Home Θεωρία του Μαρξισμού Πρόλογος από τον Α΄ τόμο της "Ιστορίας της Ρωσικής Επανάστασης, του Λ.Τρότσκι

Προτείνουμε να διαβάστε...


Οι βάσεις του διαλεχτικού και ιστορικού υλισμού

Από τον πρόλογο στην "Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας (1859)

 



Ν. Λένιν

Για την

Αστική "Δημοκρατία" και

την Εργατική Δημοκρατία

*  *  *

Ο Αριστερισμός

Παιδική Αρρώστια

του Κομμουνισμού

Κεφ. ΙΙ - ΙΙΙ - IV

Κεφ. ΙΧ (Αποσπ.)


Λ. Τρότσκι

Τι είναι η Διαρκής Επανάσταση;

Βασικές Αρχές

* * *

Σταλινισμός και Μπολσεβικισμός

Ολόκληρη η σπουδαία μπροσούρα του Λ. Τρότσκι

* * *

Τι είναι Εθνικοσοσιαλισμός;

του Λ. Τρότσκι (1933)

* * *

"Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο

Ενάντια στο φασισμό"

του Λ. Τρότσκι (1931)

* * *

"Ο ιστορικός ρόλος

του φασισμού

είναι να συντρίβει

την εργατική τάξη..."

Λ.Τρότσκι

* * *

Ομιλία του Λ. Τρότσκι

για την Ρώσικη

Οκτωβριανή Επανάσταση 1917

(Κοπεγχάγη 27/11/1932)

* * *

Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης

Πρόλογος Α΄ Τόμου

Εισαγωγή Β΄ Τόμου


 

Π. Πουλιόπουλος

Τα Λαϊκά Μέτωπα και η Προλεταριακή πολιτική (Ιούν.1937)

*  *  *

"Χτυπάμε μαζί προχωράμε χωριστά"

*  *  *

Η Οργάνωση του Κινήματος των ανέργων (Δεκ. 1931)

*  *  *

Γιια την Διαρκή Επανάσταση (Από το "Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;" (1934))

*  *  *

"Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;"

Ολόκληρο το βιβλίο σε PDF


*  *  *

Τρότσκι: Ένας μεγάλος θεωρητικός του μαρξισμού (πρωτοδημ/νο 21/8/1941)

*  *  *

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (1931)

*  *  *

ΒΑΣΙΛΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ (1935)

*  *  *

ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ "ΥΠΟΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ"

ΜΑΡΞΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ - Α΄ Μέρος


Για την Κυβέρνηση Εργατών και φτωχών αγροτών

Κείμενα του Λ. Τρότσκι και του Π. Πουλιόπουλου

Κείμενο - Πρόλογος της "Εργατικής Δημοκρατίας


Για το επαναστατικό πρόγραμμα της εργατικής εξουσίας

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

της Σ.Ε. της Ε.Δ.

 

Ν. Λένιν
Το πρόγραμμα του μπολσεβίκικου κόμματος (1917)

 

Π. Πουλιόπουλος

Τι θα κάνουν οι κομμουνιστές όταν πάρουν την εξουσία στην Ελλάδα (1934)

 

Λ. Τρότσκι

Το Μεταβαικό πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς (1939)



Συνεχίζουμε τον αγώνα μας:

  • Για την εργατοδημοκρατική επαναστατική ανασύνταξη του εργατικού μας κινήματος
  • Για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης
  • Για την συγκρότηση της αναγκαίας επαναστατικής μαρξιστικής οργάνωσης της προλεταριακής πρωτοπορίας.
  • Για την συντριβή του Μαύρου Μετώπου της ντόπιας και της ξένης κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας.
  • Για την διαγραφή ολόκληρου του δημόσιου χρέους. Για την διάλυση της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας που έχει τον ψεύτικο τίτλο της «Ευρωπαϊκής Ένωσης». Για την κοινωνικοποίηση, χωρίς καμιά αποζημίωση, όλων των τραπεζών και όλων των μεγάλων παραγωγικών μονάδων. Για τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας κάτω από την διεύθυνση των εργατικών συμβουλίων.
  • Για την εγκαθίδρυση επαναστατικής κυβέρνησης εργατών και φτωχών αγροτών.
  • Για την νίκη του σοσιαλισμού και της εργατικής δημοκρατίας, την εξουσία των εργατικών συμβουλίων.
  • Για τις Σοσιαλιστικές Ενωμένες Πολιτείες ολόκληρης της Ευρώπης.

