Home Πολιτική Η Κρίση και το νέο Ασφαλιστικό 2 - Σχόλια ΕΔ

Προτείνουμε να διαβάστε...


Οι βάσεις του διαλεχτικού και ιστορικού υλισμού

Από τον πρόλογο στην "Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας (1859)

 



Ν. Λένιν

Για την

Αστική "Δημοκρατία" και

την Εργατική Δημοκρατία

*  *  *

Ο Αριστερισμός

Παιδική Αρρώστια

του Κομμουνισμού

Κεφ. ΙΙ - ΙΙΙ - IV

Κεφ. ΙΧ (Αποσπ.)


Λ. Τρότσκι

Τι είναι η Διαρκής Επανάσταση;

Βασικές Αρχές

* * *

Σταλινισμός και Μπολσεβικισμός

Ολόκληρη η σπουδαία μπροσούρα του Λ. Τρότσκι

* * *

Τι είναι Εθνικοσοσιαλισμός;

του Λ. Τρότσκι (1933)

* * *

"Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο

Ενάντια στο φασισμό"

του Λ. Τρότσκι (1931)

* * *

"Ο ιστορικός ρόλος

του φασισμού

είναι να συντρίβει

την εργατική τάξη..."

Λ.Τρότσκι

* * *

Ομιλία του Λ. Τρότσκι

για την Ρώσικη

Οκτωβριανή Επανάσταση 1917

(Κοπεγχάγη 27/11/1932)

* * *

Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης

Πρόλογος Α΄ Τόμου

Εισαγωγή Β΄ Τόμου


 

Π. Πουλιόπουλος

Τα Λαϊκά Μέτωπα και η Προλεταριακή πολιτική (Ιούν.1937)

*  *  *

"Χτυπάμε μαζί προχωράμε χωριστά"

*  *  *

Η Οργάνωση του Κινήματος των ανέργων (Δεκ. 1931)

*  *  *

Γιια την Διαρκή Επανάσταση (Από το "Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;" (1934))

*  *  *

"Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;"

Ολόκληρο το βιβλίο σε PDF


*  *  *

Τρότσκι: Ένας μεγάλος θεωρητικός του μαρξισμού (πρωτοδημ/νο 21/8/1941)

*  *  *

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (1931)

*  *  *

ΒΑΣΙΛΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ (1935)

*  *  *

ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ "ΥΠΟΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ"

ΜΑΡΞΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ - Α΄ Μέρος


Για την Κυβέρνηση Εργατών και φτωχών αγροτών

Κείμενα του Λ. Τρότσκι και του Π. Πουλιόπουλου

Κείμενο - Πρόλογος της "Εργατικής Δημοκρατίας


Για το επαναστατικό πρόγραμμα της εργατικής εξουσίας

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

της Σ.Ε. της Ε.Δ.

 

Ν. Λένιν
Το πρόγραμμα του μπολσεβίκικου κόμματος (1917)

 

Π. Πουλιόπουλος

Τι θα κάνουν οι κομμουνιστές όταν πάρουν την εξουσία στην Ελλάδα (1934)

 

Λ. Τρότσκι

Το Μεταβαικό πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς (1939)



Συνεχίζουμε τον αγώνα μας:

  • Για την εργατοδημοκρατική επαναστατική ανασύνταξη του εργατικού μας κινήματος
  • Για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης
  • Για την συγκρότηση της αναγκαίας επαναστατικής μαρξιστικής οργάνωσης της προλεταριακής πρωτοπορίας.
  • Για την συντριβή του Μαύρου Μετώπου της ντόπιας και της ξένης κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας.
  • Για την διαγραφή ολόκληρου του δημόσιου χρέους. Για την διάλυση της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας που έχει τον ψεύτικο τίτλο της «Ευρωπαϊκής Ένωσης». Για την κοινωνικοποίηση, χωρίς καμιά αποζημίωση, όλων των τραπεζών και όλων των μεγάλων παραγωγικών μονάδων. Για τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας κάτω από την διεύθυνση των εργατικών συμβουλίων.
  • Για την εγκαθίδρυση επαναστατικής κυβέρνησης εργατών και φτωχών αγροτών.
  • Για την νίκη του σοσιαλισμού και της εργατικής δημοκρατίας, την εξουσία των εργατικών συμβουλίων.
  • Για τις Σοσιαλιστικές Ενωμένες Πολιτείες ολόκληρης της Ευρώπης.

