Home Πολιτική ΚΚΕ: Γιατί δεν μπορεί να οικοδομήσει οργανώσεις μέσα στην εργατική τάξη -2ο Μέρος

Προτείνουμε να διαβάστε...


Οι βάσεις του διαλεχτικού και ιστορικού υλισμού

Από τον πρόλογο στην "Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας (1859)

 



Ν. Λένιν

Για την

Αστική "Δημοκρατία" και

την Εργατική Δημοκρατία

*  *  *

Ο Αριστερισμός

Παιδική Αρρώστια

του Κομμουνισμού

Κεφ. ΙΙ - ΙΙΙ - IV

Κεφ. ΙΧ (Αποσπ.)


Λ. Τρότσκι

Τι είναι η Διαρκής Επανάσταση;

Βασικές Αρχές

* * *

Σταλινισμός και Μπολσεβικισμός

Ολόκληρη η σπουδαία μπροσούρα του Λ. Τρότσκι

* * *

Τι είναι Εθνικοσοσιαλισμός;

του Λ. Τρότσκι (1933)

* * *

"Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο

Ενάντια στο φασισμό"

του Λ. Τρότσκι (1931)

* * *

"Ο ιστορικός ρόλος

του φασισμού

είναι να συντρίβει

την εργατική τάξη..."

Λ.Τρότσκι

* * *

Ομιλία του Λ. Τρότσκι

για την Ρώσικη

Οκτωβριανή Επανάσταση 1917

(Κοπεγχάγη 27/11/1932)

* * *

Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης

Πρόλογος Α΄ Τόμου

Εισαγωγή Β΄ Τόμου


 

Π. Πουλιόπουλος

Τα Λαϊκά Μέτωπα και η Προλεταριακή πολιτική (Ιούν.1937)

*  *  *

"Χτυπάμε μαζί προχωράμε χωριστά"

*  *  *

Η Οργάνωση του Κινήματος των ανέργων (Δεκ. 1931)

*  *  *

Γιια την Διαρκή Επανάσταση (Από το "Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;" (1934))

*  *  *

"Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;"

Ολόκληρο το βιβλίο σε PDF


*  *  *

Τρότσκι: Ένας μεγάλος θεωρητικός του μαρξισμού (πρωτοδημ/νο 21/8/1941)

*  *  *

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (1931)

*  *  *

ΒΑΣΙΛΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ (1935)

*  *  *

ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ "ΥΠΟΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ"

ΜΑΡΞΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ - Α΄ Μέρος


Για την Κυβέρνηση Εργατών και φτωχών αγροτών

Κείμενα του Λ. Τρότσκι και του Π. Πουλιόπουλου

Κείμενο - Πρόλογος της "Εργατικής Δημοκρατίας


Για το επαναστατικό πρόγραμμα της εργατικής εξουσίας

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

της Σ.Ε. της Ε.Δ.

 

Ν. Λένιν
Το πρόγραμμα του μπολσεβίκικου κόμματος (1917)

 

Π. Πουλιόπουλος

Τι θα κάνουν οι κομμουνιστές όταν πάρουν την εξουσία στην Ελλάδα (1934)

 

Λ. Τρότσκι

Το Μεταβαικό πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς (1939)



Συνεχίζουμε τον αγώνα μας:

  • Για την εργατοδημοκρατική επαναστατική ανασύνταξη του εργατικού μας κινήματος
  • Για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης
  • Για την συγκρότηση της αναγκαίας επαναστατικής μαρξιστικής οργάνωσης της προλεταριακής πρωτοπορίας.
  • Για την συντριβή του Μαύρου Μετώπου της ντόπιας και της ξένης κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας.
  • Για την διαγραφή ολόκληρου του δημόσιου χρέους. Για την διάλυση της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας που έχει τον ψεύτικο τίτλο της «Ευρωπαϊκής Ένωσης». Για την κοινωνικοποίηση, χωρίς καμιά αποζημίωση, όλων των τραπεζών και όλων των μεγάλων παραγωγικών μονάδων. Για τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας κάτω από την διεύθυνση των εργατικών συμβουλίων.
  • Για την εγκαθίδρυση επαναστατικής κυβέρνησης εργατών και φτωχών αγροτών.
  • Για την νίκη του σοσιαλισμού και της εργατικής δημοκρατίας, την εξουσία των εργατικών συμβουλίων.
  • Για τις Σοσιαλιστικές Ενωμένες Πολιτείες ολόκληρης της Ευρώπης.

