Home Πολιτική Πού στηρίζεται η αριστερο-δεξιά κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ;

Προτείνουμε να διαβάστε...


Οι βάσεις του διαλεχτικού και ιστορικού υλισμού

Από τον πρόλογο στην "Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας (1859)

 



Ν. Λένιν

Για την

Αστική "Δημοκρατία" και

την Εργατική Δημοκρατία

*  *  *

Ο Αριστερισμός

Παιδική Αρρώστια

του Κομμουνισμού

Κεφ. ΙΙ - ΙΙΙ - IV

Κεφ. ΙΧ (Αποσπ.)


Λ. Τρότσκι

Τι είναι η Διαρκής Επανάσταση;

Βασικές Αρχές

* * *

Σταλινισμός και Μπολσεβικισμός

Ολόκληρη η σπουδαία μπροσούρα του Λ. Τρότσκι

* * *

Τι είναι Εθνικοσοσιαλισμός;

του Λ. Τρότσκι (1933)

* * *

"Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο

Ενάντια στο φασισμό"

του Λ. Τρότσκι (1931)

* * *

"Ο ιστορικός ρόλος

του φασισμού

είναι να συντρίβει

την εργατική τάξη..."

Λ.Τρότσκι

* * *

Ομιλία του Λ. Τρότσκι

για την Ρώσικη

Οκτωβριανή Επανάσταση 1917

(Κοπεγχάγη 27/11/1932)

* * *

Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης

Πρόλογος Α΄ Τόμου

Εισαγωγή Β΄ Τόμου


 

Π. Πουλιόπουλος

Τα Λαϊκά Μέτωπα και η Προλεταριακή πολιτική (Ιούν.1937)

*  *  *

"Χτυπάμε μαζί προχωράμε χωριστά"

*  *  *

Η Οργάνωση του Κινήματος των ανέργων (Δεκ. 1931)

*  *  *

Γιια την Διαρκή Επανάσταση (Από το "Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;" (1934))

*  *  *

"Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;"

Ολόκληρο το βιβλίο σε PDF


*  *  *

Τρότσκι: Ένας μεγάλος θεωρητικός του μαρξισμού (πρωτοδημ/νο 21/8/1941)

*  *  *

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (1931)

*  *  *

ΒΑΣΙΛΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ (1935)

*  *  *

ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ "ΥΠΟΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ"

ΜΑΡΞΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ - Α΄ Μέρος


Για την Κυβέρνηση Εργατών και φτωχών αγροτών

Κείμενα του Λ. Τρότσκι και του Π. Πουλιόπουλου

Κείμενο - Πρόλογος της "Εργατικής Δημοκρατίας


Για το επαναστατικό πρόγραμμα της εργατικής εξουσίας

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

της Σ.Ε. της Ε.Δ.

 

Ν. Λένιν
Το πρόγραμμα του μπολσεβίκικου κόμματος (1917)

 

Π. Πουλιόπουλος

Τι θα κάνουν οι κομμουνιστές όταν πάρουν την εξουσία στην Ελλάδα (1934)

 

Λ. Τρότσκι

Το Μεταβαικό πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς (1939)



Συνεχίζουμε τον αγώνα μας:

  • Για την εργατοδημοκρατική επαναστατική ανασύνταξη του εργατικού μας κινήματος
  • Για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης
  • Για την συγκρότηση της αναγκαίας επαναστατικής μαρξιστικής οργάνωσης της προλεταριακής πρωτοπορίας.
  • Για την συντριβή του Μαύρου Μετώπου της ντόπιας και της ξένης κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας.
  • Για την διαγραφή ολόκληρου του δημόσιου χρέους. Για την διάλυση της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας που έχει τον ψεύτικο τίτλο της «Ευρωπαϊκής Ένωσης». Για την κοινωνικοποίηση, χωρίς καμιά αποζημίωση, όλων των τραπεζών και όλων των μεγάλων παραγωγικών μονάδων. Για τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας κάτω από την διεύθυνση των εργατικών συμβουλίων.
  • Για την εγκαθίδρυση επαναστατικής κυβέρνησης εργατών και φτωχών αγροτών.
  • Για την νίκη του σοσιαλισμού και της εργατικής δημοκρατίας, την εξουσία των εργατικών συμβουλίων.
  • Για τις Σοσιαλιστικές Ενωμένες Πολιτείες ολόκληρης της Ευρώπης.

