Home Πολιτική "Ισορροπίες" σε τεντωμένο σκοινί

Προτείνουμε να διαβάστε...


Οι βάσεις του διαλεχτικού και ιστορικού υλισμού

Από τον πρόλογο στην "Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας (1859)

 



Ν. Λένιν

Για την

Αστική "Δημοκρατία" και

την Εργατική Δημοκρατία

*  *  *

Ο Αριστερισμός

Παιδική Αρρώστια

του Κομμουνισμού

Κεφ. ΙΙ - ΙΙΙ - IV

Κεφ. ΙΧ (Αποσπ.)


Λ. Τρότσκι

Τι είναι η Διαρκής Επανάσταση;

Βασικές Αρχές

* * *

Σταλινισμός και Μπολσεβικισμός

Ολόκληρη η σπουδαία μπροσούρα του Λ. Τρότσκι

* * *

Τι είναι Εθνικοσοσιαλισμός;

του Λ. Τρότσκι (1933)

* * *

"Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο

Ενάντια στο φασισμό"

του Λ. Τρότσκι (1931)

* * *

"Ο ιστορικός ρόλος

του φασισμού

είναι να συντρίβει

την εργατική τάξη..."

Λ.Τρότσκι

* * *

Ομιλία του Λ. Τρότσκι

για την Ρώσικη

Οκτωβριανή Επανάσταση 1917

(Κοπεγχάγη 27/11/1932)

* * *

Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης

Πρόλογος Α΄ Τόμου

Εισαγωγή Β΄ Τόμου


 

Π. Πουλιόπουλος

Τα Λαϊκά Μέτωπα και η Προλεταριακή πολιτική (Ιούν.1937)

*  *  *

"Χτυπάμε μαζί προχωράμε χωριστά"

*  *  *

Η Οργάνωση του Κινήματος των ανέργων (Δεκ. 1931)

*  *  *

Γιια την Διαρκή Επανάσταση (Από το "Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;" (1934))

*  *  *

"Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;"

Ολόκληρο το βιβλίο σε PDF


*  *  *

Τρότσκι: Ένας μεγάλος θεωρητικός του μαρξισμού (πρωτοδημ/νο 21/8/1941)

*  *  *

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (1931)

*  *  *

ΒΑΣΙΛΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ (1935)

*  *  *

ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ "ΥΠΟΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ"

ΜΑΡΞΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ - Α΄ Μέρος


Για την Κυβέρνηση Εργατών και φτωχών αγροτών

Κείμενα του Λ. Τρότσκι και του Π. Πουλιόπουλου

Κείμενο - Πρόλογος της "Εργατικής Δημοκρατίας


Για το επαναστατικό πρόγραμμα της εργατικής εξουσίας

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

της Σ.Ε. της Ε.Δ.

 

Ν. Λένιν
Το πρόγραμμα του μπολσεβίκικου κόμματος (1917)

 

Π. Πουλιόπουλος

Τι θα κάνουν οι κομμουνιστές όταν πάρουν την εξουσία στην Ελλάδα (1934)

 

Λ. Τρότσκι

Το Μεταβαικό πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς (1939)



Συνεχίζουμε τον αγώνα μας:

  • Για την εργατοδημοκρατική επαναστατική ανασύνταξη του εργατικού μας κινήματος
  • Για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης
  • Για την συγκρότηση της αναγκαίας επαναστατικής μαρξιστικής οργάνωσης της προλεταριακής πρωτοπορίας.
  • Για την συντριβή του Μαύρου Μετώπου της ντόπιας και της ξένης κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας.
  • Για την διαγραφή ολόκληρου του δημόσιου χρέους. Για την διάλυση της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας που έχει τον ψεύτικο τίτλο της «Ευρωπαϊκής Ένωσης». Για την κοινωνικοποίηση, χωρίς καμιά αποζημίωση, όλων των τραπεζών και όλων των μεγάλων παραγωγικών μονάδων. Για τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας κάτω από την διεύθυνση των εργατικών συμβουλίων.
  • Για την εγκαθίδρυση επαναστατικής κυβέρνησης εργατών και φτωχών αγροτών.
  • Για την νίκη του σοσιαλισμού και της εργατικής δημοκρατίας, την εξουσία των εργατικών συμβουλίων.
  • Για τις Σοσιαλιστικές Ενωμένες Πολιτείες ολόκληρης της Ευρώπης.