Εισαγωγή χρηστών/μελών ΕΔ



ΚΚΕ: Γιατί δεν μπορεί να οικοδομήσει οργανώσεις μέσα στην εργατική τάξη -2ο Μέρος PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ergatiki Dimokratia   
Σάββατο, 20 Φεβρουάριος 2016 09:11

 

 

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΚΕ

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΕΙ

ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΜΕΣΑ

ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ; (2)


Μέρος 2ο


Οι αποφάσεις του 18ου Συνεδρίου που έμειναν στα χαρτιά.

Για το διαχρονικό αυτό πρόβλημα της κομματικής οικοδόμησης μέσα στην εργατική τάξη, το 18ο Συνέδριο του Κ.Κ.Ε. (το Φλεβάρη του 2009) που είχε χαρακτηριστεί σαν Συνέδριο Ολομέτωπης Αντεπίθεσης, ανάθεσε στην Κεντρική Επιτροπή να συγκαλέσει μια Πανελλαδική Συνδιάσκεψη για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, και μία “ευρεία Σύνοδο” για τον “έλεγχο της πορείας κομματικής οικοδόμησης”. Όμως, χρειάστηκε να περάσουν 17 ολόκληροι μήνες, ως τον Ιούλη του 2010, για να συγκληθούν τα σώματα αυτά και να πάρουν τις αποφάσεις για την ανασύνταξη και για την αναδιάταξη των κομματικών δυνάμεων, αλλά και για την θρυλική ταξική ολομέτωπη αντεπίθεση!

Στο μεταξύ, βεβαίως, είχε εκδηλωθεί και προχωρούσε με γρήγορους ρυθμούς, η νέα οικονομική κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού και η ολοένα και πιο άγρια και κυνική αντεργατική επίθεση του πολυεθνικού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου. Μια βάρβαρη ληστρική επίθεση κατεδάφισης των κατακτήσεων του εργατικού κινήματος, όπως ακριβώς την είχε προβλέψει ο επαναστατικός μαρξισμός, πολύ πριν την μεθοδεύσει και την αναγγείλει η περιβόητη συνθήκη του Μάαστριχτ και η “Λευκή Βίβλος” (1993) της ιμπεριαλιστικής ευρωπαϊκής λυκοσυμμαχίας. Μια απάνθρωπη κεφαλαιοκρατική επίθεση που την ήξερε, ασφαλώς, και την περίμενε, η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. Και γι’ αυτό εισηγήθηκε στο 18ο Συνέδριο την απόφαση της οργανωμένης ολομέτωπης ταξικής αντεπίθεσης των εργατικών και των άλλων εκμεταλλευόμενων μαζών.

Όμως, καμία ανασύνταξη δεν φάνηκε στον ορίζοντα και καμία ολομέτωπη ταξική αντεπίθεση δεν έγινε! Οι φωνακλάδικες και βαρύγδουπες αποφάσεις, μείνανε στα χαρτιά, δημοσιευμένες σε ογκώδεις τόμους για την αγωνιστική ιστορία του Κ.Κ.Ε.!

Στην πράξη, οι ηγέτες του Κ.Κ.Ε., μαζί με τους συνοδοιπόρους ηγέτες του ΠΑΜΕ και της κατασκευασμένης “Λαϊκής Συμμαχίας”, σε ολόκληρο το διάστημα των τεσσάρων χρόνων (2009-2013) από το 18ο ως 19ο Συνέδριο, συνέχισαν να εφαρμόζουν την γνωστή αποτυχημένη πολιτική των άσφαιρων ντουφεκιών στον αέρα  -24ωρες απεργίες, ξεχωριστές συγκεντρώσεις, νομότυπες πορείες (δήθεν συλλαλητήρια), κοινοβουλευτικές καταγγελίες και πύρινους αντικαπιταλιστικούς λόγους. Κι όπως ήταν επόμενο, η ληστρική αντεργατική και αντιλαϊκή επίθεση της μνημονιακής λιτότητας, προχώρησε ανεμπόδιστα, όπως είχε προσχεδιαστεί, από μήνα σε μήνα. Αξιοποιώντας κατάλληλα την εργατοπατερίστικη διάσπαση και αποδιοργάνωση του εργατικού κινήματος, σάρωσε μια - μια τις εργατικές κατακτήσεις και σκόρπισε την απελπισία, στις εργαζόμενες και τις άνεργες προλεταριακές μάζες.

