Home Εργατικό Κίνημα Σε πορεία αγωνιστικής ανάτασης το εργατικό κίνημα

Προτείνουμε να διαβάστε...


Οι βάσεις του διαλεχτικού και ιστορικού υλισμού

Από τον πρόλογο στην "Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας (1859)

 



Ν. Λένιν

Για την

Αστική "Δημοκρατία" και

την Εργατική Δημοκρατία

*  *  *

Ο Αριστερισμός

Παιδική Αρρώστια

του Κομμουνισμού

Κεφ. ΙΙ - ΙΙΙ - IV

Κεφ. ΙΧ (Αποσπ.)


Λ. Τρότσκι

Τι είναι η Διαρκής Επανάσταση;

Βασικές Αρχές

* * *

Σταλινισμός και Μπολσεβικισμός

Ολόκληρη η σπουδαία μπροσούρα του Λ. Τρότσκι

* * *

Τι είναι Εθνικοσοσιαλισμός;

του Λ. Τρότσκι (1933)

* * *

"Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο

Ενάντια στο φασισμό"

του Λ. Τρότσκι (1931)

* * *

"Ο ιστορικός ρόλος

του φασισμού

είναι να συντρίβει

την εργατική τάξη..."

Λ.Τρότσκι

* * *

Ομιλία του Λ. Τρότσκι

για την Ρώσικη

Οκτωβριανή Επανάσταση 1917

(Κοπεγχάγη 27/11/1932)

* * *

Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης

Πρόλογος Α΄ Τόμου

Εισαγωγή Β΄ Τόμου


 

Π. Πουλιόπουλος

Τα Λαϊκά Μέτωπα και η Προλεταριακή πολιτική (Ιούν.1937)

*  *  *

"Χτυπάμε μαζί προχωράμε χωριστά"

*  *  *

Η Οργάνωση του Κινήματος των ανέργων (Δεκ. 1931)

*  *  *

Γιια την Διαρκή Επανάσταση (Από το "Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;" (1934))

*  *  *

"Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;"

Ολόκληρο το βιβλίο σε PDF


*  *  *

Τρότσκι: Ένας μεγάλος θεωρητικός του μαρξισμού (πρωτοδημ/νο 21/8/1941)

*  *  *

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (1931)

*  *  *

ΒΑΣΙΛΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ (1935)

*  *  *

ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ "ΥΠΟΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ"

ΜΑΡΞΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ - Α΄ Μέρος


Για την Κυβέρνηση Εργατών και φτωχών αγροτών

Κείμενα του Λ. Τρότσκι και του Π. Πουλιόπουλου

Κείμενο - Πρόλογος της "Εργατικής Δημοκρατίας


Για το επαναστατικό πρόγραμμα της εργατικής εξουσίας

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

της Σ.Ε. της Ε.Δ.

 

Ν. Λένιν
Το πρόγραμμα του μπολσεβίκικου κόμματος (1917)

 

Π. Πουλιόπουλος

Τι θα κάνουν οι κομμουνιστές όταν πάρουν την εξουσία στην Ελλάδα (1934)

 

Λ. Τρότσκι

Το Μεταβαικό πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς (1939)



Συνεχίζουμε τον αγώνα μας:

  • Για την εργατοδημοκρατική επαναστατική ανασύνταξη του εργατικού μας κινήματος
  • Για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης
  • Για την συγκρότηση της αναγκαίας επαναστατικής μαρξιστικής οργάνωσης της προλεταριακής πρωτοπορίας.
  • Για την συντριβή του Μαύρου Μετώπου της ντόπιας και της ξένης κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας.
  • Για την διαγραφή ολόκληρου του δημόσιου χρέους. Για την διάλυση της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας που έχει τον ψεύτικο τίτλο της «Ευρωπαϊκής Ένωσης». Για την κοινωνικοποίηση, χωρίς καμιά αποζημίωση, όλων των τραπεζών και όλων των μεγάλων παραγωγικών μονάδων. Για τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας κάτω από την διεύθυνση των εργατικών συμβουλίων.
  • Για την εγκαθίδρυση επαναστατικής κυβέρνησης εργατών και φτωχών αγροτών.
  • Για την νίκη του σοσιαλισμού και της εργατικής δημοκρατίας, την εξουσία των εργατικών συμβουλίων.
  • Για τις Σοσιαλιστικές Ενωμένες Πολιτείες ολόκληρης της Ευρώπης.