Εισαγωγή χρηστών/μελών ΕΔ



Η Κρίση και το νέο Ασφαλιστικό 2 - Σχόλια ΕΔ PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ergatiki Dimokratia   
Δευτέρα, 01 Φεβρουάριος 2016 11:37

 

Σχόλια και Παρατηρήσεις της «Ε.Δ.»

για το κείμενο του σ. Δ.Γ.

1.  Στην σελίδα 1, παρ. 4, γράφεις: «Όλα αυτά μαζί συντείνουν στην εφαρμογή ενός προγράμματος αποικιακού τύπου που καταρρακώνει την εθνική οικονομία και οδηγεί σε μια τόσο τεράστια υπεξαίρεση πόρων υπέρ των δανειστών, ώστε η οποιαδήποτε, έστω και ισχνή ανάπτυξη στο ορατό μέλλον, να γίνεται πραγματικά αδύνατη»

Σχόλιο 1 "ΕΔ": Ο τρόπος που διατυπώνεται αυτό το συμπέρασμα αφήνει την εντύπωση ότι τα λεγόμενα «μνημόνια» και τα μέτρα τους είναι «προγράμματα» κάποιων ξένων που στοχεύουν συνειδητά στην καταρράκωση της ελληνικής «εθνικής οικονομίας» για να γίνει η οποιαδήποτε ανάπτυξη «πραγματικά αδύνατη».

Με την διατύπωση αυτή η οργανική συστημική κρίση του αποσυντιθέμενου ελληνικού, ευρωπαϊκού και παγκόσμιου καπιταλισμού εμφανίζεται ως «εθνικό» ζήτημα που το προκαλούν κάποιοι «ξένοι» και όχι σαν οργανική εξέλιξη της αποσύνθεσης και ιστορικής παρακμής του ίδιου του ελληνικού καπιταλισμού.

Ξέρω ότι δεν έχεις μια τέτοια αντίληψη που αλλοιώνει την ουσία της σημερινής κατάστασης από ταξική σε «εθνική». Μιας κατάστασης που πηγάζει από τον παρασιτικό χαρακτήρα του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού και εκδηλώνεται σε παγκόσμιο επίπεδο, αν και με διαφορετική κλίμακα έντασης ανάμεσα σε μικρότερες ή μεγαλύτερες οικονομίες, ανάλογα την θέση τους στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική αλυσίδα.  Ξέρω ότι και συ γνωρίζεις ότι όχι μόνο οι «ξένοι» αλλά και τα επιτελεία του ελληνικού κεφαλαίου πρωτοστατούν όχι μόνο στην χώρα μας αλλά και στο επίπεδο του ευρωπαϊκού και διεθνούς ιμπεριαλισμού για την εφαρμογή της σκληρής ταξικής επίθεσης αφαίρεσης των εργατικών κατακτήσεων και φόρτωση των βαρών της βαθιάς καπιταλιστικής οργανικής κρίσης αποσύνθεσης στις πλάτες της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών φτωχών στρωμάτων. Θα θυμάσαι την αντιπροσωπευτική ρήση του Στουρνάρα ότι «αν δεν υπήρχαν τα μνημόνια θα έπρεπε να τα ανακαλύψουμε».

Αυτό φαίνεται άλλωστε και από τις διάφορες σωστές μεμονωμένες αναφορές που κάνεις στο κείμενό σου όπου τονίζεις σωστά τον ταξικό χαρακτήρα της πολιτικής και των μέτρων των μνημονίων και ορθά τα αποδίδεις στο ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο (πχ σελ. 3, παρ.1 για την φοροκαταιγίδα).

Οι αναφορές αυτές όμως δεν διορθώνουν την προβληματική έκφραση του σοβαρού αυτού σημείου περί «καταρράκωσης» της εθνικής οικονομίας από τους «ξένους». Πιστεύω ότι χρειάζεται οπωσδήποτε διόρθωση.

2. Στην σελίδα 9, παρ. 1, γράφεις: «Επίσης για μια σειρά ιστορικών λόγων είναι πολύ δύσκολη η επιβολή στρατιωτικών δικτατοριών παραδοσιακού τύπου»

Σχόλιο 2 "ΕΔ": Οι «στρατιωτικές δικτατορίες παραδοσιακού τύπου» ήταν πάντα το αποτέλεσμα της ταξικής σύγκρουσης. Ήταν η πολιτική λύση της αστικής τάξης όταν δεν μπορούσε να συγκρατήσεις τους εκμεταλλευόμενους με τα κοινοβουλευτικά μέσα και την «δημοκρατία». Και τέτοιες αστικές λύσεις δεν περιορίζονταν μόνο στις «στρατιωτικές δικτατορίες» αλλά ανάλογα με τις χρονικές ιστορικές και τοπικές ιδιαιτερότητες έπαιρναν και άλλες μορφές (πχ κοινοβουλευτικός βοναπαρτισμός κλπ).