Εισαγωγή χρηστών/μελών ΕΔ



Πρόλογος από τον Α΄ τόμο της "Ιστορίας της Ρωσικής Επανάστασης, του Λ.Τρότσκι PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ergatiki Dimokratia   
Δευτέρα, 15 Δεκέμβριος 2014 10:01

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ του Λ. Τρότσκι

στον Α τόμο του βιβλίου του

«Ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης»



Τους δυο πρώτους μήνες του 1917 η Ρωσία ήταν ακόμα μοναρχία των Ρομάνοβ. Οχτώ μήνες αργότερα οι μπολσεβίκοι κρατούσαν κιόλας το τιμόνι, αυτοί που αγνοούνταν ολότελα στην αρχή του χρόνου και που οι αρχηγοί τους, τη στιγμή που ανέβαιναν στην εξουσία, μένανε με την κατηγορία της έσχατης προδοσίας. Δε θα μπορούσαμε να βρούμε στην Ιστορία άλλο παρά¬δειγμα μιας τόσο απότομης μεταστροφής, προπαντός αν δεν ξεχνάμε πως πρόκειται για ένα έθνος από εκατόν πενήντα εκατομμύρια ψυχές. Είναι φανε¬ρό ότι τα γεγονότα του 1917—μ' όποιον τρόπο κι αν τα αντικρίζει κανείς— αξίζει να μελετηθούν.
Η ιστορία μιας επανάστασης, όπως και κάθε ιστορία, οφείλει πρώτ’  απ' όλα να αφηγηθεί αυτό που έγινε και να μας πει πως έγινε. Όμως αυτό δε φτάνει. Από την ίδια την αφήγηση πρέπει να βγαίνει καθαρά γιατί τα πρά¬γματα έγιναν έτσι κι όχι αλλιώς. Τα γεγονότα δε θα μπορούσαν να θεωρηθούν σαν μια αλυσίδα από περιπέτειες, ούτε να βελονιαστούν πάνω στο στημόνι μιας προκαθορισμένης ηθικής. Πρέπει να συμμορφώνονται με το δικό τους λογικό νόμο. Στην ανακάλυψη αυτού του εσώτερου νόμου ο συγγραφέας βλέ¬πει το χρέος του.
Το πιο αδιαφιλονίκητο γνώρισμα της επανάστασης είναι η άμεση επέμ¬βαση των μαζών στα ιστορικά γεγονότα. Συνηθισμένα, το κράτος, μοναρχικό είτε δημοκρατικό, εξουσιάζει το έθνος . η ιστορία γίνεται από τους ειδικούς του επαγγέλματος: μονάρχες, υπουργούς, γραφειοκράτες, κοινοβουλευτικούς, δημο¬σιογράφους. "Όμως, στις αποφασιστικές καμπές, όταν το παλιό καθεστώς γί¬νεται ανυπόφορο για τις μάζες, τότε αυτές σπάνε τους φράχτες που τις χω¬ρίζουν από τον πολιτικό στίβο, ανατρέπουν τους πατροπαράδοτους εκπρόσω¬πους τους και, μ’ αυτή τους την επέμβαση, δημιουργούν ιό ξεκίνημα για ένα καινούργιο καθεστώς. Αν αυτό είναι καλό η κακό, ας το κρίνουν οι ηθικο¬λόγοι. Όσο για μας, παίρνουμε τα γεγονότα όπως παρουσιάζονται, μέσα στο αντικειμενικό τους ξετύλιγμα. Η ιστορία της επανάστασης είναι για μας πριν απ' όλα η Ιστόρηση της βίαιης εισβολής των μαζών στην περιοχή όπου ρυθμί¬ζονται τα δικά τους πεπρωμένα.
