Home Εργατικό Κίνημα Η απεργία της 4ης Φλεβάρη-Μια Αποτίμηση

Προτείνουμε να διαβάστε...


Οι βάσεις του διαλεχτικού και ιστορικού υλισμού

Από τον πρόλογο στην "Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας (1859)

 



Ν. Λένιν

Για την

Αστική "Δημοκρατία" και

την Εργατική Δημοκρατία

*  *  *

Ο Αριστερισμός

Παιδική Αρρώστια

του Κομμουνισμού

Κεφ. ΙΙ - ΙΙΙ - IV

Κεφ. ΙΧ (Αποσπ.)


Λ. Τρότσκι

Τι είναι η Διαρκής Επανάσταση;

Βασικές Αρχές

* * *

Σταλινισμός και Μπολσεβικισμός

Ολόκληρη η σπουδαία μπροσούρα του Λ. Τρότσκι

* * *

Τι είναι Εθνικοσοσιαλισμός;

του Λ. Τρότσκι (1933)

* * *

"Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο

Ενάντια στο φασισμό"

του Λ. Τρότσκι (1931)

* * *

"Ο ιστορικός ρόλος

του φασισμού

είναι να συντρίβει

την εργατική τάξη..."

Λ.Τρότσκι

* * *

Ομιλία του Λ. Τρότσκι

για την Ρώσικη

Οκτωβριανή Επανάσταση 1917

(Κοπεγχάγη 27/11/1932)

* * *

Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης

Πρόλογος Α΄ Τόμου

Εισαγωγή Β΄ Τόμου


 

Π. Πουλιόπουλος

Τα Λαϊκά Μέτωπα και η Προλεταριακή πολιτική (Ιούν.1937)

*  *  *

"Χτυπάμε μαζί προχωράμε χωριστά"

*  *  *

Η Οργάνωση του Κινήματος των ανέργων (Δεκ. 1931)

*  *  *

Γιια την Διαρκή Επανάσταση (Από το "Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;" (1934))

*  *  *

"Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;"

Ολόκληρο το βιβλίο σε PDF


*  *  *

Τρότσκι: Ένας μεγάλος θεωρητικός του μαρξισμού (πρωτοδημ/νο 21/8/1941)

*  *  *

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (1931)

*  *  *

ΒΑΣΙΛΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ (1935)

*  *  *

ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ "ΥΠΟΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ"

ΜΑΡΞΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ - Α΄ Μέρος


Για την Κυβέρνηση Εργατών και φτωχών αγροτών

Κείμενα του Λ. Τρότσκι και του Π. Πουλιόπουλου

Κείμενο - Πρόλογος της "Εργατικής Δημοκρατίας


Για το επαναστατικό πρόγραμμα της εργατικής εξουσίας

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

της Σ.Ε. της Ε.Δ.

 

Ν. Λένιν
Το πρόγραμμα του μπολσεβίκικου κόμματος (1917)

 

Π. Πουλιόπουλος

Τι θα κάνουν οι κομμουνιστές όταν πάρουν την εξουσία στην Ελλάδα (1934)

 

Λ. Τρότσκι

Το Μεταβαικό πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς (1939)



Συνεχίζουμε τον αγώνα μας:

  • Για την εργατοδημοκρατική επαναστατική ανασύνταξη του εργατικού μας κινήματος
  • Για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης
  • Για την συγκρότηση της αναγκαίας επαναστατικής μαρξιστικής οργάνωσης της προλεταριακής πρωτοπορίας.
  • Για την συντριβή του Μαύρου Μετώπου της ντόπιας και της ξένης κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας.
  • Για την διαγραφή ολόκληρου του δημόσιου χρέους. Για την διάλυση της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας που έχει τον ψεύτικο τίτλο της «Ευρωπαϊκής Ένωσης». Για την κοινωνικοποίηση, χωρίς καμιά αποζημίωση, όλων των τραπεζών και όλων των μεγάλων παραγωγικών μονάδων. Για τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας κάτω από την διεύθυνση των εργατικών συμβουλίων.
  • Για την εγκαθίδρυση επαναστατικής κυβέρνησης εργατών και φτωχών αγροτών.
  • Για την νίκη του σοσιαλισμού και της εργατικής δημοκρατίας, την εξουσία των εργατικών συμβουλίων.
  • Για τις Σοσιαλιστικές Ενωμένες Πολιτείες ολόκληρης της Ευρώπης.