Η γενική αρχή όμως που κυριαρχεί, ανεξάρτητα από την μορφή που παίρνει, είναι ότι όσο οξύνεται η ταξική πάλη και βαθαίνει η καθεστωτική πολιτική κρίση, η ήδη σάπια αστική «δημοκρατία» πετάει όλο και πιο απροκάλυπτα τις «δημοκρατικές» κουρτίνες της και  εμφανίζεται σαν τέτοια που πραγματικά είναι. Δικτατορία του κεφαλαίου με στρατιωτική ή άλλη πολιτική μορφή. Είναι φυσική κατάληξη της ταξικής σύγκρουσης ανεξάρτητα από τις προσπάθειες των αστών «δημοκρατών» να απομακρύνουν όσο περισσότερο μπορούν ένα τέτοιο επικίνδυνο ενδεχόμενο που η κατάληξή του είναι αμφίβολη, ανάλογο με τον βαθμό οργάνωσης και προετοιμασίας των αντίθετων ταξικών στρατών.

Με βάση αυτά δεν καταλαβαίνω τι εννοείς με την αναφορά σου. Αποκλείεις την πιθανότητα «στρατιωτικής δικτατορίας» ως πολιτική μορφή (και άρα πρέπει να προσδιοριστούν με σαφήνεια οι πολιτικές μορφές δικτατορίας προς τις οποίες θα προσανατολιστεί το κεφάλαιο) ή αποκλείεις γενικά την κατάληξη της ταξικής σύγκρουσης στην προσπάθεια επιβολής από την μεριά του κεφαλαίου μιας ανοιχτής, όποιας μορφής, δικτατορίας;

Αν εννοείς την δεύτερη εκδοχή τότε υπάρχει διαφορά ουσίας και απαιτεί αναλυτική συζήτηση. Χωρίς αυτό να μειώνει την ανάγκη συζήτησης της πρώτης εκδοχής για περισσότερο και πιο καθαρό προσδιορισμό της πολιτικής πραγματικότητας που οι όροι της έχουν αρχίσει να διαμορφώνονται και η εργατική τάξη θα βρεθεί αντιμέτωπη με αυτή, με όποιες παραλλαγές και αν εμφανίζεται.

3. Στη σελίδα 10, παρ 2, γράφεις: «Αυτό γίνεται φανερό αν χρησιμοποιήσουμε τα αναλυτικά εργαλεία που μας κληροδότησε η μαρξιστική παράδοση και αν αναστοχαστούμε πάνω σε έννοιες όπως ο διεθνής καταμερισμός εργασίας, η σχέση κέντρου - περιφέρειας, ο ιμπεριαλισμός κ.λπ.»

Σχόλιο 3 "ΕΔ": Τι ακριβώς εννοείς με τον όρο «αναστοχασμό»; Θεωρείς ότι έχουν πάψει να ισχύουν και απαιτείται επανεξέταση του περιεχομένου τους ή διαγραφή τους; Ή ότι επιβεβαιώνονται από την πραγματικότητα και απαιτείται απ’ όλους μας να τις κατανοήσουμε καλύτερα και να τις εντάξουμε ουσιαστικά στην πολιτική μας δράση και τα προγράμματά μας;

Την τοποθέτησή μου την ξέρεις. Η σημερινή ιμπεριαλιστική πραγματικότητα επιβεβαιώνει στο ακέραιο τις αναλύσεις, τις διαπιστώσεις και το περιεχόμενο των κεντρικών όρων του επαναστατικού μαρξισμού και επιβάλλεται σε μας η κατάστρωση της σημερινής προλεταριακής στρατηγικής και τακτικής με βάση αυτούς.