Κι έφτασε η ώρα του 19ου Συνεδρίου, η ώρα του απολογισμού. Οπότε η ηγεσία του ΚΚΕ, με τις νέες προσυνεδριακές θέσεις της, ατάραχη αποφάνθηκε: «Το εργατικό κίνημα δεν ήταν προετοιμασμένο να αντεπιτεθεί στις νέες συνθήκες, ανάλογα με το μέγεθος της επίθεσης που δέχτηκε.»!

Ναι, αυτό ακριβώς έγραψαν, στα σοβαρά. Και στη συνέχεια, οι εισηγητές των θέσεων, χωρίς να πούνε οτιδήποτε για τις διακηρύξεις και αποφάσεις του 18ου Συνεδρίου, ανέφεραν και τα εξής αξιοπρόσεκτα:

«Μετά την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Μάρτη 2010, για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και τη Διευρυμένη Ολομέλεια της Κ.Ε. για την κομματική οικοδόμηση τον Ιούλη του 2010, καταβλήθηκαν σημαντικές προσπάθειες στον τομέα της αναδιάταξης δυνάμεων και της νέας διάρθρωσης του Κόμματος, που δεν αποτελούν ένα στενό οργανωτικό μέτρο, αλλά μέτρο προσανατολισμού δράσης, με βάση το χαρακτήρα και τη στρατηγική του Κόμματος». (Θέσεις της Κ.Ε. για το 19ο Συνέδριο, σελ. 24)

Καταβλήθηκαν, λοιπόν, σημαντικές προσπάθειες για ν’ αντιμετωπιστούν οι δυσκολίες, οι καθυστερήσεις, οι αδυναμίες και οι λαθεμένες αντιλήψεις. Μα έμειναν προσπάθειες! Και το εργατικό κίνημα, βρέθηκε ασύντακτο και ανέτοιμο να αντεπιτεθεί. Οι «αγωνιστικές πρωτοβουλίες» των ηγετών του ΠΑΜΕ, δεν το βοήθησαν να βρει τον τρόπο να ανασυνταχτεί και να περάσει στην αντεπίθεση! Και πού στηρίζονταν άραγε οι εισηγήσεις και οι αποφάσεις του 18ου Συνεδρίου, για ολομέτωπη αντεπίθεση; Αλλά οι νέες εισηγήσεις, που κυκλοφόρησαν το Δεκέμβρη του 2012, για το 19ο Συνέδριο (που έγινε τον Απρίλη του 2013) δεν το βρήκαν φρόνιμο ν’ ασχοληθούν με τέτοια ερωτήματα!

Ωστόσο, η Ευρεία Ολομέλεια της Κ.Ε., που πραγματοποιήθηκε στις 19/12/2015, κοντά τρία χρόνια μετά από το 19ο Συνέδριο, τοποθετήθηκε με έναν διαφορετικό αυτοκριτικό τρόπο. Να τι είπε:

«Αν και υπήρξε σχετική πρόβλεψη για την εκδήλωση της κρίσης και τις συνέπειες της στρατηγικής του κεφαλαίου σε βάρος των μισθωτών, των συνταξιούχων και των νεοεισερχόμενων στην αγορά εργασίας, δεν ήμασταν επαρκώς έτοιμοι για γρήγορες προσαρμογές στις νέες συνθήκες, που δημιουργούσε η βαθιά και παρατεταμένη οικονομική κρίση. Δεν ήμασταν έτοιμοι ή δεν είχαμε μελετήσει ορισμένους νέους περιορισμούς ή δυσκολίες για την αφομοίωση και υλοποίηση του σχεδιασμού για την ανασύνταξη. Δεν είχαμε μελετήσει, κυρίως, τα νέα δεδομένα που δημιουργούσε η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ και οι σημαντικές απώλειες της Ν.Δ., που διοχετεύτηκαν στην ανασυγκρότηση του ρεφορμισμού και του οπορτουνισμού (ΣΥΡΙΖΑ), στην άνοδο του ναζισμού (Χρυσή Αυγή), κ.αλ., τα δεδομένα που έφεραν καινούρια προβλήματα στο εργατικο-συνδικαλιστικό, αλλά και συνολικά στο λαϊκό κίνημα.» (Απόφαση της Ευρείας Ολομέλειας της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε., της 19/12/2015, σελ. 2)