Εισαγωγή χρηστών/μελών ΕΔ



Η απεργία της 4ης Φλεβάρη-Μια Αποτίμηση PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ergatiki Dimokratia   
Δευτέρα, 07 Μάρτιος 2016 06:51

 

 

 

Η απεργία της 4ης Φλεβάρη

και το εργατικό κίνημα

Ενόψει της επικείμενης 48ωρης απεργίας, κατά την κατάθεση στη βουλή του αντεργατικού ασφαλιστικού νομοσχεδίου, δημοσιεύουμε ένα άρθρο που στοχεύει σε μια αποτίμηση της προηγούμενης απεργιακής κινητοποίησης που πραγματοποιήθηκε για τον ίδιο λόγο. Η ανάγκη να αποτιμηθεί σωστά η απεργία της 4ης Φλεβάρη συνδέεται άμεσα με την προσπάθεια να ορίσουμε τα καθήκοντα που μπαίνουν στην κομμουνιστική αριστερά, αλλά και στους πρωτοπόρους και πιο μαχητικούς αγωνιστές εργάτες και υπάλληλους. Τόσο στη μάχη για το ασφαλιστικό, όσο και για την αναγκαία ανασύνταξη του εργατικού κινήματος.

 

Άλλη μια απ' τα ίδια

 

Η πανεργατική απεργία της 4ης Φλεβάρη, στη μάχη για το ασφαλιστικό, ανέδειξε για πολλοστή φορά τις αδυναμίες του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα. Οι αναφορές και οι εκτιμήσεις, για την κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε, δείχνουν ότι ήταν και πάλι κατώτερη των περιστάσεων, παρά τη σφοδρότητα της επίθεσης ενάντια στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα που εντείνεται και βαθαίνει. Το γεγονός αυτό, θα μπορούσε να φαντάζει περίεργο, καθώς το πέρασμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στο μπλοκ των μνημονιακών δυνάμεων, φουντώνει, όλο και περισσότερο, τη δυσαρέσκεια και την απογοήτευση μέσα στα φτωχά, καταπιεσμένα και εκμεταλλευόμενα λαϊκά στρώματα που χτυπάει η καπιταλιστική κρίση. Κι όμως! Το εργατικό κίνημα, όχι μόνο αδυνατεί να δώσει προοπτική στους φτωχούς αγρότες και στα μικροαστικά στοιχεία των πόλεων και της επαρχίας, αλλά αποτυγχάνει, πρώτα απ' όλα, να σφυρηλατήσει στους εργαζόμενους την πίστη ότι είναι ικανό να πετύχει τους στόχους του, αλλάζοντας το συσχετισμό της ταξικής πάλης προς όφελος του εκμεταλλευομένου και καταπιεσμένου λαού.