Εισαγωγή χρηστών/μελών ΕΔ



Πού στηρίζεται η αριστερο-δεξιά κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ; PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ergatiki Dimokratia   
Κυριακή, 13 Δεκέμβριος 2015 10:24

 

Πού στηρίζεται η αριστερο-δεξιά

 

κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ;

 

Μια κάλπικη εκλογική πλειοψηφία

 

Η νέα ερμαφρόδιτη αριστερο-δεξιά κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που προέκυψε από τις πρόωρες εκλογές της 20 Σεπτέμβρη του 2015, την ώρα του σχηματισμού της διέθετε 155 συνολικά βουλευτικές έδρες. Στηρίζονταν, δηλαδή, εξ’ αρχής σε μια ασθενική κοινοβουλευτική πλειοψηφία, μαζί με το μπόνους των 50 εδρών! Ωστόσο, το γεγονός αυτό, της κάλπικης πλειοψηφίας, δεν εμπόδισε καθόλου την θρασύτατη ηγεσία της, να διακηρύξει ότι ήταν αποφασισμένη και ικανή να προχωρήσει στη νομοθέτηση και την πιστή εφαρμογή της κατάπτυστης μνημονιακής συμφωνίας που είχε ήδη συνομολογήσει ο «ριζοσπάστης» αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, με τους τοκογλύφους «εταίρους» της ευρωπαϊκής λυκοσυμμαχίας και του Δ.Ν.Τ.

Πέρασαν, από τότε που ορκίστηκαν, σχεδόν δύο μήνες. Για την ακρίβεια μόλις 70 μέρες! Διαψεύστηκαν όμως οι λεονταρισμοί των θλιβερών κυβερνητικών συμμάχων. Οι κοινοβουλευτικές ομάδες τους, αντιμέτωπες με την έκδηλη οργή των εργατικών και των λαϊκών μαζών, δεν έδειξαν την ίδια «αποφασιστικότητα» με τους λεβέντες αρχηγούς! Έτσι, πριν λίγες μέρες, η ασθενική κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 155 εδρών εξασθένησε κι άλλο κι έμεινε μόνο με 153 έδρες! Και αξίζει οπωσδήποτε να αναφερθεί ότι, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ (που τον θεωρούσαν έμπιστο και σίγουρο πιόνι τους)  αλλαξοπίστησε ξαφνικά και παραιτήθηκε από βουλευτής, δηλώνοντας αδυναμία να συνεχίσει να στηρίζει τη ληστρική κεφαλαιοκρατική πολιτική της αριστερο-δεξιάς συγκυβέρνησης. Ενώ ο Στάθης Παναγούλης, που δεν τους χάρισε τη βουλευτική έδρα κι αρνήθηκε να ψηφίσει τα νέα μνημονιακά μέτρα, διαγράφηκε στα γρήγορα από τον πανικόβλητο αρχηγό του κομματιασμένου ΣΥΡΙΖΑ. Ο δε Νίκος Νικολόπουλος, βουλευτής των ΑΝΕΛ, έκανε καθαρό ότι δεν ψηφίζει νομοθετήματα που απορρίπτει!

Απότομα η «σταθερότητα» έγινε ταραχή στο Μαξίμου. Αποκαλύφθηκε συνεπώς ότι κάτω από την εικόνα της ενότητας και σύμπνοιας που απεγνωσμένα προσπαθούν να εμφανίσουν οι αρχιτέκτονες της αριστερο-δεξιάς συμμαχίας, υπάρχει αναβρασμός, έντονη διχογνωμία, αβεβαιότητα και πολιτική αστάθεια. Ακριβώς επειδή είναι μια ετερόκλητη και συνάμα μια ισχνή, αδύναμη, κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Μία πλαστή πλειοψηφία που χρωστάει την ύπαρξή της στην καλπονοθευτική, αντιδημοκρατική, εκλογική νομοθεσία (μπόνους 50 εδρών, κλπ) όπως και οι κυβερνητικές κάλπικες πλειοψηφίες της δεξιάς και του «κεντρο-αριστερού» ΠΑΣΟΚ, που «πήραν τελικά πόδι».

Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση αυτή της δήθεν ριζοσπαστικής αριστεράς και των ακροδεξιών συνεταίρων της, αυτό το ιδεολογικό-πολιτικό έκτρωμα, ούτε είχε, ούτε μπορεί να ’χει καμιά πολιτική φερεγγυότητα και σταθερότητα, όπως ισχυρίζονται οι αρχηγοί της. Εντελώς αντίθετα, από γεννησιμιού της αντιπροσωπεύει μια μικρή και αντιφατική κοινωνική μειοψηφία. Είναι το προϊόν μιας καθιερωμένης καλπονοθείας και του συγκυριακού κοινωνικο-πολιτικού αδιεξόδου, σε συνθήκες βαθιάς κρίσης κι αποσύνθεσης του παρακμασμένου παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και όλων των στηριγμάτων του, ιδιαίτερα δε στην Ελλάδα.

Ακόμα και τα μικρά παιδιά έχουν καταλάβει πλέον ότι, οι νέοι ένοικοι του κυβερνητικού μεγάρου, οι «αριστεροί ριζοσπάστες» ηγέτες του μικροαστικού εθνικορεφορμισμού, αντιγράφουν και συναγωνίζονται τους παραδοσιακούς πολιτικούς υπηρέτες του κεφαλαίου, στο ψέμα και στην απάτη, στην προσπάθεια εξαπάτησης των εκμεταλλευόμενων εργατικών και λαϊκών μαζών.

Κάθε μέρα γίνεται και πιο φανερό ότι είναι κοινοί αγύρτες, (όπως είναι όλοι οι ηγέτες της δεξιάς και όλων των αστικών κομμάτων) αδίσταχτοι καιροσκόποι λαοπλάνοι, δηλαδή οπορτουνιστές παραμυθάδες που κάνουν ό,τι μπορούν για να ξελασπώσουν το κεφαλαιοκρατικό σύστημα της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και της εξαθλίωσης.

Η μειοψηφική αυτή κυβέρνηση των «αριστερών» και των ακροδεξιών οπορτουνιστών, που εφαρμόζει την αντεργατική και αντιλαϊκή πολιτική της δεξιάς και του ΠΑΣΟΚ, όσα ψέματα κι αν αραδιάζει, δεν μπορεί να κρύψει ότι είναι πρόθυμο όργανο, πιστός υπηρέτης, του ντόπιου και του ξένου κεφαλαίου, στις πιο δύσκολες περιστάσεις, που αντιμετωπίζει. Και ταυτόχρονα είναι μια συγκυριακή κυβέρνηση, δίχως ισχυρά κοινωνικά ερείσματα, που προσπαθεί να βρει στηρίγματα στις γραμμές των παραδοσιακών καθεστωτικών μηχανισμών. Γι’ αυτό και παραπαίει, επιζητώντας συνεννόηση με τα κόμματα των αντιπάλων της.

 

Στήριγμά της η σεχταριστική πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ

και η αποδιοργάνωση της εργατικής τάξης

Μια κυβέρνηση σαν κι αυτήν δεν θα είχε σταθεί ούτε για μια βδομάδα, αν είχε απέναντί της την εργατική τάξη ενωμένη και οργανωμένη, με δική της ταξική μαχητική ηγεσία, δίχως εξαρτήσεις από γραφειοκρατικούς εργατοπατερικούς μηχανισμούς.

Και βέβαια, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει στα σοβαρά τις καταγγελίες που επίμονα κάνει η ηγεσία του ΚΚΕ, για τον αντιδραστικό ρόλο που έπαιξαν και παίζουν οι οπορτουνιστές ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ, στην παραπλάνηση των εκμεταλλευόμενων μαζών και ιδιαίτερα στην υπονόμευση, τη διάσπαση και την αποδιοργάνωση του εργατικού κινήματος, με την καλλιέργεια των θεωριών περί εκδημοκρατισμού και εξυγίανσης του σαπισμένου καπιταλισμού. Και μάλιστα, σ’ αυτήν εδώ την εποχή της ιμπεριαλιστικής παρακμής και βαρβαρότητας.