Εισαγωγή χρηστών/μελών ΕΔ



"Ισορροπίες" σε τεντωμένο σκοινί PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ergatiki Dimokratia   
Σάββατο, 01 Οκτώβριος 2016 10:34

«Ισορροπίες» σε τεντωμένο σκοινί

 

Συμπληρώθηκαν 21 μήνες από τον Γενάρη του 2015 που ο ΣΥΡΙΖΑ εκλέχτηκε πρώτο κόμμα και σχημάτισε κυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ. Οι λίγοι αυτοί μήνες αποδείχτηκαν πολύ μεγάλο διάστημα για να αποδειχθεί και έμπρακτα αυτό που η παγκόσμια ιστορία, με τραγικό πάντα τρόπο για την εργατική τάξη και τους άλλους εκμεταλλευόμενους, έχει επανειλημμένα αποδείξει: ότι οι «μεταρρυθμιστικές» και «εκσυγχρονιστικές» διακηρύξεις και προσανατολισμοί των «αριστερών» ηγετών για την δήθεν «βελτίωση» και καλύτερη «διαχείριση» του σάπιου και παρακμασμένου καπιταλισμού, στην πράξη δεν καταλήγει σε τίποτα περισσότερο από την πλήρη υποταγή τους στα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών, στην εξυπηρέτηση και διάσωση του αντιδραστικού καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού καθεστώτος, σε βάρος των εργατών και της κοινωνίας.

 

«Πρώτη φορά Αριστερά»:

Πειθήνιο όργανο της καπιταλιστικής εξουσίας


Οι 21 μήνες της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, η «πρώτη φορά αριστερά» όπως θεατρινίστικα λέγεται, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την αντιλαϊκή αντεργατική πολιτική των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Στο εσωτερικό της χώρας συνεχόμενα μέτρα μείωσης των εργατικών μισθών και συντάξεων, κατακρεούργηση των εργατικών καταχτημένων δικαιωμάτων, διάλυση και κατάργηση των δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών, εξοντωτική φορολογική αφαίμαξη, καταρράκωση του λαϊκού βιοτικού επιπέδου, τρομακτική φτώχεια, ανεργία και εξαθλίωση των εργαζομένων και των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Ταυτόχρονα, οι «δημοκρατικοί εκσυγχρονισμοί» της, διανθίζονται με την έντονη και άγρια αντεργατική δράση των κατασταλτικών αστυνομικών και άλλων κρατικών μηχανισμών ενώ οι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί καταστολής και ελέγχου του εργατικού κινήματος και των συνδικαλιστικών του οργανώσεων, συνεχίζουν να αποτελούν το βασικό εργαλείο της κυβερνητικής πολιτικής και των κεφαλαιοκρατών.

Και όλα αυτά στο όνομα της «σταθερότητας της κοινωνικής συνοχής και της δίκαιης ανάπτυξης». Που, ο πρωθυπουργός της συγκυβέρνησης «πρώτης φοράς αριστερά» (με τις απανωτές ομιλίες του στο εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας), δεν σταματά να την ταυτίζει με τα συνεχόμενα μέτρα για την ενίσχυση της μεγάλης «επιχειρηματικής δραστηριότητας», την  δημιουργία όλο και πιο «ανταγωνιστικών συνθηκών» υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου, την εξασφάλιση μεγάλης καπιταλιστικής κερδοφορίας και γενικά, όπως ρητά το διατυπώνει η τελευταία έκθεση του ΣΕΒ, «οτιδήποτε διευκολύνει τον επενδυτή να κάνει μια κερδοφόρα επένδυση».

Την «εκσυγχρονιστική» αυτή εσωτερική πολιτική της, η κυβέρνηση Τσίπρα, την συνδέει και με την ανάλογη στάση που κρατά προς το εξωτερικό. Όπου, δίνοντας συνεχείς διαβεβαιώσεις για την διατήρηση και την συνέχιση αυτών των αντεργατικών «μεταρρυθμιστικών» προσανατολισμών της, ταυτίζεται με τις επιδιώξεις των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» του ΝΑΤΟ κλπ, -όπως ακριβώς απαιτούν τα συμφέροντα της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας- και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για την  ακόμα πιο αποδοτική λειτουργία τους!!

