Home Από την ιστορία Επίδοξοι αναστηλωτές του Αρχείου με ψεύδη

Προτείνουμε να διαβάστε...


Οι βάσεις του διαλεχτικού και ιστορικού υλισμού

Από τον πρόλογο στην "Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας (1859)

 



Ν. Λένιν

Για την

Αστική "Δημοκρατία" και

την Εργατική Δημοκρατία

*  *  *

Ο Αριστερισμός

Παιδική Αρρώστια

του Κομμουνισμού

Κεφ. ΙΙ - ΙΙΙ - IV

Κεφ. ΙΧ (Αποσπ.)


Λ. Τρότσκι

Τι είναι η Διαρκής Επανάσταση;

Βασικές Αρχές

* * *

Σταλινισμός και Μπολσεβικισμός

Ολόκληρη η σπουδαία μπροσούρα του Λ. Τρότσκι

* * *

Τι είναι Εθνικοσοσιαλισμός;

του Λ. Τρότσκι (1933)

* * *

"Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο

Ενάντια στο φασισμό"

του Λ. Τρότσκι (1931)

* * *

"Ο ιστορικός ρόλος

του φασισμού

είναι να συντρίβει

την εργατική τάξη..."

Λ.Τρότσκι

* * *

Ομιλία του Λ. Τρότσκι

για την Ρώσικη

Οκτωβριανή Επανάσταση 1917

(Κοπεγχάγη 27/11/1932)

* * *

Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης

Πρόλογος Α΄ Τόμου

Εισαγωγή Β΄ Τόμου


 

Π. Πουλιόπουλος

Τα Λαϊκά Μέτωπα και η Προλεταριακή πολιτική (Ιούν.1937)

*  *  *

"Χτυπάμε μαζί προχωράμε χωριστά"

*  *  *

Η Οργάνωση του Κινήματος των ανέργων (Δεκ. 1931)

*  *  *

Γιια την Διαρκή Επανάσταση (Από το "Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;" (1934))

*  *  *

"Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;"

Ολόκληρο το βιβλίο σε PDF


*  *  *

Τρότσκι: Ένας μεγάλος θεωρητικός του μαρξισμού (πρωτοδημ/νο 21/8/1941)

*  *  *

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (1931)

*  *  *

ΒΑΣΙΛΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ (1935)

*  *  *

ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ "ΥΠΟΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ"

ΜΑΡΞΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ - Α΄ Μέρος


Για την Κυβέρνηση Εργατών και φτωχών αγροτών

Κείμενα του Λ. Τρότσκι και του Π. Πουλιόπουλου

Κείμενο - Πρόλογος της "Εργατικής Δημοκρατίας


Για το επαναστατικό πρόγραμμα της εργατικής εξουσίας

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

της Σ.Ε. της Ε.Δ.

 

Ν. Λένιν
Το πρόγραμμα του μπολσεβίκικου κόμματος (1917)

 

Π. Πουλιόπουλος

Τι θα κάνουν οι κομμουνιστές όταν πάρουν την εξουσία στην Ελλάδα (1934)

 

Λ. Τρότσκι

Το Μεταβαικό πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς (1939)



Συνεχίζουμε τον αγώνα μας:

  • Για την εργατοδημοκρατική επαναστατική ανασύνταξη του εργατικού μας κινήματος
  • Για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης
  • Για την συγκρότηση της αναγκαίας επαναστατικής μαρξιστικής οργάνωσης της προλεταριακής πρωτοπορίας.
  • Για την συντριβή του Μαύρου Μετώπου της ντόπιας και της ξένης κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας.
  • Για την διαγραφή ολόκληρου του δημόσιου χρέους. Για την διάλυση της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας που έχει τον ψεύτικο τίτλο της «Ευρωπαϊκής Ένωσης». Για την κοινωνικοποίηση, χωρίς καμιά αποζημίωση, όλων των τραπεζών και όλων των μεγάλων παραγωγικών μονάδων. Για τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας κάτω από την διεύθυνση των εργατικών συμβουλίων.
  • Για την εγκαθίδρυση επαναστατικής κυβέρνησης εργατών και φτωχών αγροτών.
  • Για την νίκη του σοσιαλισμού και της εργατικής δημοκρατίας, την εξουσία των εργατικών συμβουλίων.
  • Για τις Σοσιαλιστικές Ενωμένες Πολιτείες ολόκληρης της Ευρώπης.

Εισαγωγή χρηστών/μελών ΕΔ



Επίδοξοι αναστηλωτές του Αρχείου με ψεύδη PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ergatiki Dimokratia   
Δευτέρα, 05 Ιανουάριος 2015 16:02

 

Προσπάθειες αναστήλωσης

του αντεπαναστατικού Αρχειομαρξισμού

με ανιστόρητα ψεύδη

 

Στο φύλλο της 31/12/2014 της «Εφημερίδας των Συντακτών» και στην  σελίδα 11, μαζί με το Αφιέρωμα  στον «Δεκέμβρη 1944» δημοσιεύτηκε άρθρο του Κ. Παλούκη με τίτλο «Οι αρχειομαρξιστές απέναντι στο ΕΑΜικό κίνημα».