Χωρίς καμιά αμφιβολία, οι καταγγελίες αυτές των ηγετών του ΚΚΕ, ανταποκρίνονται πλήρως στην πραγματικότητα. Άλλωστε, οι λαλίστατοι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ καθημερινά και με όλους τους τρόπους, ομολογούν ότι επιδιώκουν και ότι αγωνίζονται για να εκδημοκρατίσουν την ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία της Ευρώπης και να εξανθρωπίσουν τις ύαινες του καπιταλισμού. Έτσι ώστε να μας απαλλάξουν, τάχα, από την κρίση και να μας οδηγήσουν στον «υγιή καπιταλισμό», στην «ανάπτυξη», την ευημερία και την ειρήνη! Απαράλλαχτα όπως το υπόσχονται και τα ευαγγέλια, ανά τους αιώνες: «και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία»!

Αλλά, το δυστύχημα για τον εκμεταλλευόμενο λαό είναι που οι ηγέτες του ΚΚΕ πάσχουν κι αυτοί από ένα άλλο είδος οπορτουνισμού. Ικανοποιημένοι από την αλήθεια των καταγγελιών τους, περιορίζονται παθητικά σ’ αυτές και στο προγραμματικό τους κήρυγμα περί σοσιαλισμού στο ακαθόριστο μέλλον. Κι αφήνουν στους τσαρλατάνους ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ όλο το περιθώριο να πλασάρουν τα παπαδίστικα παραμύθια τους, να κοροϊδεύουν και να απογοητεύουν τις προλεταριακές μάζες. Οι οποίες δεν βλέπουν από πουθενά φως, προοπτική νίκης και διέξοδο από το σκοτεινό καπιταλιστικό αδιέξοδο.

Έτσι, οι ηγέτες του ΚΚΕ από αδιάλλακτοι αντίπαλοι της ψευτοαριστερής μειοψηφικής κυβέρνησης των οπορτουνιστών, μεταβάλλονται στην πράξη σε αριστερό, και το μόνο αποτελεσματικό, στήριγμά της.

Πιο συγκεκριμένα, η ηγεσία του ΚΚΕ πάσχει πολύ σοβαρά από την ασθένεια του αριστερίστικου οπορτουνισμού. Πιστεύει ότι εκπληρώνει το ηγετικό της καθήκον με το να καταγγέλλει παθητικά τον αντιδραστικό αντεργατικό ρόλο των δεξιών οπορτουνιστών, των ρεφορμιστών και των εργατοπατερικών γραφειοκρατικών κλικών του συνδικαλισμού. Και δεν βλέπει ότι οι καταγγελίες μονάχα δεν αρκούν, για να αποσπαστούν οι προλεταριακές μάζες από την επιρροή των παραπλανητικών, αστικών και μικροαστικών, θεωριών. Αλλά η ζωή, η πραγματικότητα της παγκόσμιας ταξικής πάλης, δείχνει καθαρά και η μπολσεβίκικη λενινική πρακτική έχει διδάξει από καιρό, ότι το καθήκον των κομμουνιστών δεν είναι η κοινοβουλευτική απαγγελία καταγγελιών και η γενικόλογη αντικαπιταλιστική προπαγάνδα. Ούτε οι μπραβούρες των καταλήψεων, από ομάδες του ΠΑΜΕ συνιστούν κομμουνιστική πρωτοποριακή δράση για την κινητοποίηση των εργατικών μαζών, όπως το ’χει αποδείξει η πείρα. Το χρέος των αληθινών κομμουνιστών (όπως το έχουν εξηγήσει οι θεμελιωτές της Κομμουνιστικής Διεθνούς) είναι ακριβώς αυτό που έκανε το κόμμα του Λένιν: να παλεύουν αδιάκοπα μαζί με τις εργατικές μάζες για το κομμάτι το ψωμί, να πρωτοστατούνε επίμονα στον αγώνα για το ενιαίο ταξικό μέτωπο πάλης και να βοηθάνε έτσι, έμπρακτα, τους μαχόμενους εργάτες να βγάζουν τα μαθήματά τους σχετικά με τον αντιδραστικό ρόλο που παίζουν οι τσαρλατάνοι ηγέτες της αστικής «αριστεράς» και του εργατοπατερισμού. Γιατί οι εργατικές μάζες μαθαίνουν μέσα από την ίδια την δράση τους κι όχι με κηρύγματα και αποκομμένες μπραβούρες!

