγαν σε υποσχέσεις ψευτοδημοκρατικών «παραχωρήσεων» ή και σε μικροοικονομικές «παροχές». Χαρακτηριστική η περίπτωση του 86χρονου βασιλιά Αμπντάλα της Σαουδικής Αραβίας με την βασιλική οικογένεια των 7.000 πριγκίπων. Του Μίδα με τα αμύθητα πλούτη που ελέγχει το 1/5 των παγκόσμιων κοιτασμάτων πετρελαίου αλλά το 40% του πληθυσμού της χώρας του ζει σε άθλιες συνθήκες ενώ το 70% δεν έχει δικό του σπίτι και το 30% είναι άνεργοι. Αυτός ο μονάρχης, με το ξέσπασμα της εξέγερσης, επιχείρησε να την «στομώσει¨, σκορπώντας, (με την μορφή «κοινωνικών επιδομάτων» άτοκων δανείων κλπ),. 35 δισ. δολ. χωρίς όμως επιτυχία!!

Οι έντρομοι τύραννοι κατέφυγαν ακόμα και σε ανταλλαγή κατασταλτικών δυνάμεων για να στηρίξουν ο ένας τον άλλον–όπως στην περίπτωση της Σαουδικής Αραβίας, που πάνοπλοι στρατιώτες και αστυνομικοί της, εισέβαλαν στο Μπαχρέιν, μετά από αίτημα του εκεί αρχηγού του κράτους σεΐχη Αλ Χαλίφα, για την καταστολή του λαϊκού ξεσηκωμού!

Στο τέλος, προκειμένου να σωθεί το καθεστώτος, υποχρεώνονται ακόμα και στην απομάκρυνση των επικεφαλής της εξουσίας (Αίγυπτος, Τυνησία) και στην υιοθέτηση διάφορων καθεστωτικών πολιτικών ελιγμών για την διαχείριση της λαϊκής οργής.

Στην περίπτωση της Λιβύης, βέβαια, ο Καντάφι και η δολοφονική κλίκα του δεν δίστασαν να εξαπολύσουν ολόκληρο των πάνοπλο στρατιωτικό μηχανισμό των μισθοφόρων τους, με τα εξελιγμένα όπλα τελευταίας τεχνολογίας που διαθέτει, ενάντια στο εξεγερμένο λαό, προκαλώντας εκατόμβες νεκρών απροσδιόριστες καταστροφές.

Οι εφιάλτες του ιμπεριαλισμού

Μα πιο πολύ τρομοκρατημένα είναι τα επιτελεία του αμερικάνικου και ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού. Που βλέπουν τις πολύχρονες προσπάθειές τους για ασφυκτικό έλεγχο των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων αυτής της κρίσιμης περιοχής του πετρελαίου, να καταρρέουν. Η ικανότητα του Ισραήλ να ασκεί την δραστηριότητα του τοποτηρητή για λογαριασμού του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και η διατήρηση της ιμπεριαλιστικής «ασφάλειας» για την κανονική και ελεγχόμενη ροή του πετρελαίου σύμφωνα με τις δικές τους επιλογές, δεν μπορούσε να πραγματοποιείται παρά μόνο με την ύπαρξη ανάλογα ελεγχόμενων τυραννικών καθεστώτων σε ολόκληρη την περιοχή, που εναρμονίζονταν και ανταποκρίνονταν στις ιμπεριαλιστικές αυτές ανάγκες. Γι΄ αυτούς τους λόγους, τα καθεστώτα του Χάσνι Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, του Μπεν Αλί στην Τυνησία, και όλων των υπολοίπων σχεδόν ισόβιων «αρχηγών» και βασιλέων της Β. Αφρικής και της Μ. Ανατολής προβάλλονταν από τους ιμπεριαλιστές ως «υποδείγματα πειθήνιων υπηκόων» και στα πλαίσια της «δημιουργικής συνεργασίας», όπως την λένε, τους παραχωρούσαν κάθε υποστήριξη.