Εισαγωγή χρηστών/μελών ΕΔ



Σε πορεία αγωνιστικής ανάτασης το εργατικό κίνημα PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ergatiki Dimokratia   
Δευτέρα, 29 Δεκέμβριος 2014 17:47

 

 

ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΝΕΑΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΤΑΣΗΣ

ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΜΑΣ ΚΙΝΗΜΑ

 

1η Νοέμβρη: το πραγματικό μήνυμα

του εργατο-λαϊκού συλλαλητηρίου


Πανηγυρίζοντας για το μαζικό και μαχητικό συλλαλητήριο της 1ης Νοέμβρη, οι ηγέτες του ΠΑΜΕ, σε δελτίο τύπου που κυκλοφόρησαν, ανάμεσα σε άλλα, έγραψαν τα εξής:
(«Το μεγαλειώδες Πανελλαδικό Συλλαλητήριο είναι λαϊκό ξέσπασμα αγανάκτησης, οργής και διεκδίκησης. Δόθηκε ισχυρό ταξικό μήνυμα στην κυβέρνηση και τους επιχειρηματικούς ομίλους, ανέδειξε τις δυνατότητες και το δρόμο που μπορεί και πρέπει να αναπτυχθεί το ταξικό εργατικό – λαϊκό κίνημα, για να υψώσει ανυπέρβλητα εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική και να διαμορφώσει τους όρους για την ανατροπή της… Με αγωνιστική ανάταση και ενθουσιασμό καλούμε τις συνδικαλιστικές οργανώσεις να οργανώσουν την πάλη για την επιτυχία της πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας στις 27 Νοέμβρη…» («Ριζοσπάστης», 4 Νοέμβρη 2014)
Πράγματι, ύστερα από ένα μεγάλο διάστημα απραξίας ολόκληρου του συνδικαλιστικού κινήματος, η μαζική συμμετοχή των δεκάδων χιλιάδων εργατικών και λαϊκών μαζών στο πανελλαδικό αυτό συλλαλητήριο (που διοργανώθηκε από τις οργανώσεις του ΠΑΜΕ και αρκετά συνεργαζόμενα, μαζί του σωματεία) φανέρωσε ξανά την συσσωρευμένη αγανάκτηση και οργή του εργατόκοσμου, ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και την ξετσιπωσιά της τροϊκανής συγκυβέρνησης. Κι  έδειξε την αγωνιστική διάθεση και την ενωτική θέληση της εργατικής τάξης. Για την απόκρουση της ληστρικής επίθεσης σήμερα κι όχι στο μακρινό μέλλον!
Στο συγκεκριμένο εργατικό – λαϊκό συλλαλητήριο, πριν απ’  όλα εκφράστηκε η πικρή εμπειρία και διαμαρτυρία των μαζών από τις επαναλαμβανόμενες άκαρπες 24ωρες απεργίες, την μακρόχρονη διάσπαση του κινήματος και τις ξεχωριστές παραταξιακές συγκεντρώσεις και πορείες, απέναντι στην ενωμένη κεφαλαιοκρατική ληστρική επίθεση. Η πικρή αυτή εμπειρία, δυνάμωσε το αίτημα και τις πιέσεις, προς όλες τις εργατικές οργανώσεις, για ενωτική ταξική δράση. Αυτό ήταν, κατά την γνώμη μας, το σημαντικότερο μήνυμα που έστειλε ο εργατόκοσμος, σε όλες τις παρατάξεις και οργανώσεις με την μαζική και δυναμική συμμετοχή του στο συλλαλητήριο της 1ης Νοέμβρη. Η εργατική τάξη, η νεολαία, οι στρατιές των ανέργων και μεγάλα κομμάτια της λαϊκής φτωχολογιάς, άδραξαν την ευκαιρία για να διατρανώσουν τη θέλησή τους για ενωτικό ταξικό αγώνα, με κύριο στόχο την απόκρουση της ληστρικής καπιταλιστικής επίθεσης. Απαίτησαν, δηλαδή, από την ηγεσία και τις οργανώσεις του ΠΑΜΕ να ακολουθήσουν το δρόμο της ενωτικής ταξικής πάλης, που δεν είναι άλλος από το δρόμο της λενινικής ενωτικής ταχτικής  του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου, το δρόμο της Ταξικής Εργατικής Συμμαχίας, όλων των τάσεων του εργατικού κινήματος!