Στο άρθρο αυτό, ο συγγραφέας του, για μια φορά ακόμα, (όπως το έκανε και σε άλλα παρόμοια «ιστορικά» του κείμενα) αναλαμβάνει να αναδείξει την μικροαστική αντεπαναστατική αίρεση του αρχειομαρξισμού ως την μοναδική επαναστατική κίνηση που πάλευε, δήθεν, να συνδυάσει «την απελευθέρωση της Ελλάδας με το ευρύτερο ζήτημα της κοινωνικής απελευθέρωσης». Και μάλιστα, όπως μας ενημερώνει, τον Δεκέμβρη 1944, οι ομιλητές του τότε ΚΑΚΕ (Κομμουνιστικό Αρχειομαρξιστικό Κόμμα Ελλάδας) ζητούσαν η «λευτεριά που καταχτήθηκε να ολοκληρωθεί με την ανατροπή της αστικής τάξης την τιμωρία των δολοφόνων του λαού και την άνοδο της εργατικής τάξης στην εξουσία»! Και όλα αυτά, κατά τον «ιστορικό» Παλούκη Κ., οι αρχειομαρξιστές τα έκαναν ασκώντας «ανεκτική κριτική στο ΕΑΜ και το ΚΚΕ σε αντίθεση με τους άλλους τροτσκιστές»!!.

Όμως, ο νέος αυτός επίδοξος τιμητής του αρχειομαρξισμού, που σαν «ιστορικός» ανέλαβε να μας παρουσιάσει την «μεγάλη απροσδόκητη αποκάλυψη» που έκανε «εξετάζοντας τα αρχεία, τις πηγές της εποχής και τα έντυπα των αρχειομαρξιστών (όπως έγραψε σε κάποιο άλλο άρθρο του «Η οργάνωση «Αρχείο του Μαρξισμού», όψεις και τάσεις της ιδεολογίας, της πολιτικής και των δομών χειραφέτησης της ελληνικής εργατικής τάξης στον μεσοπόλεμο» http://www.scribd.com/doc/14742310) φαίνεται να είναι πολύ επιλεκτικός στις «ιστορικές» του πηγές. Όχι μόνο δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη του τις μαρξιστικές αναλύσεις του Π. Πουλιόπουλου για τον αντεπαναστατικό χαρακτήρα του Αρχειομαρξισμού (βλέπε το κείμενο του Π. Πουλιόπουλου "Κομμουνισμός και Αρχειομαρξισμός") ή τις αποστομωτικές απαντήσεις που δόθηκαν από τον Χρήστο Αναστασιάδη στους παρόμοιους ανιστόρητους ισχυρισμούς των προηγούμενων επίδοξων αναστηλωτών του αρχειομαρξισμού –Σάββα Μιχαήλ, Κ. Καστρίτη κλπ- (βλέπε βιβλίο «Ο τροτσκισμός και η Εποχή μας» του Χ. Αναστασιάδη) αλλά και κλείνει εντελώς τα «ερευνητικά» του μάτια μπροστά στην αδιαμφισβήτητη ιστορική πραγματικότητα.

Έτσι, ο «ιστορικός» Κ. Παλούκης, στο συγκεκριμένο άρθρο του, (στην «Εφημερίδα των Συντακτών»),  ξεχνάει να μας πει ότι την ίδια περίοδο που οι «επαναστάτες» αρχειομαρξιστές, «πάλευαν» για την «ανατροπή της αστικής τάξης» και την «άνοδο της εργατικής τάξης στην εξουσία», δήλωναν με σαφή τρόπο την αντικομουνιστική φιλοκαπιταλιστική τους κατεύθυνση. Ακολουθώντας πιστά το «παράδειγμα» του γραμματέα του αρχειομαρξιστικού Π.Γ., Σφυρή, που προσχώρησε  στη δικτατορία  της 4ης Αυγούστου κι έγινε κοινός καταδότης, σύσσωμοι οι αρχειομαρξιστές , στην 3η Εθνική τους Συνδιάσκεψη (το 1949), στην διάρκεια του δεύτερου αντάρτικου, αποφάσισαν "να στείλουν γραπτά συγχαρητήρια στον εθνικό στρατό για τις νίκες του στον ανταρτοπόλεμο"!! Ενώ το 1950, με προκήρυξή του, το αρχειομαρξιστικό κόμμα καλούσε να καταψηφιστεί ο τότε συνασπισμός της Αριστεράς  και να ψηφιστούν τα αστικά δημοκρατικά κόμματα!!

Αυτά τα ιστορικά γεγονότα θα μπορούσε εύκολα να τα βρει ο «ιστορικός» Παλούκης, διαβάζοντας απλά το βιβλίο «Βασικά ζητήματα του εργατικού κινήματος» (εκδόσεις «Πρωτοποριακή Βιβλιοθήκη») όπου δημοσιεύτηκε μια συνοπτική έκθεση-σκιαγραφία για την ιστορική διαδρομή της αρχειομαρξιστικής οργάνωσης  -που συντάχθηκε με βάση αξιόπιστες προφορικές και γραπτές εμπειρίες και μαρτυρίες παλιών αγωνιστών του επαναστατικού κινήματος- προβάλλοντας με σαφήνεια τον πραγματικό της ιδεολογικό και πολιτικό χαρακτήρα. Η έκθεση αυτή ξαναδημοσιεύθηκε στο βιβλίο του Χρήστου Αναστασιάδη «Ο Τροτσκισμός και η Εποχή μας» σελ. 265-268) και την αναδημοσιεύουμε και εμείς παρακάτω.