Σήμερα, με τις διεργασίες μετασχηματισμού που επέβαλαν οι λαϊκές εξεγέρσεις σε όλες αυτές τις αραβικές χώρες, η προοπτική για δημοκρατικές ελευθερίες και με ελάχιστη (έστω και κατ επίφαση) «λαϊκή συμμετοχή» μιας «αστικής δημοκρατίας» ευρωπαϊκού τύπου, στην διακυβέρνησή τους, αποτελεί εφιάλτη και απειλή για τον αμερικάνικο και ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό. Όπως αναφέρει αρθρογράφος της εφημερίδας «Το ΒΗΜΑ» (27/2/2011): «Μια στοιχειωδώς, έστω, δημοκρατική Μέση Ανατολή θα είναι πολύ λιγότερο συνεργάσιμη με τις Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον μιας μουσουλμανικής χώρας, δηλαδή του Ιράν, απ΄ ότι η Αίγυπτος του Χόσνι Μουμπάρακ. Ένα λιγότερο εξαρτημένο από την Ουάσιγκτον Μπαχρέιν ή Κουβέιτ με ευρύτερη τη λαϊκή συμμετοχή στη διακυβέρνησή τους δεν θα είναι τόσο πρόθυμα όσο ήταν μέχρι πρόσφατα να επιστρέψουν στο Ισραήλ να διέρχονται ελεύθερα τα αεροσκάφη του πάνω από τον εναέριο χώρο τους στις «αναγνωριστικές» (επί του παρόντος...) πτήσεις τους προς Συρία και Ιράν.»

Επέμβαση στη Λιβύη: Υποκρισία και αγωνία του ιμπεριαλισμού

Ο τρόμος και η αγωνία των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, από το κύμα των εξεγέρσεων των αραβικών λαών και των συνεπειών που μπορούν να έχουν στον έλεγχο και τη ροή του πετρελαίου, καταγράφηκε ανάγλυφα στην στάση τους για τον Καντάφι της Λιβύης και στην απόφασή τους για στρατιωτική παρέμβαση.

Στο παραπέντε πριν την εξέγερση στη χώρα αυτή, οι ηγέτες των ΗΠΑ και της Ευρώπης μπαινόβγαιναν στην σκηνή του Καντάφι εναγκαλιζόμενοι και υπογράφοντες συμφωνίες μαζί του. Αμέσως μετά, κράτησαν μια αμήχανη σιωπή. Κατόπιν, όταν η εξέγερση έφτανε και στην Τρίπολη, άρχισαν να του συστήνουν να «φύγει». Στην συνέχεια, αξιοποιώντας τις εγκληματικές του φρικαλεότητές εναντίον των εξεγερμένων, άρχισαν να «μελετάνε» για «επεμβάσεις», περιμένοντας βέβαια, να εξοντώσει πρώτα την εξέγερση. Τέλος, μέσω του ΟΗΕ, επικαλούμενοι, με απροκάλυπτη υποκρισία, «ανθρωπιστικούς λόγους» και χρησιμοποιώντας προσχηματικά, αποφάσεις και αεροπλάνα του Αραβικού Συνδέσμου, αποφάσισαν την στρατιωτική παρέμβαση στοχεύοντας στην αποπομπή του κανταφικού εκτρώματος και στην εγκαθίδρυση καθεστώτος που θα συνεχίζει το έργο του και θα εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Ελπίζοντας ταυτόχρονα, ότι η στρατιωτική αυτή επέμβαση, θα αποτελέσει φράκτη συγκράτησης ή εξασθένησης των υπόλοιπων αραβικών λαϊκών εξεγέρσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη, παρεμποδίζοντας την ανάπτυξή της μέσα στην Σαουδική Αραβία.

Το πραγματικό περιεχόμενο της αποφασισμένης ιμπεριαλιστικής επέμβασης του ΟΗΕ εκφράζεται και από το γεγονός ότι άραβες τύραννοι που βρίσκονται αντιμέτωποι με την εξέγερση των λαών τους και χρησιμοποιούν ανελέητη αστυνομική και στρατιωτική βία εναντίον τους, στέλνουν αεροπλάνα για να «βοηθήσουν», δήθεν, τους Λίβυους εξεγερμένους!!

Και σ΄ αυτή την ιμπεριαλιστική επέμβαση, η κυβέρνηση του ελληνικού κεφαλαίου, ανταποκρίθηκε από τους πρώτους. Παραχωρώντας την Σούδα ως κέντρο ανάπτυξης των επιχειρήσεων και συμμετέχοντας με πολεμικά αεροπλάνα και ελικόπτερα, με «υπερηφάνεια» διαφημίζει την πειθήνια δουλικότητά της στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, συνεισφέροντας στην καταστολή των αραβικών επαναστάσεων.