Στο όνομα του «διεθνούς δικαίου» (δηλαδή του δικαίου των καπιταλιστικών μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών οργανισμών τους) επιχειρεί διεθνείς παρεμβάσεις στα θέματα του προσφυγικού, των πολεμικών επιχειρήσεων στη Συρία, στο δημόσιο χρέος κλπ. Η εξωτερική πολιτική της, εναρμονίζεται απόλυτα με τις απαιτήσεις και υποδείξεις των «οργανισμών», με την υπεράσπιση και την προώθηση των συμφερόντων αυτού του σάπιου ιμπεριαλιστικού «δικαίου», που αποτελεί και την γενεσιουργό πηγή των  πολέμων, της απάνθρωπης προσφυγιάς, της βαθιάς κρίσης και αποσύνθεσης που μαστίζει κάθε χώρα και ολόκληρο τον πλανήτη. Πολιτική που βρίσκεται σε  πλήρη αντίθεση και σύγκρουση με τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των άλλων εκμεταλλευομένων της χώρας, της Ευρώπης και του κόσμου ολόκληρου.

Η κυβέρνηση αυτή,  αποδείχνεται από τα πράγματα ότι δεν έχει καμιά σχέση με τον αριστερό τίτλο που αποδίδει στον εαυτό της η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα είναι μια αστική κυβέρνηση που έχει αναλάβει με πάθος την διαχείριση και την διάσωση του καπιταλιστικού καθεστώτος προβάλλοντας, απατηλά, τα συμφέροντα του ελληνικού καπιταλισμού ως «λαϊκά» συμφέροντα. Όσο για τις δήθεν «μεγάλες» αλλαγές που διαφημίζει ότι κάνει, που όλες τους περνάνε από την έγκριση του διευθυντηρίου της ΕΕ, δεν είναι παρά διοικητικές παρεμβάσεις και καθεστωτικά μπαλώματα στην λειτουργία του αστικού κρατικού μηχανισμού, ενσωματωμένες στους ίδιους αντεργατικούς προσανατολισμούς που είχε και έχει.

 

Η Καθεστωτική αστάθεια βαθαίνει

 

Το «αριστερό» ρεφορμιστικό όνειρο του Τσίπρα και ολόκληρης της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ανέκαθεν να συμβάλλουν στην σταθεροποίηση του αστικού καθεστώτος, στην εξασφάλιση της «κοινωνικής συνοχής», στον «εκδημοκρατισμό» και «εκσυγχρονισμό» της σάπιας αστικής δημοκρατίας του κεφαλαίου και στην «δίκαιη ανάπτυξη» του παρακμασμένου ελληνικού καπιταλισμού. Το περιεχόμενο των πολιτικών συνθημάτων τους πάντα καθορίζονταν από αυτούς τους αστικούς στόχους, που στα 2015, έφτασαν στα αυτιά των εκμεταλλευόμενων μαζών της χώρας ως ριζοσπαστική διέξοδο από την χρόνια απελπισία των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Η κυβερνητική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ –κυβερνήσεις αστικών ρεφορμιστικών προθέσεων- επιβεβαιώνει στο ακέραιο, για μια ακόμα φορά, την ιστορική μαρξιστική αλήθεια ότι ο καπιταλισμός και η ψεύτικη «δημοκρατία» του, στην ιμπεριαλιστική εποχή, δεν «εκσυγχρονίζονται» αλλά, αντίθετα, μέσα στην παρακμή τους, υποχρεώνονται να αντιδραστικοποιούνται όλο και περισσότερο, σε βάρος της εργατικής τάξης και ολόκληρης της κοινωνίας, ανεξάρτητα από τον εκάστοτε πολιτικό διαχειριστή τους και τις όποιες προθέσεις του.

Καταφεύγοντας στην κυβερνητική συμμαχία με τους ΑΝΕΛ και στην συνεργασία με την λεγόμενη «καραμανλική» κεντροδεξιά πτέρυγα της «ΝΔ», οι κυβερνήσεις του «αριστερού» Τσίπρα έχουν επιδοθεί σε μια παθιασμένη προσπάθεια διαχείρισης του σάπιου ελληνικού  καπιταλιστικού καθεστώτος για μεγαλύτερη εκμετάλλευση, για περισσότερα κέρδη, για μικρότερο εργατικό κόστος, για λιγότερες κοινωνικές δαπάνες. Σύμφωνα, δηλαδή, με τις απαιτήσεις και τις ανάγκες της βαθιάς του κρίσης. Εικοσιένα μήνες διακυβέρνησης δεν άγγιξαν (και ούτε πρόκειται να αγγίξουν) στο παραμικρό τα θεμέλια και την λειτουργία του χρεοκοπημένου αστικού καθεστώτος, αλλά βάθυναν ακόμα περισσότερο την αστάθεια και τους κλονισμούς του.