Όποια κι αν ήταν η εκτίμηση, για τον όγκο των διαδηλώσεων στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις, δεν θα πρέπει να μας κρύψει την πραγματική εικόνα. Η συμμετοχή στην απεργία ήταν αποτέλεσμα της αυθόρμητης αντίδρασης των εργαζομένων και των μικροαστικών στρωμάτων, ως απάντηση στις σκληρές επιθέσεις που δέχονται. Η προετοιμασία από τα κόμματα της αριστεράς και από τις συνδικαλιστικές παρατάξεις, μέσα στους χώρους δουλειάς και στις εργατικές/λαϊκές συνοικίες, απείχε παρασάγγες απ' αυτή που χρειάζεται για να οργανωθεί μια απεργία μαχητική και με υψηλά ποσοστά συμμετοχής. Συνελεύσεις ανά εργασιακούς χώρους, απεργιακές επιτροπές εκλεγμένες από τέτοιες συνελεύσεις, συντονισμός των εκλεγμένων απεργιακών επιτροπών, οργανωμένη περιφρούρηση της απεργίας από τους ίδιους τους απεργούς, με άλλα λόγια, στοιχεία που θα έδειχναν ότι μια διαδικασία ανασύνταξης του εργατικού κινήματος βρίσκεται σε εξέλιξη, δεν παρατηρήθηκαν ούτε στην απεργία της 4ης Φλεβάρη, συντηρώντας την κακή εικόνα που παρουσιάζουν οι εργατικές κινητοποιήσεις. Αναπόφευκτα, τον τόνο στις συγκεντρώσεις έδωσαν ξανά οι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί των συνδικάτων, τα μπλοκ πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων με κυρίαρχη πολιτική στρατηγική τον προσανατολισμό προς την κοινοβουλευτική πάλη, καθώς και η διάσπαρτη παρουσία μικροαστικών στοιχείων (δικηγόροι, μαγαζάτορες κλπ). Τίποτα το ουσιαστικό λοιπόν δεν άλλαξε προς το καλύτερο, συγκριτικά με ο,τι συνέβη σε προηγούμενες κινητοποιήσεις. Εύλογα προκύπτει το ερώτημα: γιατί υπάρχει τέτοια αναντιστοιχία, ανάμεσα στην επίθεση που δέχονται τα εργατικά συμφέροντα και στην αντίδραση των εργαζομένων;

 

Από το «κίνημα των αγανακτισμένων», στο σήμερα

 

Η αυθόρμητη αντίδραση των εργαζομένων στα μνημόνια φάνηκε από την εποχή του λεγόμενου «κινήματος των αγανακτισμένων». Τότε που το παραφουσκωμένο λαϊκό ποτάμι, το οποίο κατέκλυσε τις κεντρικές πλατείες όλων των μεγάλων πόλεων, ξεχείλισε στην πλατεία Συντάγματος και στους γύρω δρόμους της πρωτεύουσας, στις επίμονες, καθημερινές συγκεντρώσεις που κορυφώθηκαν με τη συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων του εκμεταλλευομένου και καταπιεσμένου λαού. Εκείνο όμως που έδωσε τον τόνο στις συγκεντρώσεις αυτές ήταν η ρήξη των μικροαστικών στρωμάτων με το πολιτικό προσωπικό και τα μέσα μαζικής «ενημέρωσης» που διαχειρίστηκαν αντίστοιχα το κράτος και την ιδεολογική ηγεμονία της αστικής τάξης στην Ελλάδα, από τη μεταπολίτευση και μετά. Ο πολιτικός καταποντισμός του ΠΑΣΟΚ και η συρρίκνωση περίπου στο μισό της ΝΔ, η ραγδαία άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ που τον έφερε μαζί με τους ΑΝΕΛ στην κυβέρνηση, φούντωσε ξανά τις αυταπάτες για μια κοινοβουλευτική διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης που θα έβγαζε την ελληνική κοινωνία απ' το αδιέξοδο, όχι όμως από το ευρώ και την ΕΕ. Μόνο που τα συμφέροντα της ντόπιας και της διεθνούς αστικής τάξης δεν άφησαν χώρο για τίποτα τέτοιο. Η κατάρρευση των αυταπατών ξεκίνησε, αμέσως μετά την επιβλητική επικράτηση στο δημοψήφισμα του «όχι» και την κωλοτούμπα της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα, μπροστά στην έντονη πίεση που άσκησαν οι δανειστές του ελληνικού κράτους και του εγχώριου τραπεζικού συστήματος.