Ο ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΣ ΕΝΩΤΙΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ

ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣΕ ΚΑΙ ΤΗ ΓΣΕΕ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΟΚΑΠΗΛΩΝ


Ο αγωνιστικός αυτός ενωτικός άνεμος ταρακούνησε, συγχρόνως, και τις εργατοκαπηλικές φατρίες των κυβερνητικών κομμάτων. Η πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ, για πανελλαδικό συλλαλητήριο, θορύβησε έντονα τους πρωτεργάτες του συναινετικού διαλόγου και της συνεργασίας με τους κεφαλαιοκράτες «κοινωνικούς εταίρους» και την κυβέρνησή τους.
Έτσι εξηγείται, ασφαλώς, το γεγονός ότι βγήκε ξαφνικά από τον παρατεταμένο γραφειοκρατικό λήθαργό της και η συγκυβέρνηση της ΓΣΕΕ. Κι έσπευσε κι αυτή να εκδηλώσει την αγωνιστική «ενωτική» πρόθεσή της, καλώντας σε μια νέα 24ωρη γενική απεργία για τις 27 Νοέμβρη!
Χωρίς αμφιβολία, ο αγωνιστικός ενωτικός άνεμος φύσηξε επικίνδυνα και στα γραφεία των εργατοκαπήλων της ΓΣΕΕ, την ίδια ώρα που το ΠΑΜΕ αποφάσιζε την πραγματοποίηση του πανεργατικού ταξικού ενωτικού συλλαλητηρίου, όπως διακήρυξε. Για μια ακόμα φορά, τα τσιράκια του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού, ύψωσαν τη σημαία του αγώνα και της ενότητας, με μοναδικό σκοπό, βέβαια, την παραπλάνηση και την εκτόνωση της αγωνιστικής θέλησης των οργισμένων εργατολαϊκών μαζών.
Με περίσσια υποκρισία και το πασίγνωστο εργατοπατερίστικο θράσος, οι θρονιασμένοι στην κορυφή της ΓΣΕΕ γραφειοκράτες ηγέτες της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ, ομόφωνα ανακάλυψαν ότι: «Τα στατιστικά στοιχεία αποκαλύπτουν τις καταστροφικές συνέπειες της ασκούμενης πολιτικής» όπως έγραψαν στην ανακοίνωση που κυκλοφόρησαν για να κάνουν γνωστή τη νέα «αγωνιστική» αντικυβερνητική απόφασή τους!
Με άλλα λόγια, βρήκαν και ομολόγησαν ότι ο συναινετικός πεντάχρονος διάλογος που είχαν με τους «κοινωνικούς εταίρους» και τους κυβερνητικούς διαχειριστές, είχε καταστροφικά αποτελέσματα για τους εργάτες και το λαό!
Ταυτόχρονα δε, έκαναν κι άλλη μια, το ίδιο συγκλονιστική, ανακάλυψη: «Η κυβέρνηση (τα κομματικά αφεντικά τους δηλαδή) συνεχίζει την ίδια βάρβαρη αδιέξοδη και αντεργατική πολιτική, καταργώντας, εκτός από εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, δημοκρατικούς θεσμούς και διαδικασίες.»
Αυτά, μα και άλλα, εξ’  ίσου αποκαλυπτικά και συνταρακτικά, ανέφερε η ανακοίνωση των συνεταίρων της ΓΣΕΕ, μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια ληστρικής καπιταλιστικής επίθεσης, συναινετικών διαπραγματεύσεων και ναρκοθετημένων «γενικών απεργιών».
Δίχως να πούνε οτιδήποτε, περί του διαλόγου και της σύμπλευσης με τους «κοινωνικούς εταίρους» τους, σα να μη γνώριζαν τίποτε για το έγκλημα, ορθώθηκαν με σθένος απέναντι στη συνέχιση της βάρβαρης, αδιέξοδης και αντεργατικής κυβερνητικής πολιτικής, οργισμένοι την κατήγγειλαν και διακήρυξαν: «Η ΓΣΕΕ απευθύνει αγωνιστικό και απεργιακό κάλεσμα ενότητας και αγώνα προς όλους τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους ανέργους, ώστε να αντιπαλέψουμε όλοι μαζί τις αντεργατικές και αντικοινωνικές μνημονιακές πολιτικές της λιτότητας και της εξαθλίωσης, οι οποίες αποτυπώνονται για ακόμα μια φορά μέσω και του νέου προϋπολογισμού που καταθέτει η κυβέρνηση στη Βουλή.»
Και για να μην αφήσουν καμιά αμφιβολία για τις αγνές αγωνιστικές και ενωτικές προθέσεις τους, συνόδεψαν την εύγλωττη ανακοίνωσή τους και με τούτα τα βαρυσήμαντα συνθήματα:
«Πέμπτη 27 Νοέμβρη
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ να βάλουμε ΤΕΛΟΣ στον εργασιακό μεσαίωνα & τον κοινωνικό μαρασμό.
Αντιστεκόμαστε. Αντιδρούμε & ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ. ΓΣΕΕ»