4. Στην σελίδα 10 παρ.4, γράφεις: «β) Η διασπορά του κεφαλαίου κάνει δύσκολη την επιλεκτική μαζική καταστροφή του, εφόσον «καταστροφή» κεφαλαίου δεν είναι παρά η αναδιανομή του μέσα στα πλαίσια της άρχουσας τάξης. Η «καταστροφή» λοιπόν δεν είναι παρά ένας άλλος τρόπος συγκεντροποίησης κεφαλαίου, ένας τρόπος ας πούμε εκτάκτου ανάγκης.» (Σελίδα 10, παρ. 4)

Σχόλιο 4 "ΕΔ": Είναι σωστό ότι η «καταστροφή» των παραγωγικών δυνάμεων που προκαλεί η κρίση και η αποσύνθεση του σάπιου και παρακμασμένου καπιταλισμού συνεπάγεται και την επιτάχυνση της συγκεντρωποίησης του κεφαλαίου προκαλώντας και τις ανάλογες διανομές μέσα στην αστική τάξη. Ωστόσο δεν είναι μόνο αυτό και πολύ περισσότερο δεν είναι μόνο μια «έκτακτη ανάγκη». Είναι μια συνεχόμενη αντικειμενική διαδικασία της καπιταλιστικής λειτουργίας. Η καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων που προκαλεί η κρίση του καπιταλισμού δεν συμβαίνει μόνο «επιλεκτικά» στην περίοδο των πολέμων όσο και αν τότε αποκτά τεράστιες διαστάσεις. Το κλείσιμο των επιχειρήσεων και η απενεργοποίηση (αχρησία) του παραγωγικού τους μηχανισμού, η εγκατάλειψη των κτιριακών εγκαταστάσεων και η μαζική μετατροπή τους σε άδεια άχρηστα κουφάρια, ο περιορισμός της παραγωγής και η καταδίκη σε αδράνεια του πλεονάζοντος μηχανολογικού εξοπλισμού, η μαζική ανεργία του εργατικού δυναμικού πέρα από τα όρια του συνηθισμένου «εφεδρικού στρατού» ανέργων, η αδυναμία μαζικής ένταξης των συνεχών και ραγδαίων τεχνολογικών ανακαλύψεων στον παραγωγικό μηχανισμό και μια σειρά παρόμοια φαινόμενα της πραγματικότητας εντάσσονται στην καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων που συντελείται καθημερινά.

5. Στη σελίδα 11 παρ. 2, γράφεις: «Μπορεί ο καπιταλισμός να σταθεροποιηθεί ή όχι; Έχει το πολιτικό του προσωπικό την ποιότητα να τον βγάλει από την κρίση; Ποια είναι η τακτική και η στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσει το κίνημα για να βγάλει στο προσκήνιο των κοινωνικών αγώνων τις μεγάλες μάζες; Είναι ο στόχος του σοσιαλισμού επίκαιρος και οι συνθήκες ώριμες για να τεθεί καθαρά; Αυτά είναι τα ερωτήματα που πρέπει να απαντήσει το κίνημα και η αριστερά άμεσα.»

Σχόλιο 5 "ΕΔ": Τα ερωτηματικά που βάζεις δεν είναι καθόλου ερωτηματικά. Η ιστορική και καθημερινή πραγματικότητα επιβεβαιώνει ότι η σταθεροποίηση του καπιταλισμού δεν είναι υπόθεση της ικανότητας του «πολιτικού του προσωπικού». Η αδυναμία του να «σταθεροποιηθεί» καθορίζεται από την ίδια του την παρακμιακή φύση και δομή του. Ακόμα και τις μικρές ανακάμψεις όταν τις καταφέρνει, (α) γίνονται στην βάση των πολύχρονων μαζικών και σκληρών περιορισμών πάνω στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων και ολόκληρης της κοινωνίας, (β) έχουν απόλυτα περιστασιακό αναιμικό και σύντομο χαρακτήρα, (γ) δημιουργούν τους όρους ξεσπάσματος νέων υφέσεων ακόμα βαθύτερων.

Ο καπιταλισμός είναι σάπιος και δεν επιδέχεται καμιά διόρθωση, όποιο «πολιτικό προσωπικό» κι αν τον διαχειρίζεται. Αυτό δεν επιδέχεται καμιά αμφιβολία ή ερωτηματικό.

Και για τα υπόλοιπα ερωτηματικά που βάζεις, η ιστορία έχει απαντήσει με σαφή και κατηγορηματικό τρόπο. Ο επαναστατικός μαρξισμός, όπως βγαίνει από τα έργα του Μαρξ και Έγκελς, την μπολσεβίκικη πολιτική της νικηφόρας οκτωβριανής προλεταριακής επανάστασης, την συμπερασματική της διατύπωση στα 4 πρώτα συνέδρια της Κομμουνιστικής Διεθνούς, στα ντοκουμέντα της Αριστερής Αντιπολίτευσης και στο ιδρυτικό συνέδριο της 4ης Διεθνούς, έχει δώσει σαφείς απαντήσεις για την στρατηγική και τακτική του προλεταριάτου μέσα στις συνθήκες της ιμπεριαλιστικής παρακμής και έχει κάνει καθαρό πέρα από κάθε αμφιβολία ότι οι συνθήκες είναι υπερώριμες για τον σοσιαλισμό.