Ωστόσο, το δημοψήφισμα ήταν μια κρίσιμη στιγμή της ταξικής πάλης. Βγάζοντας ξανά τις λαϊκές μάζες στους δρόμους που σπρώχνονταν από τα πράγματα -όπως στις κινητοποιήσεις των «αγανακτισμένων»- να ξεπερνούν τη συνηθισμένη καθημερινότητάς τους, η κατάσταση απαιτούσε απ' το εργατικό κίνημα και τους συμμάχους του να πετάξουν από τις τράπεζες και την κεντρική τράπεζα της χώρας τους τραπεζίτες και τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών και της Αθήνας, να βάλουν στο χέρι τις μεγάλες βιομηχανίες και τις άλλες στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις για τις ανάγκες του λαού, να καταλύσουν το μηχανισμό του αστικού κράτους. Ο,τι άφησε το πεδίο ελεύθερο για την «παράδοση» της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα στις ασφυκτικές πιέσεις των «εταίρων» και των «θεσμών», ήταν οι ισχυρές ακόμα λαϊκές αυταπάτες που συντηρήθηκαν από την κακή πολιτική και οργανωτική κατάσταση του εργατικού κινήματος, ως απόρροια της ανυπαρξίας μιας κομμουνιστικής αριστεράς ικανής να κερδίσει την ηγεσία μέσα στις γραμμές του.

Έτσι, αντί η ταξική σύγκρουση να βαθύνει, περνώντας από τους αγώνες για να την επικράτηση στις πλατείες και στους δρόμους, στους αγώνες για την κατάληψη των κέντρων της κρατικής εξουσίας, των τραπεζών, των βιομηχανιών και των άλλων επιχειρήσεων, τελικά το βάρος της πολιτικής αντιπαράθεσης έπεσε πάλι στις συνεδριάσεις της βουλής, στις κλειστές διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους «θεσμούς» ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ, εκεί που ο εκμεταλλευόμενος και καταπιεσμένος λαός δεν μπορούσε να έχει κανέναν έλεγχο. Στους ανθρώπους της εργατικής τάξης, των μικροαστικών στρωμάτων και των φτωχών αγροτών η αίσθηση που έμεινε ήταν ότι η μάχη που έπρεπε να δοθεί, κόντρα στους «θεσμούς», στο πολιτικό κατεστημένο και στους διαπλεκόμενους μ' αυτό επιχειρηματίες, δεν δόθηκε. Αυτή η αίσθηση ματαίωσε απότομα τις λαϊκές προσδοκίες, μεταμορφώνοντας την προηγούμενη αγανάκτηση προς το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, σε δυσαρέσκεια και θυμό προς τη νέα κυβέρνηση, τροφοδοτώντας ξανά το σκεπτικισμό και βαθαίνοντας την απογοήτευση μπροστά στο πολιτικό αδιέξοδο. Όπως φαίνεται, το εργατικό κίνημα εξακολουθεί να επηρεάζεται από αυτή την κατάσταση.

Από τη μια, η απώλεια στήριξης στη δεύτερη κυβέρνηση Τσίπρα, από τους εργαζόμενους, τα μικροαστικά στρώματα και τους φτωχούς αγρότες, μεγαλώνει. Την ώρα που η σύμπραξη της κυβέρνησης με τους καραμανλικούς της ΝΔ, δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να φέρει σε πέρας μια ανασύνταξη των αστικών δημοκρατικών πολιτικών δυνάμεων, κάτω απ' το βάρος της παρατεινόμενης οικονομικής κρίσης, του προσφυγικού προβλήματος και των διαλυτικών συνεπειών στη «συνοχή» της ΕΕ. Από την άλλη, το πολιτικό αδιέξοδο συντηρεί την απογοήτευση, κρατώντας τις απεργίες των τελευταίων μηνών σε επίπεδα που φανερώνουν ότι το εργατικό κίνημα κολυμπάει σε ρηχά νερά. Η απεργία της 4ης Φλεβάρη θα πρέπει να αποτιμηθεί μέσα σ' αυτό το πλαίσιο.