Η εξέγερση των αράβων εκμεταλλευομένων είναι κομμάτι της παγκόσμιας κοινωνικής αναταραχής

Τα διεθνή και εθνικά ΜΜΕ Αμερικής, Ευρώπης και ολόκληρου του άλλου κόσμου, με απεγνωσμένες προσπάθειες επιχειρούν να εμφανίσουν τις αραβικές εξεγέρσεις είτε ως «ισλαμικές» και θρησκευτικού χαρακτήρα, είτε ως υποκινούμενες από «μυστήριες» δυνάμεις ή συνωμοσίες, ή στην καλύτερη περίπτωση, τις περιορίζουν μόνο ως «διαμαρτυρία» απέναντι στους «κακούς» άρχοντες.

Τα γεγονότα όμως διαλύουν κάθε τέτοια προσπάθεια συσκότισης και παραπλάνησης. Οι αραβικές εξεγέρσεις, που συγκλονίζουν από τον Δεκέμβρη του 2010 τον κόσμο, είναι κατά κύριο λόγο κοινωνικές εξεγέρσεις της εργατικής τάξης και των άλλων εκμεταλλευομένων. Τροφοδοτούνται από την αγανάκτηση που προκαλούν οι βαριές συνέπειες της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης πάνω στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Κυριαρχούνται από οικονομικές διεκδικήσεις βελτίωσης της ζωής των εργαζομένων, που συμπλέκονται με πολιτικές διεκδικήσεις ενάντια στην απολυταρχία των διεφθαρμένων εκμεταλλευτικών καθεστώτων. Καθορίζονται όχι μόνο από εθνικά χαρακτηριστικά. Αποτελούν κομμάτι της παγκόσμιας κοινωνικής αναταραχής των εργαζομένων και των εκμεταλλευομένων της Ευρώπης και όλου του πλανήτη ενάντια στην φτώχεια και την εξαθλίωση που γεννούν η κρίση και οι αξεπέραστες αντιθέσεις κι αντινομίες του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος.

Χωρίς πρόγραμμα και επαναστατική ηγεσία

Όμως, παρά την αξιοθαύμαστη γενναιότητα, την ανεξάντλητη δυναμικότητα και την επίμονη αποφασιστικότητα που έδειξαν όλες αυτές οι εξεγέρσεις των αράβων εκμεταλλευομένων, το κυρίαρχο χαρακτηριστικό που καθορίζει την συνολική πορεία τους και την δυνατότητα νίκης τους, -το οποίο αποτελεί μάθημα και προειδοποίηση για την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια εργατική τάξη- είναι η έλλειψη οργάνωσης τους, η απουσία προγράμματος και ενιαίας κατεύθυνσής τους, για την κατάληψη της εξουσίας και την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης με την σοσιαλιστική ανατροπή. Η απουσία επαναστατικής εργατικής ηγεσίας και της επαναστατικής οργάνωση της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης. Όχι μόνο στο εθνικό επίπεδο αυτών των χωρών αλλά και σε διεθνές επίπεδο.

Είναι ακριβώς αυτό που εμποδίζει την συμπύκνωση της δυναμικής των εξεγέρσεων σε ένα ενιαίο και συγκεκριμένο κοινωνικό και πολιτικό στόχο. Που δίνει την δυνατότητα στα τυραννικά καθεστώτα να «ελίσσονται» με απατηλές παραχωρήσεις και να μεταλλάσσονται σ κίβδηλες «δημοκρατίες». Που αφήνει χώρο στην κάθε αστική «δημοκρατική» ομάδα να περιορίζει τις πολιτικές διεκδικήσεις των εξεγερμένων μέσα στα όρια του εκμεταλλευτικού καθεστώτος. Που επιτρέπει στους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς να ετοιμάζουν απροκάλυπτα στρατιωτικές και πολιτικές επεμβάσεις εναντίον των εξεγερμένων, στο όνομα των «δημοκρατικών» και «ανθρωπιστικών» «δικαιωμάτων» που οι ίδιοι αυτοί μηχανισμοί, για δεκαετίες και με ανελέητο τρόπο, οργανώνουν και προωθούν την καταπάτησή τους! Που απειλεί τις μεγαλειώδεις αυτές εξεγέρσεις να μείνουν στα μισά του δρόμου που ξεκίνησαν και να οδηγηθούν σε ήττες.

 
 

Τελευταίο έντυπο φύλλο...

Κατεβάστε εδώ το τελευταίο έντυπο φύλλο της Εργατικής Δημοκρατίας σε PDF

Ειδικές εκδόσεις...

Συνδεδεμένοι...

Έχουμε 14 επισκέπτες συνδεδεμένους