Δεν καταλαβαίνω αν αυτά τα ερωτήματα τα βάζεις με λογοτεχνική και μόνο χροιά. Αν είναι έτσι τότε θάπρεπε οπωσδήποτε να συνοδευτούν με την δική σου απάντηση. Διαφορετικά μένοντας ως ερωτήματα καλλιεργούν μια τεράστια σύγχυση και αμφιβολίες που μόνο κακό κάνουν στην υπόθεση του προλεταριάτου.

Αν όμως τα βάζεις ως πραγματικά ερωτήματα που τα έχεις εσύ ο ίδιος και τα προτείνεις να τα ενστερνιστεί και η «αριστερά» τότε υπάρχει πραγματικά σοβαρότατο πρόβλημα προσανατολισμού και κατανόησης.

6. Στις σελίδες 11 & 12, γράφεις:

«Μέσα σε συνθήκες όξυνσης της ταξικής πάλης οι συνήθεις πρακτικές δεν αρκούν. Χρειάζεται:

α) Παραγωγή θεωρίας. Η εργατική τάξη πρέπει πρώτα να ορίσει η ίδια τα όριά της με σύγχρονα, επιστημονικά κριτήρια και να αποκτήσει συνείδηση του εαυτού της...

β) Νέος τρόπος οργάνωσης των συλλογικοτήτων του κινήματος και ειδικά κομμάτων και συνδικάτων...

γ) Δημιουργία νέων ταξικών θεσμών που να ξεπερνούν το επίπεδο διατύπωσης αιτημάτων και να διεκδικούν τη δυνατότητα λήψης και επιβολής αποφάσεων...

δ) Καλύτερος τρόπος οργάνωσης των διαδηλώσεων και των απεργιών..

ε) Συγκεκριμενοποίηση των κανόνων που θα διέπουν τις πολιτικές συμμαχίες, δημιουργία δηλαδή ενός κώδικα επικοινωνίας ανάμεσα σε κόμματα, οργανώσεις, και κάθε είδους συλλογικότητες που θα ρυθμίζει τις σχέσεις τους και θα διευκολύνει τη δημιουργία ενός ενιαίου μετώπου... »

Σχόλιο 6 "ΕΔ": Οι προτάσεις αυτές αποτελούν το ρεζουμέ της όλης υπόθεσης. Ότι και να πεις στην ανάλυση και στις θεωρητικές αναζητήσεις, αν αυτά δεν καταλήγουν σε συγκεκριμένες προτάσεις δράσεις και προσανατολισμού, χάνουν όλη την αξία τους. Γι’  αυτό και πολύ καλά έκανες που τις παρουσιάζεις.

Ωστόσο η μορφή και ο χαρακτήρας τέτοιων προτάσεων δράσης αναπόφευκτα καθορίζεται από τις αναλύσεις και τους θεωρητικούς προσανατολισμούς πάνω στους οποίους πατάνε και αποτελούν την κατάληξή τους. Και με βάση αυτά πρέπει συνολικά να κρίνονται και κυρίως με το αν προωθούν και βοηθούν τον σημερινό βασικό προλεταριακό σκοπό: Την κατάληψη της εξουσίας από το προλεταριάτο.

Παρά την καλή διάθεση που φαίνεται να εκδηλώνεται μέσα από το κείμενο και τις προτάσεις σου προς αυτή την κατεύθυνση και παρά τα πολλά θετικά σημεία που εμπεριέχονται σε αυτές, θεωρώ ότι χαρακτηρίζονται από μια σύγχυση που δεν περιορίζεται σε εκφραστικά προβλήματα διατύπωσης αλλά αγγίζει τη ουσία τους. Θάλεγα, μάλιστα ότι η σύγχυση αυτή, σε μεγάλο μέρος της, σχετίζεται με όσα έθιξα στα προηγούμενα σχόλια. Δεν θα προσπαθήσω να περιγράψω αυτήν την σύνδεση σε τούτη την συζήτηση. Πιστεύω ότι πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο μιας ξεχωριστής εξειδικευμένης συζήτησης.