Σίγουρα δεν κάναμε κάποια ανακάλυψη λέγοντας ότι είναι ο νέος αγωνιστικός άνεμος που άρχισε να φυσάει στις γραμμές των εξοργισμένων εργατών, των ανέργων και της νεολαίας, αλλά και το συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ, που εξανάγκασαν του κυβερνητικούς ηγήτορες της κατεχόμενης ΓΣΕΕ, να υψώσουν παντιέρα ενωτικής απεργιακής πάλης, ενάντια στην πολιτική της κλυδωνιζόμενης συγκυβέρνησης των υπό κατάρρευση κομμάτων τους. Οι καιροί έγιναν πολύ δύσκολοι και σκοτεινοί και ο σώζων εαυτόν σωθήτω!
Άλλωστε δεν είναι η πρώτη ούτε βέβαια η δεύτερη φορά, που τα τσιράκια της κεφαλαιοκρατίας (οι ψευτοσοσιαλιστές και ψευτοδημοκράτες συνέταιροι του κρατικοποιημένου εργατοπατερικού συνδικαλισμού) σπεύδουν να ανοίξουν τις βαλβίδες, ώστε να φύγει μερικός ατμός για να μην εκραγεί το καζάνι που βράζει. Την τέχνη την κατέχουν καλά, παλιό το κόλπο. Με τις απροετοίμαστες κι ανοργάνωτες απεργίες, αχρηστεύουν το όπλο της απεργίας, σπέρνουν σύγχυση και απογοήτευση και αποδυναμώνουν τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων. Και ταυτόχρονα με τις υποκριτικές ενωτικές εκκλήσεις τους, επιχειρούν να καλύψουν τον διασπαστικό και υπονομευτικό ρόλο τους, ως εντεταλμένα όργανα της αστικής πολιτικής της συνεργασίας των τάξεων, κάτω από το καθεστώς των αντεργατικών νόμων.



ΟΙ ΑΝΤΙΝΟΜΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

ΤΩΝ ΗΓΕΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΜΕ


Οι ηγέτες και οι οργανώσεις του ΠΑΜΕ, δικαιολογημένα, βεβαίως, στιγματίζουν την αστική πολιτική των εργατοκαπήλων που διευθύνουν την ΓΣΕΕ, του «εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού». Και σε κάθε περίπτωση, καταγγέλλουν και καυτηριάζουν, σωστά, την υποκρισία και την ψευτιά των περιστασιακών «αγωνιστικών και ενωτικών» εκκλήσεων που εκπέμπουν τα όργανα αυτά του κεφαλαίου στο όνομα της Γ.Σ.Ε.Ε.
«Να απορρίψουμε τη θεωρία της ταξικής συνεργασίας και υποταγής» γράφουν στις ανακοινώσεις τους, ανυποχώρητα, οι ηγέτες του ΠΑΜΕ. Και πολύ σωστά το λένε. Μόνο με την επίμονη, αδιάκοπη και αιματηρή ταξική πάλη η παγκόσμια εργατική τάξη κέρδισε όσα έχει κερδίσει. Και κάθε φορά που οι εργάτες έκαναν το λάθος να εμπιστευθούν τους κήρυκες της ταξικής συνεργασίας, το πλήρωσαν ακριβά με βαριές ήττες. Γι’  αυτό, καλά κάνουν οι ηγέτες και οι αγωνιστές του ΠΑΜΕ που πεισματικά απορρίπτουν κάθε σκέψη ή πρόταση για ενότητα με τους εργατοκάπηλους εκφραστές της αστικής πολιτικής, της συμφιλίωσης και της συνεργασίας των εκμεταλλευομένων με τους εκμεταλλευτές. Ορθότατα υποστηρίζουν ότι μόνο πάνω στη βάση της ταξικής πάλης μπορεί να εξασφαλιστεί η αληθινή και νικηφόρα ενότητα των εργατών και όλων των εκμεταλλευομένων. Τάξη ενάντια σε τάξη. Αυτός είναι ο θεμέλιος λίθος του εργατικού κινήματος.
Όμως, οι γενικές αυτές διακηρύξεις και θέσεις, όσο σωστές και αναγκαίες κι αν είναι, δεν μπορούν μονάχες τους να λύσουν τα συγκεκριμένα και σύνθετα προβλήματα που παρουσιάζει το κίνημα της εργατικής τάξης σε κάθε χώρα και παγκόσμια. Αντίθετα μάλιστα, όταν οι σωστές ταξικές διακηρύξεις γίνονται δογματική, στείρα απαγγελία και δεν υλοποιούνται με σωστή, αποτελεσματική, ταξική πολιτική και ταχτική, τότε οι διακηρύξεις αυτές μεταβάλλονται στο αντίθετό τους, γίνονται ισχυρό φρένο στην ανάπτυξη του κινήματος. Και προσφέρουν άλλοθι στους κατεργαραίους της διάσπασής του.
Στην Ελλάδα, αν περιοριστούμε μόνο στη λεγόμενη μεταπολιτευτική περίοδο (40 ολόκληρα χρόνια!) οι παρατάξεις της κομμουνιστικής αριστεράς (ΕΣΑΚ,ΔΑΣ,ΠΑΜΕ κλπ) δεν έπαψαν ποτέ να υπερασπίζουν τις παραπάνω ταξικές διακηρύξεις, τις ίδιες μαρξιστικές αλήθειες, με τον ίδιο πάντοτε δογματικό, στείρο και ανιαρό τρόπο. Μα ενώ το κίνημα των εργατικών μαζών, στα σαράντα αυτά χρόνια συχνά υπερφαλάγγιζε τα φράγματα των αστικών και ρεφορμιστικών εργατοπατερικών μηχανισμών, οι παρατάξεις της κομμουνιστικής αριστεράς (και τελικά το ΠΑΜΕ) έμειναν καθηλωμένες στη θέση της μειοψηφίας. Στη θέση μιας θορυβώδους μα ανήμπορης μειοψηφίας, με το στίγμα του σεχταρισμού και της διάσπασης. Και η ΓΣΕΕ να βρίσκεται συνέχεια στα χέρια τυχάρπαστων εργατοκαπήλων, κάτω από τον έλεγχο γνωστών στελεχών του σάπιου διπολικού αστικού πολιτικού συστήματος, που έχει στο μεταξύ καταρρεύσει κι απελπισμένα αγωνίζεται να αναβιώσει!
Όλα αυτά τα μεταπολιτευτικά χρόνια, με τα απανωτά κύματα μεγάλων μα άκαρπων εργατικών κινητοποιήσεων, η παράταξη του ΚΚΕ, από δεύτερη δύναμη που ήταν στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, έπεσε στην τρίτη θέση. Αντί να δυναμώσει αποδυναμώθηκε! Και βρέθηκε πίσω από την δεξιά ΔΑΚΕ! Εξακολουθεί ωστόσο να παραμένει εκεί, παρά το γεγονός ότι δεν έπαψε (και σωστά) να χαρακτηρίζει και να καταγγέλλει την πλειοψηφία της διοίκησης (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ) εργοδοτικό κυβερνητικό συνδικαλισμό!