Όμως, οι «ιστορικές» αλχημείες, του κ. Παλούκη, δεν σταμάτησαν μόνο στην απόκρυψη της ιστορικής πραγματικότητας. Για να προσδώσει βαρύτητα στους ισχυρισμούς του επιχειρεί να εξάρει την «μοναδικότητα» των αρχειομαρξιστών σπιλώνοντας τους τροτσκιστές. Συγκεκριμένα, στην «πιο ανεκτική κριτική στάση» των αρχειομαρξιστών απέναντι στο ΕΑΜ, βάζει τους τροτσκιστές να έχουν «απολύτως εχθρική στάση» και να μην «ασκούν καμιά κριτική στο ΕΑΜ και το ΚΚΕ».

Πάλι ο νέος επίδοξος αναστηλωτής του αρχειομαρξισμού, «ιστορικός» κ. Παλούκης, πιάνεται ανιστόρητος και χρησιμοποιεί την αντεπαναστατική αρχειομαρξιστική μέθοδο της φαλτσέτας πάνω στην ιστορία, πετσοκόβοντας την πραγματικότητά της.

Για την πραγματική άποψη των τροτσκιστών σχετικά με το ΕΑΜικό κίνημα, δίνουμε στην συνέχεια κάποια χαρακτηριστικά κομμάτια από την απόφαση της 2ης Συνδιάσκεψης (Γενάρη του 1944) του ΚΚΔΕ [Κόμμα Κομμουνιστών – Διεθνιστών Ελλάδας (ελληνικό τμήμα της 4ης Διεθνούς)] που δημοσιεύτηκε στο φύλλο 5 (Φλεβάρης 1944) του οργάνου «4η Διεθνής» και τα οποία αποδείχνουν καθαρά τις ανιστόρητες ψευτιές του «ιστορικού» Παλούκη. Τα αποσπάσματα αυτά της απόφασης συμπεριλαμβάνονται και σε άρθρο του Χ. Α. που δημοσιεύτηκε στο «Μαρξιστικό Δελτίο» (Τεύχος 2 – Απρίλης –Ιούνης 1979, σελ. 78-84) ως απάντηση στις αισχρές ψευδολογίες και συκοφαντίες που επεξεργάζονταν και προωθούσαν τα «αντιτροτσκιστικά» εργαστήρια του σταλινισμού ενάντια στους αγωνιστές του επαναστατικού μαρξισμού. Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύτηκε στο βιβλίο «Ο Τροτσκισμός και η Εποχή μας» (σελ. 184-193).

 

Από την απόφαση της 2ης Συνδιάσκεψης του ΚΚΔΕ (Γενάρης 1943)

 

«…Μέσα στις συνθήκες του πολέμου, κάτω από την ξένη ιμπεριαλιστική κατο¬χή και καταπίεση, την οικονομική καταστροφή, τον πληθωρισμό, τη φοβερή πείνα και εξαθλίωση και την κοινωνική αποσύνθεση, ένα λαϊκό κίνημα πλατύ, ζωηρό, ορμητικό, με χαρακτήρα εθνικοαπελευθερωτικό και «λαοκρατικά» εμβλήματα φούντωσε και ανδρώθηκε με εξαιρετική γοργότητα μέσα στη χώρα αγκαλιάζοντας μικροαστικά και εργατοϋπαλληλικά στρώματα και αγροτικές μάζες στην ύπαιθρο. Το κίνημα αυτό ουσιαστικά εμπνέεται και καθοδηγείται από το σταλινικό κόμμα που με την εθνικοαπελευθερωτική του πολιτική εξυ¬πηρετεί τα συμφέροντα της ελληνικής μπουρζουαζίας και του συμμαχικού με αυτήν ιμπεριαλιστικού μπλοκ που του πρόσφερε μεγάλες στρατιωτικές υπηρε¬σίες με την οργάνωση των αντάρτικων σωμάτων. Στο βάθος του όμως το κίνη¬μα αυτό αντανακλά και εκφράζει θολά και συγχυσμένα την ταξική αντίθεση των μεγάλων στρωμάτων των εργαζομένων και εκμεταλλευομένων της χώρας ενα¬ντίον της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας, το απέραντο μίσος και την αγανάκτηση τους κατά των καταπιεστικών μέτρων των ιμπεριαλιστών της κατοχής και κατά των εξαθλιωτικών όρων της ζωής τους μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, τα αντιπολεμικά και φιλοσοβιετικά τους αισθήματα και γενικότερα τους πόθους τους για μια ριζική αλλαγή.