Ένα χρόνο μετά τις τελευταίες εκλογές, η μεγαλεπήβολη καθεστωτική συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, εγκλωβισμένη στα μεγάλα άλυτα κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα παραπαίει στις αντιθέσεις της και έχει φτάσει στα όρια της συνοχής της. Βρίσκεται, πλέον, στα πρόθυρα της διάλυσής της. Οικονομική κρίση, δημόσιο χρέος, προσφυγικό, Κυπριακό, και μια σειρά ακόμα «εθνικά», πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα δυναμιτίζουν την κυβερνητική συνύπαρξή του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ και τους εξωθούν προς αντίθετες κατευθύνσεις.  Από την μια η αυξανόμενη οργή και αγανάκτηση των εργατών και των άλλων εκμεταλλευομένων -που ασταμάτητα τροφοδοτούνται από  την αυξανόμενη φτώχεια, την ανεργία, την εξαθλίωση, την καταπίεση και την εκμετάλλευση- και από την άλλη, οι ασταμάτητες και αυξανόμενες αντεργατικές και αντιδημοκρατικές απαιτήσεις του κεφαλαίου και των μηχανισμών του, συνθλίβουν, σαν μυλόπετρες, την σημερινή συγκυβέρνηση, φτάνοντάς την στα όρια της διάλυσής της.

Όσο κι αν ο Τσίπρας θα ήθελε να αποφασίσει αυτός τον χρόνο προσφυγής στις κάλπες, συσχετίζοντάς τον με τις αναπτυσσόμενες εξελίξεις στο εσωτερικό της ΝΔ (αναμένοντας την κατάληξη της σφοδρής σύγκρουσης μεταξύ «καραμανλικών», «μητσοτακικών» και «ακροδεξιών», για την διαμόρφωση όρων συνέχισης του συνεταιρικού σχήματος διακυβέρνησης με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας), τα κοινωνικά και πολιτικά αδιέξοδα μπορεί να τον υποχρεώσουν, πολύ πιο σύντομα από τα σχέδιά του, να οδηγηθεί σε νέες εκλογές.

Για μια ακόμα φορά, στα τελευταία χρόνια, το αστικό ελληνικό καθεστώς, αντιμέτωπο με μια νέα κυβερνητική κατάρρευση, υποχρεώνεται να αναζητά λύσεις σε νέες εκλογές, σε νέα κυβερνητικά σχήματα και προσανατολισμούς, χωρίς καμιά βεβαιότητα για το μέλλον.

Μέσα σε τέτοιες συνθήκες κοινωνικής «ισορροπίας» -διαμορφωμένη από την παρατεταμένη πολιτική κρίση του αστικού καθεστώτος και από την «αδράνεια» του εργατικού κινήματος- όταν η κοινοβουλευτική «δημοκρατία» δεν δίνει ουσιαστικές λύσεις για την λειτουργία του εκμεταλλευτικού καθεστώτος, εκτρέφονται οι βοναπαρτιστικές και δικτατορικές πολιτικές λύσεις της κεφαλαιοκρατίας, ενάντια στο εργατικό και λαϊκό κίνημα.

 

Τα κούφια λόγια της «δίκαιης ανάπτυξης»

και το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης

 

Μιλώντας στο Μουσείο της Ακρόπολης, στις 16/6/2016, και θέλοντας να δώσει μια «νέα πνοή» στο κυβερνητικό έργο, ο Α. Τσίπρας παρουσίασε τα σχέδια του για την «Δίκαιη Ανάπτυξη» που ονειρεύεται για τον ελληνικό καπιταλισμό. Αφού αράδιασε μια σειρά «έργων», σαν αυτά που κάθε αστός πρωθυπουργός ανακοινώνει σε εορταστικές εκδηλώσεις, συμπεριλαμβάνοντας και πολλά που υπόσχονταν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, περιχαρής κατέληξε: «η Ελλάδα του 2021 θα είναι συνώνυμο δημιουργίας, αλληλεγγύης και ευημερίας»!! Τα ίδια περίπου επανέλαβε στην ΔΕΘ και στην ομιλία του στον ΟΗΕ, συνδέοντας στενά την «Δίκαιη Ανάπτυξή» του με την «αποδοτικότητα» της «επιχειρηματικής δραστηριότητας», και ταυτιζόμενος με τα «αναπτυξιακά» σχέδια του ΣΕΒ αλλά και των διευθυντηρίων της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.