Αυτό που προηγείται τώρα είναι οι ίδιες οι προτάσεις που κάνεις:

α) «Παραγωγή θεωρίας». Όσο και αν είναι ένα ζήτημα καθοριστικό για τους αγώνες της εργατικής τάξης και την νίκη της προλεταριακής επανάστασης, ωστόσο δεν είναι ζήτημα που μπορεί να το λύσει η εργατική τάξη γενικά. Είναι υπόθεση της οργανωμένης πρωτοπορίας της, οργανωμένης σε κόμμα ή οργάνωση επαναστατική, που με βάση τα επιστημονικά κριτήρια θα συντελέσει στην διαμόρφωση του προλεταριακού επαναστατικού προγράμματος, τις κατευθύνσεις της επαναστατικής δράσης που θα εξασφαλίσουν την ταξική ανεξαρτησία του προλεταριάτου και θα αναπτύξουν την συλλογική του ταξική συνείδηση. Αν από τους κομμουνιστές αγωνιστές δεν γίνεται συστηματική προσπάθεια οικοδόμησης μιας τέτοιας μπολσεβίκικης οργάνωσης με όλα τα χαρακτηριστικά που έχουν δοκιμαστεί στην ιστορία και ανταποκρίνονται στην σημερινή πραγματικότητα, τότε όλες οι αναφορές που αναθέτουν στην εργατική τάξη το καθήκοντα που αναφέρονται στην παράγραφο αυτή δεν είναι παρά ρητορική χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Όσο αναγκαίο είναι, οι κομμουνιστές αγωνιστές να αναπτύσσουν την δράση τους στενά δεμένα με την ζωή και τους αγώνες της εργατικής τάξης, άλλο τόσο αναγκαίο είναι οι κομμουνιστές αυτοί να παλεύουν συνεχώς και με όλες τις δυνάμεις τους, συνυφασμένα με την ταξική δράση τους, να χτίσουν την αναγκαία κομμουνιστική οργάνωση με την οποία θα δρουν και θα καλλιεργούν την συλλογική επαναστατική κομμουνιστική συνείδηση μέσα στην ίδια την εργατική τάξη.

β) «Νέος τρόπος οργάνωσης των συλλογικοτήτων του κινήματος και ειδικά κομμάτων και συνδικάτων…»

Σωστά προτείνεται και τονίζεται η αναγκαιότητα δημοκρατικής λειτουργίας των συνδικάτων με βάση τους κανόνες της εργατικής δημοκρατίας (άμεση εκλογή και ανακλητότητα των οργάνων, κυριαρχία των γενικών συνελεύσεων κλπ).

Ωστόσο το θέμα της οργάνωσης των συνδικαλιστικών οργανώσεων σήμερα μπαίνει από την υπάρχουσα λαβυρινθώδη πολυδιάσπαση που προκαλεί η ύπαρξη κλαδικών και εργοστασιακών σωματείων που κατατεμαχίζουν το σώμα της εργατικής τάξης σε ξεχωριστή οργάνωση ανά κλάδο, ειδικότητα και εργοστάσιο. Μια κατάσταση που βρίσκεται σε καταφάνερη αντίθεση με την οικονομική πραγματικότητα της συγκεντρωποίησης και αλληλοσύνδεσης των κλάδων παραγωγής. Σήμερα κάθε συζήτηση για την αναδιοργάνωση του συνδικαλιστικού κινήματος δεν μπορεί να μην προσανατολίζεται προς τα ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΚΑΤΑ ΚΛΑΔΟ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ βασισμένα σε εργοστασιακές επιτροπές άμεσα εκλεγμένες και άμεσα ανακλητές από τις ίδιες τις συνελεύσεις όλων των εργαζομένων κάθε εργοστασίου ή τόπου δουλειάς. Έτσι θα αποκτήσει και πραγματικό περιεχόμενο κάθε αναφορά στον όρο ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ που σήμερα χρησιμοποιείται μόνο μεταφορικά.

Η διαδικασία οικοδόμησης τέτοιων ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ μπορεί να γίνει μέσα από τις ανοιχτές συγχωνεύσεις όλων των σημερινών σωματείων και με ανοιχτές γενικές συνελεύσεις όλων των εργαζομένων του κάθε χώρου. Το πρόβλημα όμως δεν είναι τόσο η διαδικασία αλλά οι δυνάμεις και ο τρόπος που πρέπει να παλέψουν για τον προσανατολισμό του εργατικού κινήματος προς αυτήν την κατεύθυνση.