Η ελληνική μπουρζουαζία μ’ όλο που, όπως ήτανε φυσικό, ύστερ’ από την πολεμική της ήττα και την ξένη κατοχή τάχθηκε υπέρ του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, απόφυγε εντούτοις να μπει επικεφαλής ή να πάρει μέρος, στην οργάνωση για ένα κίνημα μαζών στηριγμένο σ' αυτή τη βάση. Σαν τάξη εκμε¬ταλλευτική που από καιρό έχει ξεπεράσει τον προοδευτικό της ρόλο και βρί¬σκεται στη δύση της τρέφει έμφυτη και δικαιολογημένη δυσπιστία προς τις μάζες και μάλιστα για ένα τέτοιου είδους κίνημα που θα τους έδινε όπλα. Αλλω¬στε μέσα στις συνθήκες της καπιταλιστικής παρακμής και κατάρρευσης και κάτω από την πρωτοφανή οξύτητα των κοινωνικών αντιθέσεων ή δημιουργία και η ανάπτυξη όχι μιας απλής εθνικιστικής κίνησης αλλά ενός μαζικού λαϊκού κινήματος είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί μόνο στη βάση ενός εθνικοαπελευθερωτικού προγράμματος που πλαισιώνεται από αντικαπιταλιστικές διεκδικήσεις και συνθήματα. Επομένως μόνο από τα κόμματα της μικροαστικής δημο¬κρατίας και ιδιαίτερα από το σταλινικό με την παλιά του παράδοση και την αχτινοβολία του σαν εκπροσώπου της Διεθνούς θα μπορούσε ένα τέτοιο κίνη¬μα να οργανωθεί και όχι από τη μπουρζουαζία και τα κόμματα της. Γι' αυτό η ελληνική μπουρζουαζία στηρίζει και την επιτυχία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, του αγώνα δηλαδή για την αποκατάσταση της χαμένης πολιτικής κυριαρχίας της μέσα στη χώρα, στη στρατιωτική νίκη του συμμαχικού μ' αυτήν αγγλοσαξονικού μπλοκ που στην υπηρεσία του έχει διαθέσει τα στρατιωτικά της στελέχη και τον «εθνικό στρατό» της που βρίσκεται στο εξωτερικό και καθο¬δηγείται από την κυβέρνηση του Καΐρου. Κι αυτοί ακριβώς είναι οι λόγοι που τα δυο μεγάλα ιστορικά της κόμματα, το Φιλελεύθερο και το Λαϊκό, που πάντα τους εμπιστεύθηκε τις τύχες της η μπουρζουαζία σ' όλη την ιστορική της δια¬δρομή, κρατήθηκαν παράμερα από κάθε κίνηση, μέσα στην αφάνεια που είχα¬νε πέσει από την εποχή ακόμα της δικτατορίας του Μεταξά.

«Ωστόσο, ανεξάρτητα από τις διαθέσεις της μπουρζουαζίας, ένα ολόκληρο κίνημα αναπτύχθηκε μέσα στη χώρα γύρω από εθνικοαπελευθερωτικά συνθή¬ματα που περιλαμβάνει μέσα στους κόλπους του ένοπλα σώματα στην ύπαι¬θρο και οπλισμένες ομάδες μέσα στις πόλεις, και εκφράζει από μιαν άποψη την ταξική αντίθεση, των προλεταριακών μαζών απέναντί της. Η κατάσταση αύτη, όπως είναι επόμενο, έχει γεμίσει με φροντίδες και ανησυχία τη μπουρζουαζία. Ξέροντας καλά το βαθύ αντικαπιταλιστικό αίσθημα που κυριαρχεί σήμερα μέσα στις μάζες, διαπιστώνοντας την ανάπτυξη της μαχητικής τους διάθεσης και τον ταξικό δρόμο πού πήρανε οι τελευταίες κινητοποιήσεις τους, βλέπει καθαρά να διαγράφεται στον ορίζοντα το φάντασμα της κοινωνικής εξέγερσης των εργα¬ζομένων μέσα στις συνθήκες του φοβερού χάους που απεργάζεται ο σημερινός ιμπεριαλιστικός πόλεμος. Δεν την ησυχάζει καθόλου η εθνικιστική σφραγίδα που βάζει η σταλινική καθοδήγηση στις εκδηλώσεις των μαζών. Με το ένστικτο της νιώθει πως αυτές εκφράζουνε τα αντικαπιταλιστικά και αντιπολεμικά αισθήματα τους κι όχι την πίστη τους στην ιδέα του έθνους. Διαισθάνεται πώς όλο αυτό το λαϊκό κίνημα του ΕΑΜ, παρ' όλο που διαπαιδαγωγείται συστηματι¬κά με εθνικιστικές ιδέες, κλείνει μέσα του πολλούς κινδύνους γι' αυτήν. Οι κίνδυ¬νοι αυτοί έχουνε τη ρίζα τους όχι στις ανύπαρχτες επαναστατικές διαθέσεις των καθοδηγητών του αλλά στο αντικαπιταλιστικό πνεύμα που ολοένα και περισσότερο μεγαλώνει μέσα στη μάζα και τροφοδοτείται ακατάπαυστα από την αποσύνθεση και την κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος. Διαισθάνεται πώς από τη μια στιγμή στην άλλη η μάζα αυτή μπορεί να μπει σ' άλλο δρόμο και να δράσει κάτω από συνθήματα όχι πια εθνικιστικά...