Εντυπωσιακές πραγματικά παραδοχές! Οι ηγέτες του Κ.Κ.Ε., οι ίδιοι άνθρωποι που το Φλεβάρη του 2009, στο 18ο Συνέδριο, είχαν εισηγηθεί την  απόφαση της ολομέτωπης αντεπίθεσης, με στόχο την “Λαϊκή Εξουσία”, τώρα, ύστερα από έξι ολόκληρα χρόνια σαρωτικής αντεργατικής επίθεσης, αποφασίζουν να παραδεχτούν ότι:

- δεν ήταν έτοιμοι να εκτιμήσουν τις δυσκολίες στην αφομοίωση του σχεδιασμού τους για την ανασύνταξη!

- δεν είχαν μελετήσει τα νέα δεδομένα που δημιούργησε η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ και οι σημαντικές απώλειες της Ν.Δ.!

- δεν αντιλήφθηκαν το ενδεχόμενο μαζικοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ

- δεν υποπτεύθηκαν την άνοδο του ναζισμού!

Με άλλα λόγια, οι ηγέτες του Κ.Κ.Ε. ομολογούν ότι πιάστηκαν στον ύπνο. Και δεν στάθηκαν ικανοί (δεν ήταν έτοιμοι!) να προβλέψουν τις κοινωνικές αντιδράσεις και τις πολιτικές ανατροπές που προκαλούσε, ολοφάνερα, η καπιταλιστική κρίση και η ληστρική επίθεση! Γι’ αυτό και δεν κατάφεραν να κάνουν τις αναγκαίες γρήγορες προσαρμογές! Κι έτσι: «Συνολικά, είναι χαμηλό ακόμα το επίπεδο της ιδεολογικής και οργανωτικής δουλειάς στις εργατικές και λαϊκές μάζες...»

Αλλά, η αυτοκριτική αυτή τοποθέτηση της “Ευρείας Ολομέλειας” του Δεκέμβρη 2015, αναφέρεται ουσιαστικά στα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης και της άγριας αντεργατικής και αντιλαϊκής επίθεσης (2008-2015). Είναι προσπάθεια των ηγετών του Κ.Κ.Ε. να εξηγήσουν και να δικαιολογήσουν την αποτυχία τους να αυξήσουν την πολιτική επιρροή τους και να οικοδομήσουν οργανώσεις στις εργατικές και τις λαϊκές μάζες, στις συνθήκες βαθιάς και ολόπλευρης κρίσης του παρακμασμένου καπιταλισμού, συνθήκες κατάρρευσης του καθιερωμένου αστικού πολιτικού συστήματος!

Όπως είδαμε, όμως, οι ίδιοι αυτοί ηγέτες, σε άλλο σημείο της αυτοκριτικής αυτής τοποθέτησής τους, σημειώνουν ότι «η απουσία οργανωμένων κομματικών δυνάμεων στα μεγάλα εργοστάσια και άλλους μεγάλους τόπους δουλειάς», δεν είναι πρόβλημα των τελευταίων αυτών χρόνων. Καθώς γράφουν: «Πρόκειται για διαχρονικό πρόβλημα, που μεγάλωσε πολύ με την καπιταλιστική οικονομική κρίση».

Πρόκειται λοιπόν για πρόβλημα 40 ολόκληρων χρόνων!! Από τη μέρα της νόμιμης λειτουργίας του έως σήμερα το Κ.Κ.Ε., το κόμμα που διατείνεται πως είναι το κόμμα της εργατικής τάξης, δεν έχει κατορθώσει να οικοδομήσει άξιες λόγου οργανώσεις στους μαζικούς τόπους δουλειάς των εργατών. Και παραμένει μια μειοψηφία στο διασπασμένο και αποδιοργανωμένο συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα!