Την ίδια στιγμή, όμως, που παρουσιάζει τα όνειρά του αυτά, δημοσιεύονται απανωτές αναφορές από διάφορους διεθνείς και ντόπιους καπιταλιστικούς οργανισμούς που προκαθορίζουν την λήψη περισσότερων αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων (45 τέτοιες μνημονιακές δράσεις περιλαμβάνει η υποχρέωση του κλεισίματος της προηγούμενης «αξιολόγησης» που προωθούνται με απανωτά νομοσχέδια και ακολουθούν πολύ περισσότερα με την επερχόμενη νέα «αξιολόγηση») η εφαρμογή των οποίων θα υποβιβάσουν πολύ πιο κάτω το τσακισμένο εργατικό και λαϊκό βιοτικό επίπεδο. Δίνοντας έτσι και το ακριβές περιεχόμενο της «ευημερίας» και της «βιώσιμης και δημοκρατικής» «Δίκαιης Ανάπτυξής» του.

Ταυτόχρονα, οι ανακοινώσεις για την πορεία της οικονομίας κάθε άλλο παρά για «ανάπτυξη» μιλούν. Με δεδομένη την αχρησία και καταστροφή ενός πολύ μεγάλου μέρους των υπαρχόντων παραγωγικών δυνατοτήτων. Την ανυπαρξία σοβαρών παραγωγικών επενδύσεων που να μπορούν να εξασφαλίσουν την λειτουργία της οικονομίας. Με τα οργιαστικά κερδοσκοπικά παιγνίδια να κυριαρχούν στην δράση της κεφαλαιοκρατίας για την καταλήστευση της κοινωνίας και του πλανήτη ολόκληρου. Με τα δημόσια χρέη να μεγαλώνουν συνεχώς. Με την ιλιγγιώδη συγκεντροποίηση του παραγωγικού πλούτου της κοινωνίας σε όλο και λιγότερα χέρια πλουτοκρατών. Και με μια νέα χρηματοπιστωτική κρίση, πολύ μεγαλύτερη απ’  αυτή του 2008, να πλησιάζει με ξέφρενο καλπασμό, το μέλλον της κοινωνίας κάτω από τον καπιταλισμό περιγράφεται σκοτεινό και ζοφερό, με κυρίαρχα στοιχεία την εξάπλωση της ανεργίας, της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της γενικευμένης κρίσης.

Ήδη, τα επιτελεία του ΟΟΣΑ και της ΕΚΤ, στις εκθέσεις τους, που δημοσιοποιήθηκαν τον Σεπτέμβρη 2016, υποχρεώνονται να αναθεωρήσουν τις προβλέψεις τους για τους οικονομικούς ρυθμούς της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας οικονομίας και να τους προσαρμόσουν προς τα κάτω. Οι «ανακάμψεις» των οικονομιών, που με τόση προσδοκία περίμεναν αποδείχνονται για άλλη μια φορά πολύ ισχνές, πρόσκαιρες και αδύναμες. Και πριν καλά - καλά ακόμα εμφανίσουν τους αυξητικούς θετικούς δείκτες τους, άρχισαν να καταγράφουν την μειωτική τους πορεία ως προάγγελοι επερχόμενων νέων υφέσεων, που αυτές οι ίδιες «ανακάμψεις», εκτρέφουν.

Αλλά, ακόμα κι αν, αυτές οι αναπόφευκτες «ανακάμψεις» του οικονομικού καπιταλιστικού κύκλου, ήταν μεγαλύτερες απ’ ότι καταφέρνουν να είναι, δεν θα μπορούσαν να ανακόψουν καθόλου την βαθιά και γενική ιστορική κρίση παρακμής και αποσύνθεσης του καπιταλιστικού συστήματος. Παρά μόνο θα συντελούσαν ώστε οι επόμενες υφέσεις, που αναπόφευκτα τις ακολουθούν, να είναι πιο βαθιές και πιο καταστροφικές.