Οι ηγέτες του ΚΚΕ, της ΚΝΕ και του ΠΑΜΕ, με την σεχταριστική τακτική που εφαρμόζουν και με τις λαϊκο-μετωπικές κατασκευές που προτείνουν, το μόνο που καταφέρνουν είναι να σπέρνουν σύγχυση, να σκορπάνε απογοήτευση, να διαιωνίζουν τη διάσπαση της εργατικής τάξης κι έτσι να ρίχνουν νερό στο μύλο των «αριστερών» ή «σοσιαλιστικών» στηριγμάτων του σαπισμένου καπιταλισμού. Γι’ αυτό άλλωστε τα εκλογικά ποσοστά τους μένουν καθηλωμένα στα γνωστά χαμηλά επίπεδα, ακόμα και στις σημερινές συνθήκες παρατεταμένης, βαθιάς και ολόπλευρης κρίσης του κεφαλαιοκρατικού ιμπεριαλιστικού συστήματος! Και η επίδρασή τους στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα είναι επίσης καθηλωμένη σε χαμηλά επίπεδα, στη διάρκεια ολόκληρης της μεταπολίτευσης!

Όσο κι αν δεν το θέλει, η ηγεσία του ΚΚΕ με την σεχταριστική τακτική που ακολουθεί, αποδυναμώνει το εργατικό κίνημα, μεγαλώνει τη σύγχυση και την απογοήτευση και βαθαίνει τη διάσπαση της εργατικής τάξης, της μοναδικής δύναμης που θα μπορούσε ν’ αποκρούσει και να τσακίσει τη ληστρική επίθεση του ντόπιου και του ξένου μονοπωλιακού κεφαλαίου. Και πετυχαίνει έτσι, η σταλινική αυτή ηγεσία, να προσφέρει την πιο αποτελεσματική πρακτική στήριξη στην αντεργατική και μειοψηφική κυβέρνηση των λαοπλάνων αριστερο-δεξιών οπορτουνιστών.

Όπως όλα δείχνουν, η ηγεσία αυτή βουτηγμένη στην ιδεολογική και προγραμματική θολούρα του σταλινικού σοσιαλπατριωτισμού, δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί και να συνειδητοποιήσει (όπως πάντα άλλωστε) πόσο ολέθριους κινδύνους εγκυμονεί η συνέχιση της χρεοκοπημένης εθνικορεφορμιστικής πολιτικής και σεχταριστικής τακτικής που επιμένει να ακολουθεί.

Οι νέοι αγωνιστές του ΚΚΕ, της ΚΝΕ και του ΠΑΜΕ, έχουν χρέος απέναντι στην εργατική τάξη και τον εκμεταλλευόμενο λαό, να αναλογιστούν τις συμφορές που έχει ως τώρα προκαλέσει σε όλο τον κόσμο ο σταλινικός σοσιαλπατριωτικός οπορτουνισμός, με τις διάφορες λαϊκομετωπικές, καμουφλαρισμένες, δήθεν επαναστατικές, μεταμορφώσεις του. Αντλώντας τα σημαντικά διδάγματα που δίνουν οι ήττες του εργατικού και του κομμουνιστικού κινήματος, κάτω από την σταλινική σοσιαλπατριωτική ηγεσία, στην ΕΣΣΔ, την Ελλάδα και πολλές άλλες χώρες, οι νέες γενιές των κομμουνιστών μαχητών, έχουμε μια και μόνη επιλογή: ν’ ακολουθήσουμε το δρόμο του λενινικού μπολσεβικισμού, τον δρόμο του ρωσικού σοσιαλιστικού Οκτώβρη. Να αντιταχτούμε αποφασιστικά στον δεξιό και στον αριστερό οπορτουνισμό. Να απορρίψουμε τον σταλινικό σοσιαλπατριωτισμό, τις λαϊκομετωπικές καταστάσεις και τις σεχταριστικές διασπαστικές πρακτικές του. Να πρωτοστατήσουμε στον αγώνα για να γίνουν πράξη οι λενινικές πολιτικές και οι τακτικές των τεσσάρων πρώτων συνεδρίων της Κομμουνιστικής Διεθνούς, κάτω από την φωτισμένη καθοδήγηση των δυο κορυφαίων ηγετών της Οκτωβριανής σοσιαλιστικής επανάστασης, του Λένιν και του Τρότσκι.