»Οι αποφάσεις που πάρθηκαν από τους Αγγλοαμερικάνους και τη σοβιετική γραφειοκρατία στις συνδιασκέψεις της Μάλτας και της Τεχεράνης επρόκειτο όπως ήτανε φανερό να ασκήσουνε μιαν αναμφισβήτητη επίδραση στις πολιτικές ζυμώσεις και εξελίξεις μέσα στη χώρα, επίδραση που έχει αρχίσει ήδη να εκδηλώνεται και γίνεται αισθητή. Η συμφωνία για να συνεχιστεί και να ολοκλη¬ρωθεί η προσπάθεια για να συντριβεί στρατιωτικά η Γερμανία και να συνθηκο¬λογήσει χωρίς όρους, απαιτεί την ενοποίηση και κάτω από ενιαία κατεύθυνση διεξαγωγή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα στις κατεχόμενες χώρες και στην Ελλάδα. Για να πραγματοποιηθεί η ενότητα αυτή παραμερίζουνε για την ώρα από το προσκήνιο το διχτάτορα βασιλιά (εξαναγκασμός του Γλύξμπουργκ να δηλώσει ότι θα επανέλθει στο θρόνο του μόνο όταν το θελήσει ο λαός υστέρα από δημοψήφισμα) που στεκόταν εμπόδιο στο δρόμο αυτό εξαιτίας της πάν¬δημης καταφοράς εναντίον του, και εξασκούνε μια συνδυασμένη πίεση για τη συμφιλίωση και τη συνεργασία των κομμάτων και των αντιμαχομένων οργανώ¬σεων πάνω στη βάση του κοινού αγώνα εναντίον του «ξένου καταχτητή» (δια¬κοίνωση του επιτροπάτου των Εξωτερικών της ΕΣΣΔ στον Έλληνα πρόξενο, δηλώσεις Ήντεν). Έτσι η επίδραση από την πλευρά των διεθνών πολιτικών εξε¬λίξεων στη σημερινή περίοδο επενεργεί κατευναστικά στη διαμάχη και στις αντι¬θέσεις των κομμάτων και των οργανώσεων και ανοίγει προοπτικές για τη πραγ¬ματοποίηση μιας «εθνικής κυβέρνησης», δηλαδή μιας σύμπραξης του σταλινικού κόμματος με την αστική αντίδραση. Οι προοπτικές αυτές είναι τόσο περισσό¬τερο πιθανές όσο από τη μια μεριά οι διαθέσεις και η θέληση της μοσχοβίτικης γραφειοκρατίας εξασκούν αποφασιστική επίδραση στη διαμόρφωση της πολι¬τικής των σταλινικών κομμάτων και από την άλλη η άρνηση κάτω από τις δοσμένες συνθήκες των αστικών κομμάτων να συνεργαστούν και να συμμετά¬σχουν σε μια κοινή κυβέρνηση με το σταλινικό κόμμα, που βρίσκεται επικεφαλής του εαμικού κινήματος, θα ερχότανε σε σύγκρουση όχι μόνο με τα ιδιαίτερα κομ¬ματικά τους συμφέροντα αλλά και με τα γενικότερα συμφέροντα της τάξης που εκπροσωπούνε και που γι' αυτήν η απόχτηση της λαϊκής βάσης του ΕΑΜ απο¬τελεί κυριολεχτικά σανίδα σωτηρίας.

»Η συμμετοχή του σταλινικού κόμματος σε μια κοινή κυβέρνηση με τα κόμ¬ματα της αστικής αντίδρασης πραγματοποιούμενη θα αποτελέσει ένα σημαντι¬κό σταθμό στην πολιτική ζωή της χώρας. Ύστερ’ από τις κυριολεχτικά κοσμο¬γονικές ζυμώσεις και εξελίξεις των τελευταίων χρόνων που αποστερήσανε τη μπουρζουαζία από κάθε λαϊκή βάση απογυμνώσανε και αποσκελετώσανε τα κόμματα της, ξεσηκώσανε ένα τεράστιο κύμα αγανάχτησης και μίσους εναντίον της, το σταλινικό κόμμα, το κόμμα αυτό της πιο επαίσχυντης προδοσίας, ετοι¬μάζεται με τη συμμετοχή του στην αστική κυβέρνηση να ολοκληρώσει το προ¬δοτικό του έργο, να καταβάλει και την τελευταία προσπάθεια για να σώσει το καθεστώς του ελληνικού καπιταλισμού που καταρρέει, προσφέροντας του σαν έρεισμα και υπόβαθρο τη λαϊκή βάση του ΕΑΜ και αναλαβαίνοντας να παίξει το

ρόλο του δήμιου της επαναστατικής πρωτοπορίας, ακριβώς όπως και η σοσιαλ¬δημοκρατία στον περασμένο πόλεμο...