Μέσα σε αυτήν την γενική πορεία του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου καπιταλισμού, το μέλλον του ετοιμόρροπου ελληνικού κεφαλαιοκρατικού συστήματος, που παραμένει για πολλά χρόνια στην ύφεση, χωρίς να καταφέρει να γευτεί έστω και την ελάχιστη «ανάκαμψη» που είχαν το τελευταίο διάστημα οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές οικονομίες, διαγράφεται ακόμα πιο δυσοίωνο. Και τα όνειρα του «μεταρρυθμιστή» Τσίπρα για την «δίκαιη ανάπτυξη» του  και την «ευημερία» που θα φέρει ακούγονται αστείες κοροϊδίες που αποβλέπουν αποκλειστικά στην λαϊκή παραπλάνηση.

 

Η διαλυτική αποδιοργάνωση του εργατικού κινήματος

το κλειδί της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης

Αναγκαία η πάλη για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο

 

Πως όμως, το σαθρό και ετοιμόρροπο πολιτικό καθεστώς της ελληνικής άρχουσας τάξης, παρά τις απανωτές κυβερνητικές του κρίσεις και καταρρεύσεις, μπορεί να στέκεται όρθιο και να καταφέρνει να αφαιρεί μεγάλες χρόνιες οικονομικές και κοινωνικές κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, ουσιαστικά χωρίς σοβαρή αντίσταση;

Το κλειδί αυτής της παράξενης κοινωνικής συνάρτησης δεν βρίσκεται στην δύναμη των μηχανισμών εξουσίας της αστικής τάξης, όπως πολλοί ισχυρίζονται, αλλά στην αδυναμία του εργατικού κινήματος. Παρά την διάχυτη οργή και αγανάκτηση των εργατικών και εκμεταλλευομένων μαζών από την ανελέητη και ασταμάτητη επίθεση των κυβερνήσεων και των αφεντικών πάνω στα κεκτημένα δικαιώματα και το βιοτικό επίπεδο, το εργατικό κίνημα δεν αναπτύσσει  καμιά ουσιαστική δράση αντίστασης και πολύ περισσότερο αντεπίθεσης.

Η «αδράνεια» αυτή επιτρέπει, στις δυνάμεις της άρχουσας τάξης, να οργανώνουν την καταστροφική επίθεσή τους, να φορτώνουν τα βάρη της κρίσης του σάπιου συστήματός τους στις πλάτες των εργαζομένων και της κοινωνίας, να διαχειρίζονται, έστω και πρόσκαιρα, τις διαλυτικές τους αντιθέσεις, να ελίσσονται προσποιούμενοι τους «δημοκράτες» και τους «μεταρρυθμιστές» «φίλους του λαού», να σπέρνουν σύγχυση και αποπροσανατολισμό στους εργάτες, πουλώντας τους όνειρα κοπανιστού αέρα και «δίκαιης ανάπτυξης», να σχεδιάζουν αντεργατικές «λύσεις» και γενικά να κρατάνε όρθιο το ετοιμόρροπο πολιτικό αστικό καθεστώς της εκμετάλλευσης.

Οι δυνάμεις του εργατικού κινήματος είναι ανοργάνωτες, ασυντόνιστες και διασπασμένες. Ο έλεγχος των συνδικαλιστικών του οργανώσεων (από τα πρωτοβάθμια σωματεία ως και την ΓΣΕΕ) από γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές κάστες που συνδέονται πολλαπλά με τις κυβερνήσεις, το κράτος ή και τους εργοδότες, έχει προκαλέσει μια ριζική απομαζικοποίησή τους, τις έχει μετατρέψει σε αποδιοργανωτές κάθε οργανωμένης και συντονισμένης εργατικής δράσης, κα εργολαβικά έχουν αναλάβει την εκτόνωση κάθε αγωνιστικής διάθεσης με την κήρυξη 24ωρων «γενικών απεργιών», τελείως ανοργάνωτων και ασυντόνιστων και εντελώς αναποτελεσματικών, που περισσότερο αποθαρρύνουν και απογοητεύουν παρά εμψυχώνουν τους αναγκαίους εργατικούς αγώνες. Τους τελευταίους μήνες μάλιστα, ακόμα και αυτές έχουν σταματήσει.

Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την μεγάλη έκταση της ανεργίας (και την πληθώρα των συνεπειών που αυτή έχει πάνω στους άνεργους και στους εργαζόμενους), και την αποκάρδιωση και σύγχυση που προκαλούν τα πλήγματα σε βάρος των καταχτήσεων και του βιοτικού επιπέδου, επιδρά διαλυτικά και καθηλωτικά για την εργατική τάξη και τους αγώνες της.