Προβάλλει έτσι το αναπάντητο ερώτημα: πως είναι δυνατό μια συνεπής κομμουνιστική συνδικαλιστική παράταξη να συμμετέχει στο διευθυντικό όργανο του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού; Δεν είναι άραγε δικαιολογημένη η απορία που εκφράζουν πολλοί εργαζόμενοι;
Κι αν υποθέσουμε ότι για κάποιους λόγους (ας πούμε για να μην κατηγορηθούν ως διασπαστές) είναι αναγκασμένοι, οι εκπρόσωποι του ΠΑΜΕ, να συμμετέχουν στην διοίκηση της ελεγχόμενης από τους ανθρώπους του κεφαλαίου, Γ.Σ.Ε.Ε., πως μπορούν συγχρόνως να λένε ότι δεν δέχονται καμιά συνεργασία με τα όργανα του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού;
Η αντιφατικότητα της πολιτικής και ταχτικής των ηγετών του ΠΑΜΕ, εκδηλώθηκε πολύ καθαρά και για πολλοστή φορά, με την ευκαιρία της απεργίας της 27 Νοέμβρη. Όπως το προαναφέραμε, μόλις οι οργανώσεις του ΠΑΜΕ πήραν την πρωτοβουλία να διοργανώσουν συλλαλητήριο την 1η Νοέμβρη, οι εργατοκάπηλοι της κατεχόμενης Γ.Σ.Ε.Ε. φόρεσαν τις στολές εκστρατείας και αποφάσισαν την κήρυξη μιας νέας στημένης 24ωρης απεργίας στις 27 του ίδιου μήνα. Για να αντιπαλέψουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ την αντεργατική πολιτική της λιτότητας, όπως είπαν υποκριτικά. Έκαναν δηλαδή ό, τι κάνουν πάντα τα τσιράκια της κεφαλαιοκρατικής εξουσίας. Τίποτε το παράξενο.
Παράξενη όμως και ακατανόητη ήταν η στάση που κράτησαν οι ηγέτες του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ. Αυτοί, οι πολύπειροι και αδιάλλακτοι πολέμιοι του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού, όχι μόνο δεν αντέδρασαν στην νέα εργατοπατερική απεργιακή απάτη, αλλά αποδέχτηκαν την απόφαση κάνοντάς την και δική τους. Και μάλιστα την εμφάνισαν σαν κλιμάκωση του ταξικού εργατικού αγώνα, μετά το συλλαλητήριο!
Τι άλλο είναι άραγε αυτό, αν δεν είναι ολοφάνερη σύμπλευση και στήριξη του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού των αστικών φατριών της Γ.Σ.Ε.Ε.; Εντούτοις, στις ανακοινώσεις του ΠΑΜΕ και στις στήλες του «Ριζοσπάστη» (26/11/14) διαβάζαμε:
«Η αυριανή πανεργατική πανελλαδική απεργία είναι μια μάχη που πρέπει πάση θυσία να κερδηθεί. Κόντρα στις δυσκολίες και την υπονόμευση από την πλευρά του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού, είναι κρίσιμο ζήτημα να καταγραφεί η διάθεση και η ετοιμότητα των εργαζομένων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα να δώσουν με ταξικούς όρους την μάχη…»
Η απεργία λοιπόν έγινε. Οι συγκεντρώσεις ήταν μαζικές. «Η μάχη κερδήθηκε», όπως έγραψαν οι ίδιοι!
Από την άλλη, οι εργατοκάπηλοι της Γ.Σ.Ε.Ε., δεν ισχυρίστηκαν μόνο ότι η απεργία (που με δική τους απόφαση κηρύχτηκε) είχε μεγάλη επιτυχία! Είπαν επίσης ότι είναι αποφασισμένοι να κλιμακώσουν τον αγώνα, στο άγνωστο μέλλον… Όπως ακριβώς και η ηγεσία του ΠΑΜΕ.
Αλλά ο εργατόκοσμος και ιδιαίτερα τα πιο μαχητικά τμήματα, που πρωτοστάτησαν στο πανελλαδικό συλλαλητήριο της 1ης Νοέμβρη και στην οργάνωση του απεργιακού αγώνα μαζί με τις οργανώσεις του ΠΑΜΕ, περιμένουν ακόμα να δουν ποιο αποτέλεσμα είχαν οι προσπάθειές τους. Κι εκείνο που βλέπουν, ακόμα μια φορά, είναι ότι η κυβέρνηση συνεχίζει, όπως και πριν, την ίδια αντεργατική ληστρική πολιτική της. Ενώ τα τσιράκια του κεφαλαίου, που ηγούνται στη Γ.Σ.Ε.Ε., για μια ακόμα φορά καμαρώνουν για την επιτυχία τους… Για τις σημαντικές υπηρεσίες που πρόσφεραν και πάλι στ’  αφεντικά τους!
Στο μεταξύ, ολοένα και περισσότεροι αγωνιστές αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι ο αστικός εργατοπατερισμός χρωστάει τις αντεργατικές επιτυχίες του στην αντιφατική ανιστόρητη και στείρα πολιτική των δογματικών ηγετών του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ. Μια πολιτική που φέρνει τα’  αντίθετα αποτελέσματα απ’  αυτά που πραγματικά επιδιώκει και διακηρύττει!