»Στη σημερινή στιγμή η πάλη εναντίον της καπιταλιστικής αντίδρασης, συ¬γκεντρωμένης γύρω από την αξονόδουλη κυβέρνηση Ράλλη και τους Γερμανούς κυρίαρχους, στη χώρα, αποτελεί το κεντρικό άμεσο καθήκον της εργατικής τάξης και του επαναστατικού της, κόμματος. Στην επίθεση που επιχειρείται από μέρους της για τη συντριβή του κινήματος των μαζών, με το σταμάτημα και το πνίξιμο των απεργιακών κινήσεων και γενικά των ταξικών εκδηλώσεων τους, τις διώξεις, συλλήψεις, φυλακίσεις, δολοφονίες και εκτελέσεις των πρωτοπόρων αγωνιστών τους, πρέπει να απαντήσουμε με την κινητοποίηση και το κατέβα¬σμα, στον αγώνα των μαζών, παίρνοντας σαν βάση τις άμεσες διεκδικήσεις τους, και με τη μεθοδική οργάνωση της μαζικής αυτοάμυνας κατά εργοστάσια και συνοικίες για το τσάκισμα των τρομοκρατικών ενεργειών. Ουσιαστική όμως προϋπόθεση γα μια νικηφόρα πάλη εναντίον της αντίδρασης είναι η αποτελε¬σματική καταπολέμηση των εθνικιστικών και λαϊκοδημοκρατικών αυταπατών που συστηματικά έχει καλλιεργήσει μέσα στις μάζες το σταλινικό κόμμα κι έτσι θολώνουν τη συνείδηση τους, σπέρνουν σύγχυση μέσα στις γραμμές τους και παρεμποδίζουν την ταξική κινητοποίηση τους και την ανάπτυξη της επανα¬στατικής τους πρωτοβουλίας. Το κόμμα μας, παίρνοντας ανοιχτά μέρος στις ταξικές συγκρούσεις που οδηγεί ακαταμάχητα η όλη εξέλιξη της κατάστασης σε διεθνή και εθνική κλίμακα, μέσα στη νέα περίοδο των Εξεγέρσεων και των επα¬ναστάσεων, πρέπει: α) να προσπαθήσει να δώσει συνειδητή έκφραση στους συγχυσμένους αγώνες των εργαζομένων και να τους μπάσει στο δρόμο της με απόλυτη συνέπεια ταξικής πάλης• β) στην πορεία της πάλης και στο φως της συγκεντρωμένης από τις ίδιες τις μάζες πείρας, να τις πείσει να σπάσουν κάθε δεσμό με τη μπουρζουαζία και με την εθνικιστική της πολιτική και να δημιουρ¬γήσουν το ανεξάρτητο ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ των εργατών, υπαλλήλων, φτωχών χωρικών και βιοπαλαιστών, στηριγμένο στο πρόγραμμα των αμέσων οικονομι-κών, συνδικαλιστικών και πολιτικών διεκδικήσεων τους και στη βάση της οργα¬νωτικής μορφής του ενιαίου μετώπου (αναλογική συγκρότηση επιτροπών Ταξι¬κού Μετώπου στις επιχειρήσεις, στα εργοστάσια στα καταστήματα, υπεύθυ¬νων μπροστά στη μάζα και ανακλητών απ' αυτή σε τοπική και εθνική κλίμακα)• γ) αποκαλύπτοντας όλο το ουτοπιστικό, δημαγωγικό και αντιδραστικό περιεχό¬μενο του συνθήματος της «Λαϊκής Δημοκρατίας», να αντιτάξει σαν μόνη διέξοδο για τους εργαζόμενους μέσα στη σημερινή φοβερή κρίση την πάλη για τη σοσια¬λιστική επανάσταση και το ανέβασμα στην εξουσία της επαναστατικής κυβέρ¬νησης εργατών - αγροτών, της μόνης που μπορεί να συντρίψει την αντίσταση των εκμεταλλευτών και να δώσει ολοκληρωτική ικανοποίηση στις διεκδικήσεις των μαζών...».

ΧΑ-«Ο Τροτσκισμός και η Εποχή μας» (σελ. 184-193).

 

 

Μια σκιαγραφία του Αρχείου

Σύντομη απεικόνιση της ιστορικής διαδρομής της αρχειομαρξιστικής οργάνωσης

 

«Ο αρχειομαρξισμός πρωτοεμφανίστηκε στα 1923 με το «Αρχείον Μαρξισμού» που δεν ήτανε ένα περιοδικό κριτικής είτε μελέτης της πολιτικής ή κοινωνικής κατάστασης της χώρας, αλλά είχε μόνο μεταφράσεις (πολύ άθλιες) μαρξιστικών έργων. Αργότερα η αρχειομαρξιστική γραφειοκρατία προσπάθησε ταχυδακτυλουργικά να συσχετίσει τον αρχειομαρξισμό με το περιοδικό «Κομμουνισμός» (1920) της «Ένωσης του Κομμουνισμού» που αποτελούσε ολοφάνερα μια πολιτική κομμουνιστική ομάδα, που εργάστηκε για την προσχώρηση του Σοσιαλεργατικού Κόμματος Ελλάδος στην 3η Διεθνή και αυτοδιαλύθηκε πάλι μέσα στο Σ.Ε.Κ. όταν αυτό προσχώρησε στην Κ.Δ. Η προσπάθεια αυτή ήτανε μια πλαστογράφηση της ιστορίας γιατί: α) το περιοδικό «Κομμουνισμός» και η «Ένωση του Κομμουνισμού» είχανε ανοιχτή πολιτική φυσιογνωμία και άμεση πραχτική συμμετοχή στους ταξικούς αγώνες, β) τα μέλη της « Ένωσης του Κομμουνισμού» αποτελούνταν στην πλειοψηφία τους από αριστερά κομματικά στοιχεία (Πυλιώτης, κλπ.) και, μόνο λίγα μέλη της (Τζουλάτι, κ.ά.) πήρανε μέρος αργότερα στην αρχειομαρξιστική κίνηση.