Για να οικοδομήσουμε το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης, ενάντια στη λυσσασμένη επίθεση του παρακμασμένου μονοπωλιακού καπιταλισμού κι ενάντια σε όλα τα πολιτικά στηρίγματά του, δεξιά και αριστερά.

Μόνο με τη λενινική μπολσεβίκικη πολιτική και τακτική, μπορούμε να απογυμνώσουμε και να διαλύσουμε τους οπορτουνιστές όλων των αποχρώσεων. Μόνο με την πρωτοποριακή μπολσεβίκικη δράση για τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των εργατών, θα ενώσουμε την διασπασμένη εργατική τάξη, θα ανασυντάξουμε ταξικά το αποδιοργανωμένο εργατικό κίνημα και θα το οδηγήσουμε στο δρόμο της εργατικής εξουσίας, το δρόμο της σοσιαλιστικής σοβιετικής επανάστασης, συντρίβοντας το ιμπεριαλιστικό φασιστικό τέρας που σηκώνει και πάλι κεφάλι στην Ευρώπη και στη χώρα μας.

Δίχως την ταξική επαναστατική ανασύνταξη του κινήματος της εργατικής  τάξης, χωρίς το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης, δεν μπορεί να κερδηθεί ο εκμεταλλευόμενος λαός και να τραβηχτεί στον αγώνα για το γκρέμισμα του σαπισμένου καπιταλισμού.

Οι λαϊκομετωπικές επινοήσεις και κατασκευές, τα κηρύγματα της Λαϊκής Συμμαχίας και Λαϊκής Εξουσίας, δεν βρίσκουν απήχηση, δεν κερδίζουν έδαφος, επειδή είναι οπορτουνιστικές φαντασιώσεις και όνειρα θερινής νύχτας!

Το κόμμα του Λένιν, το κόμμα των μπολσεβίκων κομμουνιστών, στην καθυστερημένη Ρωσία του 1917, τράβηξε κοντά του τις φτωχές αγροτικές και μικροαστικές μάζες, το λαό, παλεύοντας σταθερά για την εργατική σοσιαλιστική εξουσία και όχι για την σταλινική σοσιαλπατριωτική Λαϊκή Συμμαχία και Λαϊκή Εξουσία, που ευαγγελίζεται η ηγεσία του ΚΚΕ στις μέρες και τις συνθήκες του 2015!

Στην πάλη για τον σοσιαλισμό, ηγετική δύναμη είναι το προλεταριάτο, η εργατική τάξη. Κι όχι η μάζα του λαού, δηλαδή οι αγροτικές και μικροαστικές μάζες, η εκλογική αυτή πελατεία των κάθε μάρκας οπορτουνιστών. Όσο η εργατική τάξη θα είναι διασπασμένη, ανοργάνωτη και δίχως δική της ταξική, επαναστατική ηγεσία, οι λαϊκές μάζες (όπως το δείχνει η παγκόσμια ιστορία της πάλης των τάξεων) θα βολοδέρνουν πίσω από λαϊκιστές «αριστερούς» δημαγωγούς ή θα παγιδεύονται από τις «αντικαπιταλιστικές» σειρήνες της μαύρης φασιστικής αντίδρασης.

 

Ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους το ακριβοπληρωμένο αυτό μάθημα της ιστορίας οι νέοι αγωνιστές του εργατικού και του σπουδαστικού κινήματος, μέλη και οπαδοί του ΚΚΕ, της ΚΝΕ και του ΠΑΜΕ.

 

Διαβάστε και τα πολύ ενδιαφέροντα και σχετικά διδακτικά αποσπάσματα από το "ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ του 3ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς"

Τελευταία Ενημέρωση στις Κυριακή, 13 Δεκέμβριος 2015 11:53
 
 

Τελευταίο έντυπο φύλλο...

Κατεβάστε εδώ το τελευταίο έντυπο φύλλο της Εργατικής Δημοκρατίας σε PDF

Ειδικές εκδόσεις...

Συνδεδεμένοι...

Έχουμε 23 επισκέπτες συνδεδεμένους