Ακόμα και τα λιγοστά σωματεία που ξεφεύγουν από τον έλεγχο αυτού του κρατικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού ή αυτά που ελέγχονται από τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, περιορίζονται σε αυτοεπιβεβαιώσεις «ταξικού προσανατολισμού» και αγωνιστικότητας απέναντι στην συμβιβαστικότητα των άλλων, χωρίς όμως ουσιαστικά να προσπαθούν να αναλάβουν προγραμματισμένο αγώνα καταπολέμησης του καταστροφικού εργατοπατερικού ελέγχου του συνδικαλιστικού κινήματος και, μαζί με όλες τις συνδικαλιστικές και πολιτικές εργατικές οργανώσεις, να αναπτύξουν με όλες τις δυνάμεις τους την πάλη για την συγκρότηση της εργατικής τάξης σε Ενιαίο Ταξικό Μέτωπο Πάλης ενάντια στην κεφαλαιοκρατική επίθεση. Ένα Ταξικό Μέτωπο που, όπως τονίζονταν και στο Μανιφέστο του 3ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής (3ης) Διεθνούς, θα έχει ως αφετηρία του την κοινή εργατική πάλη  «για ένα κομμάτι ψωμί παραπάνω, για την ανακούφιση από τα ολοένα και πιο αφόρητα βάρη που φορτώνονται στις πλάτες των μαζών».

Αλλά, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, αν όχι στο σύνολό τους, και τα σωματεία αυτά, αντί να λειτουργούν με τους κανόνες εργατικής δημοκρατίας, που θα τα έκανε ζωντανά όργανα των ίδιων των εργατών, οι διοικήσεις τους περιορίζονται στο γραφειοκρατικό μοντέλο λειτουργίας που έχει επιβάλλει ο κρατικός και κυβερνητικός εργατοπατερισμός. Γνωρίζοντας και αυτά τις ίδιες συνέπειες απομαζικοποίησης και αποξένωσης από το σώμα των εργατών. Όσο για την αγωνιστικότητα και την κινητοποίηση, περιορίζονται σε αυτές που διοργανώνουν οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ, με την οργάνωση, όμως, ξεχωριστών συγκεντρώσεων!!

Με αυτόν τον τρόπο, ο γραφειοκρατικός μηχανισμός του κυβερνητικού και κρατικού συνδικαλισμού κρατάει ανενόχλητος τον έλεγχο της ΓΣΕΕ και όλων των άλλων δευτεροβάθμιων και πρωτοβάθμιων εργατικών συνδικαλιστικών οργανώσεων, συνεχίζοντας τον καταστροφικό του ρόλο.

Έτσι, το εργατικό κίνημα της χώρας, που θα έπρεπε και θα μπορούσε, γύρω από το Ενιαίο Ταξικό Μέτωπο Πάλης του,ενάντια στην καπιταλιστική επίθεση, να συσπειρώσει  όλους του εκμεταλλευόμενους και να είναι ο καταλύτης και ο διαμορφωτής των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων, σήμερα με την κατάσταση απογοήτευσης, αποκάρδιωσης, εξατομίκευσης και αποδιοργάνωσης που το έχουν φέρει, γίνεται παθητικός παρατηρητής της ξέφρενης λεηλασίας των κατακτήσεων του και ολόκληρης της ζωής του.

Η πάλη ενάντια στην πολυδιάσπαση, την ανοργανωσιά και τον εργατοπατερικό έλεγχο των εργατικών συνδικαλιστικών οργανώσεών του, αποτελεί, αναπόφευκτα, ζήτημα ζωής και θανάτου για το εργατικό κίνημα. Η επανακατάκτηση, από τους εργάτες, των εργατικών συνδικαλιστικών οργανώσεων, όλων των βαθμίδων, η μαζικοποίηση των σωματείων και η λειτουργία τους με κυρίαρχο όργανο την Γενική Συνέλευση και τους κανόνες της πλέριας εργατικής δημοκρατίας, δένονται αναπόσπαστα με την συστηματική και ασταμάτητη προσπάθεια  συγκρότησης του Ενιαίου Ταξικού Μετώπου Πάλης της εργατικής τάξης. Και είναι ο μοναδικός δρόμος για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, την ανάπτυξη της αντεπίθεσής του, ενάντια στην λαίλαπα της κεφαλαιοκρατικής επίθεσης και της καπιταλιστικής κρίσης.