Και τώρα;

 

Για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, η λύση στο πολιτικό αδιέξοδο είναι μία και ακούει στο όνομα «εργατική κυβέρνηση». Αλλά είναι άτοπο να μιλάμε για μια τέτοια κυβέρνηση, βλέποντάς την ως διαχειριστή του αστικού κράτους και της αγωνιώδους προσπάθειας που κάνει η αστική τάξη να βρει λύσει στα αδιέξοδα του καπιταλισμού. Στην πραγματικότητα, μια εργατική κυβέρνηση θα αναγκαστεί από την αρχή να συγκρουστεί με τους μηχανισμούς του αστικού κράτους και με την καπιταλιστική αντίδραση: η αστική τάξη, ντόπια και διεθνής, το πολιτικό προσωπικό της, τα σώματα καταστολής, ο στρατός και η ανώτερη κρατική υπαλληλία έχουν δείξει αρκετές φορές στα χρόνια των μνημονίων ότι είναι έτοιμοι να προχωρήσουν ακόμα και στην επιβολή αντικοινοβουλευτικών λύσεων, προκειμένου να τσακίσουν κάθε απόπειρα του εκμεταλλευομένου και καταπιεσμένου λαού να αγωνιστεί εναντίον τους. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο στρατός, η αστυνομία και οι φασίστες θα δείξουν στην πράξη το πιο σκληρό τους πρόσωπο απέναντι στον πραγματικό τους εχθρό: το εργατικό κίνημα.

Δεν είναι τυχαία αυτός ο εχθρός τους. Αν οι αγώνες του εργατικού κινήματος περιορίζονταν πάντα σε πλαίσια διαχειρίσιμα από το σύστημα, τότε οι καπιταλιστές δεν θα έβλεπαν ενδεχόμενο ανατροπής της εξουσίας τους από την εργατική τάξη. Αλλά η ιστορία των ταξικών αγώνων έχει προσφέρει αρκετές φορές ένα μάθημα που μπορεί το σύγχρονο εργατικό κίνημα, στην πλειοψηφία του, να το 'χει αφομοιώσει λάθος, δεν ισχύει όμως το ίδιο για την αστική τάξη, το πολιτικό προσωπικό και τον κρατικό μηχανισμό της: από την εποχή της Παρισινής Κομμούνας μέχρι σήμερα, με αποκορύφωμα την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 στη Ρωσία, το εργατικό κίνημα έχει αποδείξει ότι είναι σε θέση να ανατρέψει την αστική εξουσία, αν βρεθεί στην ηγεσία του μια κομμουνιστική αριστερά, ικανή να φέρει σε πέρας, με επιτυχία, τον αγώνα για την κατάκτηση της εξουσίας και την εγκαθίδρυση ενός εργατικού κράτους.

Πώς μπορεί όμως, στις σημερινές συνθήκες, να επιβληθεί μια εργατική κυβέρνηση και να εγκαθιδρυθεί ένα εργατικό κράτος, μια δημοκρατία των συμβουλίων, όταν πια το εργατικό κίνημα δεν καταφέρνει να πείσει ούτε τους εργάτες και τους υπάλληλους, ότι έχει τη δύναμη να επιβάλει τους στόχους του, έστω τους πιο μικρούς; Εδώ ακριβώς βρίσκεται η καρδιά του προβλήματος. Και η λύση του είναι άρρηκτα συνυφασμένη με τις διεργασίες μέσα στην κομμουνιστική αριστερά και το κατά πόσο αυτές θα αλληλεπιδράσουν με την ανασύνταξη των δυνάμεων του εργατικού κινήματος.