»Η ιστορική περίοδος μέσα στην οποία αποκρυσταλλώνεται ο αρχειομαρξισμός χαρακτηρίζεται: στο διεθνή στίβο από τις αλλεπάλληλες ήττες της επανάστασης, την κάμψη της επαναστατικής ψυχολογίας των μαζών, τις πρώτες σοβαρές εκδηλώσεις του γραφειοκρατικού εκφυλισμού της Ε.Σ.Σ.Δ., τα φαινόμενα της προσωρινής και μερικής σταθεροποίησης του καπιταλισμού. στον ελληνικό στίβο από το ξεπέρασμα της επαναστατικής κρίσης της περιόδου 1922-23, την απαρχή της προσωρινής σταθεροποίησης του καπιταλισμού, τα σκληρά χτυπήματα της αντίδρασης εναντίον του εργατικού κινήματος και του ΚΚΕ (παγκαλική παρανομία), τη συνεχιζόμενη εσωτερική κρίση στο ΚΚΕ. Υπάρχουνε δηλαδή ευνοϊκές αντικειμενικές συνθήκες για την ανάπτυξη, μέσα στο εργατικό κίνημα του αρχειόμαρξισμού που: α) κηρύττει την αποχή από την ανοιχτή πολιτική πάλη και τις συνέπειες της («πρώτα μόρφωση κι ύστερα δράση»), β) καταπολεμά με αντικομουνιστικές μέθοδες (ατομική τρομοκρατία, ξύλο, προσωπικό κουτσομπολιό, διαλύσεις εργατικών συγκεντρώσεων του ΚΚΕ, κλπ.) το ΚΚΕ εν ονόματι του «κομμουνισμού», γ) διαμορφώνει ένα υπερσυγκεντρωτικό και υπεργραφειοκρατικό μηχανισμό (μπροστά στον οποίο ωχριούσε η υπανάπτυκτη τότε μέσα στο ΚΚΕ πρώτη σταλινική γραφειοκρατική ομάδα) από στοιχεία μικροαστικά ή από φανατικούς καθυστερημένους ή ανώριμους ακόμα πολιτικά εργάτες που εκτελούν άκριτα τις αποφάσεις μιας μονοπρόσωπης ανώτατης εξουσίας της «Εργασίας» (όπως λεγότανε στους αρχειομαρξιστικούς κύκλους η οργάνωση) που αποφασίζει τα πάντα χωρίς επί 7 1/2 χρόνια να υπάρχει το ελάχιστο ίχνος από τη δημοκρατική - συγκεντρωτική λειτουργία μιας κομμουνιστικής οργά¬νωσης, δ) αντλεί τα μέλη και τους συμπαθούντες της από τα πιο καθυστερημέ¬να τμήματα της εργατικής τάξης (τσαγκαράδες, ξυλουργούς...) χωρίς να βρίσκει έδαφος στα πιο εξελιγμένα και μαχητικά τμήματα της τάξης (εργοστασιακούς εργάτες, καπνεργάτες, κλπ.), ε) εκφράζει τη μικροαστική «ηθική» εξέγερση ενά¬ντια στις αρνητικές πλευρές του ΚΚΕ. Τη μεγαλύτερη οργανωτική του ανάπτυξη ο αρχειομαρξισμός τη γνώρισε στην περίοδο της παγκαλικής δικτατορίας, όπου με το σύστημα της στενής προπαγανδιστικής εργασίας συγκέντρωσε στις γραμ¬μές του πολλά προλεταριακά στοιχεία.

»Η αντίθεση ανάμεσα στην προλεταριακή του βάση που ενστικτωδώς ζητού¬σε τη συμμετοχή στην ανοιχτή συνδικαλιστική και πολιτική ζωή του προλεταριά¬του, από τη μια, και στη μικροαστική ηγεσία του, την ξεκομμένη από τους αγώ¬νες της εργατικής τάξης, από την άλλη, κορυφώνεται με μια σειρά αλλεπάλλη¬λες εσωτερικές κρίσεις και σοβαρά ρήγματα: λ.χ. την «τρίτη κατάσταση» (1926) που έβαλε το ζήτημα της ανοιχτής συμμετοχής στο συνδικαλιστικό και πολιτικό κίνημα της τάξης και της επίσημης εμφάνισης της αρχειομαρξιστικής οργάνω¬σης• το «φραξιονισμό» (1930-31) που ζήτησε την εφαρμογή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού στην αρχειομαρξιστική οργάνωση και συγκέντρωσε σημαντικό προλεταριακό αγωνιστικό υλικό στην «Κομμουνιστική Ενωτική Ομάδα» (όργανο της το «Δελτίο»)• την τροτσκιστική τάση που ήλθε σε σύγκρουση στα 1933-34 με την αρχειομαρξιστική γραφειοκρατία στα ζητήματα του θεωρητικού προσανα¬τολισμού, της εσωκομματικής δημοκρατίας και της διεθνούς σύνδεσης (όργανο: «Μπολσεβίκος»).