Κάθε κομμουνιστής αγωνιστής, κάθε πρωτοπόρος εργάτης και νεολαίος, παλεύοντας για τον σχηματισμό κοινών επιτροπών Εργατικής Συμμαχίας σε κάθε εργοστάσιο, σε κάθε χώρο δουλειάς σε κάθε γειτονιά, μπορεί και πρέπει να πρωτοστατήσει στην μάχη αυτή για την ενιαία δράση της εργατικής τάξης.


Τέλος στην κοινοβουλευτική παραλυσία

 

Δυστυχώς, η ηγεσία του ΚΚΕ, που θα μπορούσε να συμβάλλει αποφασιστικά στην συσπείρωση της διάσπαρτης κομμουνιστικής αριστεράς σε μια τέτοια πάλη, περιορίζεται στην απομονωτική συνδικαλιστική πολιτική του ΠΑΜΕ, που είναι πολιτική περιχαράκωσης και όχι συσπείρωσης, αποφεύγοντας επίμονα να υλοποιήσει την λενινική πολιτική του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου, έχει βυθιστεί σε μια κοινοβουλευτική παραλυσία.

Αποφεύγει να δώσει στους εργάτες και τους άλλους εκμεταλλευόμενους, συγκεκριμένη δυναμική πολιτική απάντηση δράσης στο αδιέξοδο του αστικού καθεστώτος και της σάπιας "δημοκρατίας" του. Όταν, θάπρεπε, καθημερινά, επίμονα και με κάθε τρόπο, να παλεύουν για την συσπείρωση όλων των εργατικών δυνάμεων στην πάλη για μια κυβέρνηση εργατών και φτωχών αγροτών με σοσιαλιστικό πρόγραμμα ανατροπής του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος, αυτοί, περιμένουν παθητικά τους εργαζόμενους να «καταλάβουν το λάθος» τους και να αυξήσουν τους κοινοβουλευτικούς ψήφους του.

Η ηγεσία αυτή,  εμποτισμένη με την σταλινική «λαϊκομετωπική» αντίληψη της «Λαϊκής Συμμαχίας» και της κοινοβουλευτικής καθήλωσης, απενεργοποιεί, στην πράξη, τις σωστές αποφάσεις του 19ου Συνεδρίου για την αναγκαιότητα της άμεσης πάλης για κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη, για την ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, για την σοσιαλιστική αναδιοργάνωση της οικονομίας και ολόκληρης της κοινωνίας. Και αποδείχνει ότι δεν θέλει και δεν μπορεί να είναι η επαναστατική ηγεσία που χρειάζεται το προλεταριάτο.

Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο για την πολυμορφική ηγεσία του μικροαστικού συνονθυλεύματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Που, παρά την φωνακλάδικη «αγωνιστική» φρασεολογία της, αποτελεί ένα πολύ κακό κακέκτυπο της σταλινικής ηγεσίας του ΚΚΕ. Η πολιτική της δεν φτάνει πέρα από τον συνεχή σχηματισμό εκλογικών «μετώπων» για συλλογή ψήφων και κοινοβουλευτικής παρουσίας.  Όσο για την ΛΑΕ του Λαφαζάνη, οι αναφορές της για το εργατικό κίνημα επικεντρώνονται στην προπαγάνδιση των μικροαστικών προσανατολισμών «μεταρρύθμισης» και «εκσυγχρονισμού» του ελληνικού καπιταλισμού, που ισχυρίζεται ότι μπορεί να τις κάνει καλύτερα από το Τσίπρα.

Η εργατική τάξη συνεχίζει να παραμένει χωρίς επαναστατική ηγεσία, με ανυπολόγιστες καταστροφικές συνέπειες για τους εργάτες και ολόκληρη την κοινωνία. Η πάλη για την οικοδόμηση της ενιαίας επαναστατικής οργάνωσης του προλεταριάτου, για την οικοδόμηση του επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος, από το οποίο θα καθοριστεί η νίκη της προλεταριακής επανάστασης, είναι στενά δεμένη με την πάλη για την συγκρότηση του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου και πρέπει να γίνει πρωταρχική υπόθεση κάθε κομμουνιστή αγωνιστή.

 

Οκτώβρης 2016

Σταθάτος Χ.

Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 31 Οκτώβριος 2016 15:49
 
 

Τελευταίο έντυπο φύλλο...

Κατεβάστε εδώ το τελευταίο έντυπο φύλλο της Εργατικής Δημοκρατίας σε PDF

Ειδικές εκδόσεις...

Συνδεδεμένοι...

Έχουμε 21 επισκέπτες συνδεδεμένους