Χωρίς επιτυχή προσπάθεια για το χτίσιμο κομμουνιστικών πυρήνων μέσα στους χώρους δουλειάς και στις εργατικές/λαϊκές γειτονιές, η ανασύνταξη του εργατικού κινήματος είναι αδύνατο να προχωρήσει. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να αναλάβει τέτοιο καθήκον μια αστική πολιτική δύναμη, όταν η κρίση του καπιταλισμού την κάνει να μην περιορίζεται πλέον στη διατήρηση της εξάρτησης του εργατικού κινήματος από τον κρατικό μηχανισμό, να μην περιορίζεται στην ενσωμάτωσή του στις επιδιώξεις των καπιταλιστών, αλλά να προετοιμάζεται για το τσάκισμά του; Πώς θα μπορούσε να αναλάβει την ανασύνταξη των δυνάμεων του εργατικού κινήματος οποιαδήποτε τάση της ρεφορμιστικής αριστεράς, όταν προσβλέπει σε μια ομαλή διαχείριση της αστικής εξουσίας, σε συνθήκες όπου κάτι τέτοιο αποδεικνύεται καθαρή ουτοπία; Από την άλλη, οι προσπάθειες να χτιστούν κομμουνιστικοί πυρήνες θα καταλήγουν μονίμως σε αποτυχία, όσο δεν καταφέρνουν να συνδεθούν αποτελεσματικά με τους αγώνες για τα καθημερινά προβλήματα του εκμεταλλευομένου και καταπιεσμένου λαού. Πώς να πείσει η κομμουνιστική αριστερά τους εργαζόμενους ότι ο αγώνας για την κατάκτηση της εξουσίας συνδέεται με τη λύση που θα δοθεί στα καθημερινά τους προβλήματα, όταν η δράση και το πρόγραμμά της αποτυγχάνουν να πετύχουν αυτήν ακριβώς τη σύνδεση;

Τα γεγονότα θα αναγκάσουν τους εργάτες και τους υπάλληλους να βγουν και πάλι στους δρόμους. Οι αγώνες για δουλειά, αξιοπρεπή μεροκάματα, μισθούς και συντάξεις, θα βάλουν ξανά τους εργαζόμενους σε κίνηση. Όμως, δεν αρκούν τα αυθόρμητα ξεσπάσματα. Κάθε διεκδίκηση των εργαζομένων και των συνδικάτων είναι ταυτόχρονα κι ένας αγώνας για μια αλλαγή των συσχετισμών μέσα στο εργατικό κίνημα. Για να πάψουν οι απεργίες να είναι τα άσφαιρα πυρά της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, για να γίνουν ξανά «επικίνδυνες» για το κεφάλαιο και την εξουσία του, πρέπει να γίνουν υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί, όσο η συνδικαλιστική γραφειοκρατία και οι παρατάξεις που παίζουν το παιχνίδι της, συντηρούν τον κατακερματισμό του συνδικαλιστικού κινήματος, σπρώχνοντας τους εργαζόμενους μακριά από την εσωτερική του ζωή και την οργανωμένη του δράση. Κόντρα στις πρακτικές των γραφειοκρατών, κόντρα στις αστικές επιδράσεις στο εσωτερικό του εργατικού κινήματος, η κομμουνιστική αριστερά πρέπει να δώσει τη μάχη για τη συγκρότηση του ενιαίου εργατικού μετώπου, ενάντια στο αστικό κράτος και στ' αφεντικά.

Ο αγώνας για την ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος, δεν αφορά απλώς μια αλλαγή των συσχετισμών στα ΔΣ. Η πραγματική ανασύνταξή του θα αποτυπωθεί στην αύξηση του αριθμού των ενεργών μελών των σωματείων και σε διαδικασίες που θα βαθαίνουν τη ριζοσπαστικοποίησή τους. Μόνο έτσι μπορεί να προκύψει μια αλλαγή των συσχετισμών στα εκλεγμένα όργανα των συνδικάτων, η οποία να εκφράζει μια πραγματική αύξηση της επιρροής των κομμουνιστών μέσα στο εργατικό κίνημα. Και μόνο έτσι μπορεί ένα πανεργατικό συνέδριο εκλεγμένων αντιπροσώπων των εργαζομένων, απόλυτα αναγκαίο, να συζητήσει και να αποφασίσει για όλα τα ζητήματα οργάνωσης, λειτουργίας και διεκδικήσεων του συνδικαλιστικού κινήματος, χωρίς τη θηλιά της γραφειοκρατίας στο κεφάλι του.

 

Κ.Μ. Κρυπτοδήμος

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 10 Μάρτιος 2016 08:15
 
 

Τελευταίο έντυπο φύλλο...

Κατεβάστε εδώ το τελευταίο έντυπο φύλλο της Εργατικής Δημοκρατίας σε PDF

Ειδικές εκδόσεις...

Συνδεδεμένοι...

Έχουμε 11 επισκέπτες συνδεδεμένους