»Η συνεχής αυτή πίεση της προλεταριακής βάσης του αρχειομαρξισμού υπο¬χρέωσε την αρχειομαρξιστική γραφειοκρατία μετά την παγκαλική παρανομία να αποτολμήσει τη δειλή συμμετοχή του αρχειομαρξισμού στο συνδικαλιστικό, στην αρχή πάνω σε μια οικονομική βάση, έπειτα σε συνεργασία με τους ρεφορμιστές (Καλύβας), στο τέλος πάνω σε μια σεχταριστική σχισματική πολιτική (ανεξάρτητα συνδικάτα). Στην περίοδο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης ή προλεταριακή πίεση της βάσης του υποχρέωσε πάλι τον αρχειομαρξισμό να εκδηλωθεί πολιτι¬κά και να συνδεθεί με τη Διεθνή Αριστερή Αντιπολίτευση (1930). Η περίοδος αυτή - που είναι και η φωτεινότερη φάση στη σκοτεινή ιστορία του αρχειομαρξισμού, γιατί άσχετα με τα πολιτικά λάθη του συμμετείχε ανοιχτά στους πολιτικούς αγώ¬νες, μπαίνει επικεφαλής σημαντικών απεργιακών μαχών (αρτεργάτες), έχει Θύματα -κλείνει στα 1934 με το τελευταίο μεγάλο ρήγμα στις γραμμές του που προκάλεσε η απόσπαση του από τη Διεθνή Αριστερή Αντιπολίτευση. Τα πιο φωτι¬σμένα και αγωνιστικά προλεταριακά στελέχη και μέλη του μέσα σε μια σκληρή πάλη με την αρχειομαρξιστική γραφειοκρατία υπεράσπισαν το πρόγραμμα και τη σημαία της 4ης Διεθνούς κι ενώθηκαν αργότερα με την πρώτη τροτσκιστική αντιπολίτευση που είχε αποκλειστεί από το ΚΚΕ μ' επικεφαλής τον Πουλιόπουλο κί που αποτέλεσε τον ιδεολογικό πόλο έλξης στις προλεταριακές επαναστατικέ τάσεις που είχαν κατά καιρούς αποσπαστεί από τον αρχειομαρξισμό. Μετά τ 1934 ο αρχειομαρξισμός συνδέεται με βραχύβια διεθνή κεντριστικά συγκροτήματα (Γραφείο του Λονδίνου, Διεθνές Επαναστατικό Μαρξιστικό Κέντρο), υποστηρίζει αργότερα το αντιδιχτατορικό μέτωπο με τα αστικά δημοκρατικά κόμματα και ύστερα από μια σειρά ταλαντεύσεων, άλλοτε φιλοσταλινικών και άλλοτε φιλοκαπιταλιστικών, με τις αποφάσεις της 3ης Εθνικής Συνδιάσκεψης του (1949) βυθίζεται στον αντιδραστικό βούρκο όπου και σβήνει οριστικά.

»0 αρχειομαρξισμός συμπλήρωσε έτσι την ιστορική του διαδρομή: ιδιότυπη αντικομματική οργάνωση στ' όνομα ενός απολίτικου και προπαγανδιστικού ψευτομπολσεβικισμού στην περίοδο 1923-30. Αριστερός κεντρισμός στην περίοδο 1930-33. Δεξιός κεντρισμός στην περίοδο 1934-45 (ο Σφυρής, γραμματέας του αρχειομαρξιστικού Π. Γ., προσχώρησε στη δικτατορία της 4ης Αυγούστου κι έγινε κοινός καταδότης). Και τέλος αντικομμουνιστική φιλοκαπιταλιστική ένταξη του στην περίοδο του δεύτερου αντάρτικου (συγχαρητήρια της 3ης Εθνικής Συνδιάσκεψης του αρχειομαρξιστικού κόμματος στον εθνικό στρατό για τις νίκες του στον ανταρτοπόλεμο - στα 1950: προκήρυξη του να καταψηφιστεί η Δημοκρατική Παράταξη, δηλαδή ο τότε συνασπισμός της Αριστεράς, και να ψηφιστούν τα αστικά δημοκρατικά κόμματα). Τη χαριστική βολή του την έδωσε η ίδια η εργατική τάξη: όταν στις εκλογές του Σεπτέμβρη του 1951 ο αρχειομαρξισμός -νόμιμο πια και «εθνικόφρονο» κόμμα - έβαλε υποψηφιότητες, παρ' όλη τη ραδιοφωνική προπαγάνδα του, συγκέντρωσε... 53 ψήφους σ' όλη την Ελλάδα. Το αποσυντεθειμένο πολιτικό πτώμα του αρχειομαρξισμού έπαψε από τότε να μολύνει την ατμόσφαιρα του εργατικού κινήματος».

 

ΧΑ-«Ο Τροτσκισμός και η Εποχή μας» (σελ. 266-268)

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 09 Ιανουάριος 2015 16:51
 
 

Τελευταίο έντυπο φύλλο...

Κατεβάστε εδώ το τελευταίο έντυπο φύλλο της Εργατικής Δημοκρατίας σε PDF

Ειδικές εκδόσεις...

Συνδεδεμένοι...

Έχουμε 11 επισκέπτες συνδεδεμένους