Κι ακόμα χειρότερα, πρόκειται για πρόβλημα που όχι μόνο δεν μπόρεσαν τα συνέδρια, οι συνδιασκέψεις και οι ολομέλειες, να βρούνε κάποια λύση, αλλά, αντίθετα, αυτό «μεγάλωσε πολύ» στα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης. Στα χρόνια που θα ’πρεπε, λογικά, να αυξηθεί θεαματικά η πολιτική και η οργανωτική δύναμη του κόμματος που μιλάει στο όνομα της εργατικής τάξης και του εκμεταλλευόμενου λαού! Και διακηρύττει ότι αντιπροσωπεύει τις κομμουνιστικές ιδέες του μαρξισμού - λενινισμού!

Τα οργανωτικά προβλήματα είναι προβλήματα πολιτικά

Τί συμβαίνει λοιπόν; Γιατί το ΚΚΕ, δεν μπορεί να στεριώσει και να οικοδομήσει οργανώσεις μέσα στην εργατική τάξη, στους μαζικούς τόπους δουλειάς; Για ποιους λόγους ο συνδικαλιστικός του πόλος, το ΠΑΜΕ, δεν καταφέρνει να απλώσει την επιρροή του πέρα από την περιορισμένη πολιτική επιρροή του Κ.Κ.Ε.; Πού οφείλεται η 40χρονη αδυναμία της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. να βρει λύση στο κρίσιμο πρόβλημα «ανάπτυξης της κομματικής οικοδόμησης στην εργατική τάξη»;

Μια αληθινή κομμουνιστική ηγεσία, θα ήξερε σίγουρα ότι σύμφωνα με τη μαρξιστική - λενινιστική αντίληψη, τα οργανωτικά προβλήματα είναι πρωτίστως προβλήματα πολιτικά. Κατά συνέπεια θα είχε φροντίσει να βρει την πολιτική απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα. Θα είχε καταλάβει ότι η οργανωτική κακοδαιμονία είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής αποτυχίας της να εκφράσει τους προβληματισμούς, τις αληθινές σκέψεις, τους φόβους και τις διαθέσεις των χιλιοπροδομένων εργατικών μαζών της χώρα μας. Θα είχε συνειδητοποιήσει, δηλαδή, ότι για να αντιμετωπίσει το οργανωτικό πρόβλημα και να οικοδομήσει γερές κομματικές οργανώσεις, ριζωμένες στην εργατική τάξη, πρέπει να εγκαταλείψει την χρεοκοπημένη πολιτική του σταλινικού σοσιαλπατριωτισμού και την σεχταριστική διασπαστική ταχτική που εφαρμόζει στο εργατικό κίνημα!

Η παγκόσμια εργατική τάξη, όχι μονάχα η ελληνική, έχει πια βγάλει τα μαθήματά της από τις ολέθριες συνέπειες και τα μεσαιωνικά εγκλήματα του σταλινικού γραφειοκρατικού σοσιαλπατριωτισμού (πιο σωστά, αστυνομικού ψευτοσοσιαλισμού). Και γι’ αυτό, δεν εμπιστεύεται κι ούτε πρόκειται να εμπιστευτεί ξανά στο μέλλον, ηγέτες και κόμματα, που έχουν για πρόσωπό τους τον αστυνομικό “σοσιαλισμό” των χρεοκοπημένων σταλινικών γραφειοκρατικών καθεστώτων. Παλεύοντας ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, η εργατική τάξη, σε κάθε χώρα, αγωνίζεται για την δική της, την εργατική δημοκρατία και για τον αληθινό διεθνικό σοσιαλισμό της ισότητας και αδελφοσύνης. Για τον σοσιαλισμό και για τη δημοκρατία των Εργατικών Συμβουλίων, που δεν θα ’χει ανάγκη από προνομιούχους γραφειοκράτες και από αστυνομικούς τρομοκρατικούς μηχανισμούς (Γκε Πε Ου). Τώρα, πλέον, οι προλετάριοι όλου του κόσμου ξέρουν, ότι ο “σοσιαλισμός” της Γκε Πε Ου, ο σταλινικός σοσιαλπατριωτισμός, δεν ήταν και δεν μπορεί να είναι ο δικός τους σοσιαλισμός - κομμουνισμός του κόκκινου Οκτώβρη!