Στην οργάνωση συμπεριλαμβάνεται και το τεράστιο ζήτημα της κεντρικής κορυφαίας οργάνωσης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος της χώρας. Της  ΓΣΕΕ, που βρίσκεται στα χέρια εγκάθετων εργατοπατέρων του κρατικού συνδικαλισμού και την έχουν μετατρέψει σε όργανο διάσπασης, αγωνιστικής διάλυσης και απογοήτευσης των εργαζομένων. Συνοπτικά, η πρόταση της Κίνησης Εργατική Δημοκρατία είναι: Να παλέψουμε για ένα Πανελλαδικό Πανεργατικό Συνέδριο με εκλεγμένους αντιπροσώπους από Γενικές Συνελεύσεις σε κάθε τόπο δουλειάς, που θα συζητήσει την διαμόρφωση ενός κοινού προγράμματος αντιμετώπισης της κεφαλαιοκρατικής επίθεσης και οργάνωσης της ταξικής αντεπίθεσης μέσω μιας εκλεγμένης, από το ίδιο, Πανελλαδικής Επιτροπής που θα πάρει στα χέρια της την άμεση οργάνωση και τον αγωνιστικό συντονισμό του εργατικού κινήματος και την ίδια την ΓΣΕΕ. Χρειάζεται βέβαια περισσότερη συζήτηση και ανάλυση.

Τώρα όσον αφορά τα κόμματα είναι μια άλλη συζήτηση. Μια επαναστατική οργάνωση ή ένα επαναστατικό κόμμα δεν μπορεί παρά να λειτουργεί και να δρα με βάση τους επαναστατικούς κανόνες του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού (όχι βέβαια της σταλινικής παραχάραξης). Μιλώντας για τα άλλα ρεφορμιστικά κόμματα του εργατικού κινήματος έχει οπωσδήποτε διαπαιδαγωγική σημασία να απευθύνεις στα μέλη τους την αναγκαιότητα της δημοκρατικής λειτουργίας τους αλλά ποτέ δεν πρέπει να περιμένει κανείς ότι ο γραφειοκρατικός τρόπος λειτουργίας τους που ανταποκρίνεται στις ανάγκες των ρεφορμιστικών προσανατολισμών της ηγεσίας τους μπορεί να ανατραπεί με παραινέσεις ούτε και μπορεί ποτέ να λειτουργήσουν «δημοκρατικά».

«ε) Συγκεκριμενοποίηση των κανόνων που θα διέπουν τις πολιτικές συμμαχίες…»

Παρ’  όλο που αναφέρεσαι στον όρο «ενιαίο μέτωπο», μιλάς για «πολιτικές συμμαχίες» που δεν είναι Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο.

Οι «πολιτικές συμμαχίες» ή τα πολιτικά «Μέτωπα» όπως τα λένε άλλοι, αφορούν συνεργασίες, συμμαχίες και συνεννοήσεις μεταξύ ηγεσιών οργανώσεων και κομμάτων, έξω και πέρα από την εργατική τάξη, «στο όνομα» της εργατικής τάξης. Ο σταλινισμός και οι πολιτικοί σχηματισμοί που γεννήθηκαν από την μήτρα του και συνεχίζουν να κινούνται με βάση τις αντιλήψεις του, για χρόνια και δεκαετίες επαναλαμβάνουν την πολιτική αυτή έχοντας να παρουσιάσουν μόνο διχαστικά αποτελέσματα της εργατικής τάξης. Η κορύφωση της πολιτικής αυτής ήταν τα σταλινικά «Λαϊκά Μέτωπα» με τα «δημοκρατικά» αστικά κόμματα που τόσες προδοσίες και καταστροφές προκάλεσαν και προκαλούν στην εργατική τάξη θυσιάζοντας την αναγκαία ταξική ανεξαρτησία της στις συμβιβαστικές "πολιτικές συμμαχίες" κυρίως με αστικά κόμματα της μικροαστικής και μεσοαστικής "δημοκρατικής" αστικής τάξης. "Μέτωπα" που κατά κύριο λόγο αναλαμβάνουν να σώσουν το σάπιο καθεστώς της κεφαλαιοκρατικής "αστικής δημοκρατίας" από την κατάρρευση και την προλεταριακή ανατροπή.