 

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΚΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ

ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ ΣΗΜΕΡΑ


Στις σημερινές συνθήκες παρατεταμένης και ολόπλευρης κρίσης του παρακμασμένου καπιταλισμού, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και παγκόσμια.
Σε έντονες κοινωνικο – πολιτικές συνθήκες, όπου η κεφαλαιοκρατική εξουσία τρίζει συθέμελα.
Ύστερα από έναν μεγάλο αριθμό στημένων και άκαρπων εργατικών απεργιών και άλλων λαϊκών κινητοποιήσεων.
Σ’  ένα περιβάλλον συσσωρευμένης απογοήτευσης, πολυδιάσπασης και ανοργανωσιάς του εργατικού κινήματος, αλλά και έντονης ανησυχίας, αγανάκτησης και οργής!
Όταν οι εργατικές και φτωχές λαϊκές μάζες, αηδιασμένες απομακρύνονται από τα κόμματα της αστικής δημοκρατικής ψευτιάς!
Σε αυτούς εδώ τους ταραγμένους καιρούς, που προμηνύουν κοινωνικές θύελλες, μια αληθινή κομμουνιστική ηγεσία, ένα πραγματικό Κομμουνιστικό Κόμμα, το μόνο που δεν δικαιούται να κάνει είναι να επαναλαμβάνει μονότονα και να συνεχίζει την αποδειγμένα άγονη και χρεοκοπημένη πολιτική και ταχτική που ακολουθούσε πριν. Την πολιτική αυτή που τόκανε ανίκανο να αξιοποιήσει την κινητικότητα των ανήσυχων μαζών, το εμπόδισε να κερδίσει στις γραμμές του την σκόρπια εργατική πρωτοπορία και να αποσπάσει από τα χέρια των αστικών φατριών τους ανώτερους οργανισμούς (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κλπ) του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.
Σε τούτες τις περιστάσεις, το μόνο που δεν είχαν ανάγκη, αυτό που δεν χρειάζονταν, οι προβληματισμένοι εργάτες, οι άνεργοι, οι νέοι, ήταν η πραγματοποίηση ακόμα μιας 24ωρης απεργίας κάτω από την σκέπη της κατεχόμενης εργατοπατερικής κυβερνητικής Γ.Σ.Ε.Ε. Μια και κανείς δεν μπορούσε να αμφιβάλει ότι το αποτέλεσμά της δεν θα ήταν καλύτερο από τα γνωστά απογοητευτικά αποτελέσματα όλων των προηγούμενων (πάντα «πετυχημένων») «γενικών» απεργιών!
Μια ηγεσία αληθινά κομμουνιστική, θα ήξερε να διορθώνει έγκαιρα και σωστά τα αναπόφευκτα λάθη της. Και θα καταλάβαινε οπωσδήποτε, ότι το εργατικό κίνημα, για να ανορθωθεί και να μπει γρήγορα στο δρόμο της ταξικής επαναστατικής ανασύνταξής του, δεν έχει ανάγκη από συλλαλητήρια και ημερολογιακές 24ώρες εργατοπατερικές απεργίες, που στέλνουν άσφαιρα μηνύματα σε μια ετοιμόρροπη αντιδραστική κυβέρνηση! Μια κυβέρνηση που συγκεντρώνει το μίσος και την οργή του λαού! Και θάπρεπε να είναι ο στόχος της δράσης του ΚΚΕ.
Όλες εκείνες οι χιλιάδες των διαδηλωτών, και πρώτοι απ’  όλους οι εργάτες, οι άνεργοι και οι νέοι, που πήραν μέρος στο συλλαλητήριο της 1ης Νοέμβρη, σίγουρα δεν το έκαναν για να στείλουν απλά ένα μήνυμα στην κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και στους επιχειρηματικούς ομίλους. Ήθελαν, αντίθετα, να εκδηλώσουν την θέλησή τους να διώξουν την μισητή αυτή κυβέρνηση της ανεργίας και της εξαθλίωσης, όσο το δυνατό γρηγορότερα!
Κατά συνέπεια, μια πραγματική κομμουνιστική ηγεσία, αποφασίζοντας να διοργανώσει το πανελλαδικό συλλαλητήριο, για να εκφράσει την ουσιαστική πολιτική θέληση της εργατικής τάξης και του λαού, θα έδινε εντελώς διαφορετικό πολιτικό και οργανωτικό περιεχόμενο στην πρωτοβουλία της.