Και βέβαια, η σημερινή εργατική τάξη, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή στο παρελθόν, δεν δίνει εμπιστοσύνη και δεν ακολουθεί τυφλά, φανφαρόνους ηγέτες, κόμματα και οργανώσεις, που στο όνομα του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, εφαρμόζουν και προπαγανδίζουν πολιτικές πρακτικές διάσπασης του εργατικού κινήματος. Δεν ξεγελιούνται από τίτλους κι από ταμπέλες, δήθεν ενωτικές, οι σημερινοί εργάτες. Και γι’ αυτό κρατάνε αποστάσεις απ’ όλα τα κόμματα, τις παρατάξεις και τα συνδικάτα, που γυρεύουν να επιβάλλουν την “ενότητα” κάτω από τη δική τους τη σημαία.

Από τη μακρόχρονη ιστορία της σκληρής ταξικής πάλης, οι εργάτες ξέρουν καλά ότι με διασπασμένες τις δυνάμεις τους δεν έχουν καμιά ελπίδα να αποκρούσουν και να νικήσουν την ενωμένη και καλά οργανωμένη κεφαλαιοκρατική επίθεση. Κι είναι ακριβώς γι’ αυτό που δεν βλέπουν κανένα μέλλον από την διασπαστική σεχταριστική τακτική του ΠΑΜΕ και την χρεοκοπημένη σοσιαλπατριωτική πολιτική της γραφειοκρατικής ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. Όσες ταμπέλες και κατασκευές “Λαϊκού Μετώπου” (“Λαϊκή Συμμαχία”, “Κοινωνική Συμμαχία” κλπ) κι αν επινοήσουν οι ηγέτες αυτοί, μάταια θα πασχίζουν να κερδίσουν την πολιτική εμπιστοσύνη των εργατών και να χτίσουν οργανώσεις στους μαζικούς εργατικούς χώρους. Γιατί με τέτοιες παραπλανητικές ταμπέλες παγίδεψαν στο παρελθόν το κίνημα και το οδήγησαν στην καταστροφή.

Για να βγει από τον βάλτο που το ’ριξαν οι ανάξιοι ηγέτες του, το εργατικό και το κομμουνιστικό κίνημα και να ανασυνταχτεί στ’ αλήθεια, ένας μονάχα τρόπος υπάρχει: να επανασυνδεθεί με την προλεταριακή πολιτική και τακτική του λενινικού μπολσεβικισμού, να ξαναμπεί στο δρόμο των τεσσάρων πρώτων Συνεδρίων της Κομμουνιστικής Διεθνούς!

Οι πολιτικές του σοσιαλπατριωτισμού και των “Λαϊκών Μετώπων”, διέλυσαν το κίνημα, γκρέμισαν την ΕΣΣΔ και έδωσαν τη δυνατότητα στο σαπισμένο καπιταλισμό να επιβιώνει και να τυραννάει την ανθρωπότητα.

Ενάντια στην βαρβαρότητα του παρακμασμένου καπιταλισμού, η κομμουνιστική πρωτοπορία πρέπει τώρα να υψώσει τη σημαία του λενινικού μπολσεβικισμού και να παλέψει για νέα επαναστατική ηγεσία και για την πολιτική του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου Ταξικής Πάλης.

Φλεβάρης 2016

 

Π.Δ.

Διαβάστε το 1ο Μέρος...

Τελευταία Ενημέρωση στις Σάββατο, 20 Φεβρουάριος 2016 09:50
 
 

Τελευταίο έντυπο φύλλο...

Κατεβάστε εδώ το τελευταίο έντυπο φύλλο της Εργατικής Δημοκρατίας σε PDF

Ειδικές εκδόσεις...

Συνδεδεμένοι...

Έχουμε 15 επισκέπτες συνδεδεμένους