Το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο της λενινιστικής αντίληψης και της Κομμουνιστικής Διεθνούς, είναι η πάλη των κομμουνιστών για μια ταξική συμμαχία της διασπασμένης εργατικής τάξης. Αφορά την προσπάθεια σύμπραξης των εργατικών ταξικών δυνάμεων. Αναμφίβολα δεν μπορεί να απευθύνεται μόνο στους εργάτες της βάσης. Πρέπει για να έχει αποτέλεσμα στην ενεργοποίηση της κοινής δράσης της βάσης των εργατών να περιλαμβάνει και απευθύνσεις προς τις ηγεσίες των ρεφορμιστικών κομμάτων που τις ακολουθούν μάζες των εργατών. Είναι μέτωπο που χτίζεται από τα πάνω και από τα κάτω. Ο σκοπός είναι να επιτευχθεί κοινή ταξική συμμαχική δράση των εργατών και όχι μετωπικές πολιτικές συμμαχίες με τους ρεφορμιστές ηγέτες. Γι΄ αυτό και οι εκκλήσεις για συγκρότηση Ενιαίου Εργατικού Μετώπου πρέπει να επικεντρώνονται σε αγωνιστικά ζητήματα που αφορούν τα κοινά ταξικά ζητήματα και, χωρίς να αναμένεται ουσιαστική ανταπόκριση από τους ρεφορμιστές ηγέτες, αποσκοπεί στην κινητοποίηση των εργατικών μαζών που ακολουθούν διαφορετικές ηγεσίες σε μια συμμαχική ταξική δράση πάνω στα κοινά ταξικά ζητήματα και προβλήματα που γεννά η κρίση του σάπιου καπιταλισμού και η επίθεση του κεφαλαίου. Οπωσδήποτε, η προώθηση του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου δεν αποκλείει και την συμμαχία οργανώσεων και κομμάτων πάνω στην βάση που αναφέραμε. Ωστόσο αυτό είναι συνέπειά του και όχι σκοπός του.

Οι αναφορές που κάνεις για το ««χτυπάμε μαζί, προχωράμε χώρια»» δεν αφορά το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο. Για να αποφύγουμε την μακρηγορία σου συνιστώ να ξαναδιαβάσεις ολόκληρη την μπροσούρα «Λαϊκά Μέτωπα…» του Π. Πουλιόπουλου και ιδιαίτερα στην σελίδα 101 όπου αναφέρεται ειδικά σε αυτή την φόρμα. Η οποία αφορά αυστηρά τις κάποιες αναγκαίες και συμφέρουσες για τα προλεταριακά συμφέροντα συμμαχίες που μπορούν να συναφθούν με κομμάτια άλλων τάξεων, δημοκρατικά μικροαστικά, και που πρέπει να έχουν αυτή την μορφή. Οι εργάτες, όποιο κόμμα και αν ακολουθούν, ποτέ δεν πρέπει να «προχωρούν χώρια». Οι κομμουνιστές πρέπει να παλεύουν σταθερά ενάντια σε κάθε τέτοια πολιτική. Αντίθετα, στο κέντρο του καθημερινού τους προσανατολισμού να έχουν  την σκληρή πάλη της διάλυσης των αυταπατών και των διαχωρισμών που φυτεύουν και καλλιεργούν στην συνείδηση των εργατικών μαζών οι παραπλανητικές συμβιβασμένες ρεφορμιστικές ηγεσίες τους και το κοινό ταξικό προχώρημα, το Ενιαίο Ταξικό Εργατικό Μέτωπο Αγώνα.

Σου συνιστώ επίσης να διαβάσεις τις αποφάσεις του 3ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς σχετικά με τις αποφάσεις του για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο.

Στο site της Εργατικής Δημοκρατίας www.ergatikidimokratia.gr έχουμε ανεβάσει μια σειρά κείμενα που αναφέρονται στο ζήτημα του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου που προσπαθούν να συνδυάσουν τις αφετηρίες όπως διατυπώθηκαν από τους δασκάλους του επαναστατικού μαρξισμού με τις σημερινές ανάγκες και την πραγματικότητα. Θα σου συνιστούσα να τα κοιτάξεις.

 

Ζητάμε την κατανόηση του σ/φου αν σε κάποια σημεία ο τρόπος έκφρασής ήταν οξύς. Πηγάζει από την σοβαρότητα και σπουδαιότητα των θεμάτων που απαιτούν να λέγονται τα πράγματα όσο γίνεται πιο καθαρά και με το ονομά τους. Τονίζει περισσότερο την ανάγκη μιας ειλικρινούς διερεύνησής τους και δεν έχει να κάνει σε τίποτα με π ροσωπικές νύξειςη ή υποτιμήσεις.

30-1-2016

Για την "ΕΔ"

Χάρης Σταθάτος

 

Διαβάστε το κείμενο του σ. Δ.Γ...

Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 01 Φεβρουάριος 2016 12:38
 
 

Τελευταίο έντυπο φύλλο...

Κατεβάστε εδώ το τελευταίο έντυπο φύλλο της Εργατικής Δημοκρατίας σε PDF

Ειδικές εκδόσεις...

Συνδεδεμένοι...

Έχουμε 22 επισκέπτες συνδεδεμένους