Βασισμένη στην εμπειρία, τις αρχές και τις ιδρυτικές θέσεις του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος θα έκανε το συλλαλητήριο αφετηρία πανελλαδικής εκστρατείας και καμπάνιας για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης.
Απορρίπτοντας την απόφαση των εργατοκαπήλων για μια νέα στημένη απεργία, το ΠΑΜΕ θάπρεπε και μπορούσε να παρουσιάσει ένα δικό του σχέδιο κοινής δράσης διαρκείας, ολόκληρου του εργατικού κινήματος, με κεντρικό στόχο την απόκρουση της επίθεσης του κεφαλαίου, την ανατροπή της ληστρικής πολιτικής και την επανάκτηση των καταπατημένων εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων.
Το ξεχασμένο σύνθημα  «την κρίση να πληρώσουν οι κεφαλαιοκράτες», οι ηγέτες του ΠΑΜΕ, του ΚΚΕ και της ΚΝΕ θάπρεπε να το ξαναφέρουν δυναμικά στην αρένα της ταξικής ενωτικής πάλης. Καλώντας όλες τις τάσεις και όλες τις οργανώσεις του εργατικού κινήματος σ’ ένα έκτακτο πανεργατικό δημοκρατικό συνέδριο που θα διαμόρφωνε ελεύθερα και δημόσια την συμφωνία κοινής ταξικής δράσης.
Παράλληλα, οι οργανώσεις των κομμουνιστών σε όλη την χώρα, θα καλούσαν ακούραστα την εργατική τάξη και την νεολαία, σε κάθε χώρο δουλειάς και κατοικίας, να οργανώσουν Γενικές Συνελεύσεις και να εκλέξουν Επιτροπές Ταξικής Συμμαχίας.
Με την ευέλικτη αυτή ενωτική ταχτική του Λένιν το κόμμα των μπολσεβίκων κέρδισε την πλειοψηφία της εργατικής τάξης και την οδήγησε στην νίκη!
Ακολουθώντας πιστά τα χνάρια του λενινικού μπολσεβικισμού και εφαρμόζοντας με συνέπεια την ταχτική του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου, η κομμουνιστική πρωτοπορία μπορεί και σήμερα να ξεπεράσει τα εμπόδια που όρθωσαν τα λάθη και οι ήττες και να οδηγήσει το προλεταριάτο στην εκπλήρωση της ιστορικής αποστολής του.
Παλεύοντας ενάντια στις λαϊκομετωπικές πολιτικές της ταξικής συνεργασίας κι ενάντια στις σεχταριστικές παρεκκλίσεις, ο πρώτος Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ, Παντελής Πουλιόπουλος, έγραφε:
«Το ενιαίο μέτωπο είναι ένα βασικό ταχτικό μέσο των κομμουνιστών όσον καιρό πλατιές εργατικές μάζες βρίσκονται κάτω από την επιρροή αντιπάλων οργανώσεων, πολιτικών και συνδικαλιστικών. Από τον καιρό που υποχώρησε το πρώτο επαναστατικό κύμα (1921) ο Λένιν, και ο Τρότσκι ίσαμε τώρα, δεν κουραστήκανε ποτέ να το διακηρύττουνε στους κομμουνιστές του κόσμου, ποτέ, ούτε όταν η επανάσταση ανέβαινε, ούτε όταν η αντίδραση είχε επικρατήσει σε διάφορες χώρες. Πουθενά δε μπήκε από κανέναν οποιοσδήποτε περιορισμός για το είδος και την έχταση των μαζικών οργανώσεων του ενιαίου μετώπου, μόλο που φυσικά οι πλατιές και όσο το δυνατό πιο μαζικές οργανώσεις μας ενδιαφέρουνε περισσότερο πάντοτε και η κατάχτηση των πιο πλατιών μαζών είναι ο σκοπός κάθε ταχτικού μας μέσου, όχι μονάχα του ενιαίου μετώπου. Στην πιο μαύρη τσαρική παρανομία οι Μπολσεβίκοι εφαρμόσανε την ταχτική αυτή με τους αντιπάλους τους στο εργατικό κίνημα πολλές φορές»


(Π. Πουλιόπουλος: «Τα Λαϊκά Μέτωπα» σελ. 105, εκδ. Μαρξιστική Έρευνα)

Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 29 Δεκέμβριος 2014 18:14
 
 

Τελευταίο έντυπο φύλλο...

Κατεβάστε εδώ το τελευταίο έντυπο φύλλο της Εργατικής Δημοκρατίας σε PDF

Ειδικές εκδόσεις...

Συνδεδεμένοι...

Έχουμε 34 επισκέπτες συνδεδεμένους