Σε μιαν επαναστατημένη κοινωνία, οι τάξεις βρίσκονται σε διαπάλη. Είναι ωστόσο ολοφάνερο ότι οι μεταβολές που παρουσιάζονται, ανάμεσα στην αρχή και στο τέλος της επανάστασης, στις οικονομικές βάσεις της κοινωνίας και στην κοινωνική υπόσταση [substratum]των τάξεων, δεν αρκούν καθόλου να εξηγήσουν την πορεία της ίδιας της επανάστασης, που μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα ρίχνει κάτω προαιώνιους θεσμούς, δημιουργεί καινούργιους για να τους ανατρέψει και πάλι. Η δυναμική των επαναστατικών γεγονότων καθορίζεται άμεσα από γοργές μεταλλαγές, έντονες και παθητικές, στην ψυχολογία των τάξεων που έχουν συγκροτηθεί πριν από την επανάσταση.
Πραγματικά, η κοινωνία δεν αλλάζει τους θεσμούς της ανάλογα με τις ανάγκες της, όπως ο τεχνίτης ανανεώνει τα εργαλεία τον. Το αντίθετο• πρακτικά η κοινωνία θεωρεί τους θεσμούς πού βαραίνουν πάνω της σαν κάτι θε¬μελιωμένο για πάντα. Για δεκαετίες, η αντιπολιτευτική κριτική δε χρησιμεύει παρά σαν ασφαλιστική δικλείδα στη δυσαρέσκεια των μαζών και είναι όρος για τη σταθερότητα του κοινωνικού συστήματος• λ.χ. τέτοια είναι κατ’ αρχήν η αξία της  σοσιαλδημοκρατικής  κριτικής. Χρειάζονται περιστάσεις ολότελα εξαιρετικές, ανεξάρτητες από τη θέληση των ατόμων και των κομμάτων, για να απαλλαγούν οι δυσαρεστημένοι από τα δεσμά του συντηρητικού πνεύματος και να οδηγηθούν οι μάζες στην εξέγερση.
Κατά συνέπεια, οι γοργές μεταβολές στη γνώμη και στο θυμικό των μαζών, σε καιρό επανάστασης, δεν προέρχονται από την ευλυγισία και την ευκι¬νησία της ανθρώπινης ψυχής, μα από το βαθύ συντηρητισμό της. Οι ιδέες και οι κοινωνικές σχέσεις βρίσκονται σε χρόνια καθυστέρηση απέναντι στις καινούργιες αντικειμενικές συνθήκες, ως τη στιγμή που σωριάζονται σαν σε κα¬τακλυσμό, κι απ' αυτό προκύπτουν, σε καιρό επανάστασης, ανατινάγματα ιδεών και παθών που οι αστυνομικοί εγκέφαλοι τα φαντάζονται απλούστατα σαν έργο των «δημαγωγών».
Οι μάζες δεν ρίχνονται στην επανάσταση με ένα ολοέτοιμο σχέδιο κοινωνικής αλλαγής, μα με το στυφό αίσθημα ότι δεν μπορούν πια να υποφέρουν άλλο το παλιό καθεστώς. Μόνον ο διευθυντικός κύκλος της τάξης τους κατέχει ένα πολιτικό πρόγραμμα, που χρειάζεται ωστόσο να επαληθευτεί από τα γεγο¬νότα και να επιδοκιμαστεί από τις μάζες. Το ουσιαστικό πολιτικό προτσές μιας επανάστασης βρίσκεται ίσα-ίσα σε τούτο, ότι η τάξη αποχτάει συνείδηση των προβλημάτων που βάζει η κοινωνική κρίση, και ότι οι μάζες προσανατο¬λίζονται ενεργά σύμφωνα με τη μέθοδο των διαδοχικών προσεγγίσεων. Οι διά¬φοροι σταθμοί του επαναστατικού προτσέσον, επισφραγισμένοι με την προβολή κομμάτων ολοένα και πιο ριζοσπαστικών, εκφράζουν τη σταθερά ενισχυ¬μένη προώθηση των μαζών προς τα αριστερά, όσο αυτή η ορμή δεν σπάει πάνω σε αντικειμενικά εμπόδια. Τότε αρχίζει η αντίδραση: απογοήτευση μέ¬σα σε ορισμένους κύκλους της επαναστατικής τάξης, πολλαπλασιασμός των αδιάφορων και, κατά συνέπεια, στερέωση των αντεπαναστατικών δυνάμεων. Αυτό είναι το σχήμα των παλιών επαναστάσεων.
Μονάχα με τη μελέτη των πολιτικών προτσέσων μέσα στις μάζες μπο¬ρεί να κατανοήσει κανείς το ρόλο των κομμάτων και των ηγετών που δεν θέλου¬με καθόλου ν’ αγνοούμε. Αποτελούν στοιχείο του προτσέσον όχι αυτόνομο μα πολύ σημαντικό.  Χωρίς διευθυντική οργάνωση η ενέργεια των μαζών θα διασκορπιζόταν όπως ο ατμός που δεν είναι κλεισμένος μέσα σ’ ένα κύλινδρο με έμβολο. Ωστόσο η κίνηση δεν προέρχεται ούτε από τον κύλινδρο ούτε από το έμβολο, μα από τον ατμό.
Οι δυσκολίες που συναντάει κανείς στη μελέτη των μεταβολών στη συνείδηση των μαζών σε καιρό επανάστασης είναι ολοφάνερες. Οι καταπιεζόμενες τάξεις κάνουν ιστορία στα εργοστάσια, στους στρατώνες, στους κάμπους και στους δρόμους. "Όμως δεν έχουν καθόλου τη συνήθεια να σημειώνουν στο χαρτί αυτό πού κάνουν. Οι περίοδες όπου τα κοινωνικά πάθη φτάνουν στην υπέρτατη έντασή τους, αφήνουν γενικά ελάχιστο τόπο στη θεώρηση και στις περιγραφές. "Όλες οι Μούσες, ακόμα και η πληβειακή Μούσα της δημοσιογραφίας, μ’ όλο πού έχει γερά πλευρά, δυσκολεύονται να ζήσουν σε καιρό επανάστασης. Κι ωστόσο η θέση τον ιστορικού δεν είναι καθόλου απελπιστική, Οι σημειώσεις είναι λειψές, σκόρπιες, τυχαίες. "Όμως, στο φως των γεγονότων, αυτά τα κομμάτια μας επιτρέπουνε συχνά να μαντέψουμε την κατεύθυνση και το ρυθμό του προτσέσου. Καλά η κακά, ένα επαναστατικό κόμμα βασίζει την τακτική τον εκτιμώντας τις μεταβολές στη συνείδηση των μαζών, Η ιστορική διαδρομή του μπολσεβικισμού μαρτυράει πως μια τέτοια εκτίμηση, τουλάχιστο συνολικά, ήταν δυνατή.   Γιατί λοιπόν αυτό που είναι προσιτό σ’  έναν επαναστάτη πολιτικό, μέσα στις περιδινήσεις της πάλης, δεν θάταν προσιτό αναδρομικά σ' έναν ιστορικό;
Ωστόσο οι διεργασίες που γίνονται στη συνείδηση των μαζών δεν είναι αυτόνομες ούτε ανεξάρτητες. "Όσο κι αν αυτό δεν αρέσει στους ιδεαλιστές και στους εκλεκτικούς, η συνείδηση καθορίζεται από τους γενικούς όρους της ύπαρξης. Μέσα στις ιστορικές περιστάσεις όπου διαμορφώθηκε η Ρωσία, με την οικονομία της, τις τάξεις της, την κρατική της εξουσία, μέσα στην επιρροή που ασκήθηκε πάνω της από τις ξένες δυνάμεις, πρέπει να περικλείνονται οι αρχές της Επανάστασης του Φλεβάρη και της αντικαταστάτριας της —της Επανάστασης του Οκτώβρη. Στο μέτρο όπου φαίνεται εξαιρετικά αινιγματικό πώς μια καθυστερημένη χώρα έφερε πρώτη στην εξουσία το προλεταριάτο, είναι ανάγκη προηγούμενα να αναζητήσουμε το μίτο του αινίγματος στον ιδιότυπο χαρακτήρα αυτής της χώρας, δηλαδή σε κείνο πού την ξεχωρίζει από τις άλλες χώρες.
01 ιστορικές ιδιομορφίες της Ρωσίας και το ειδικό τους βάρος χαρακτηρίζονται στα πρώτα κεφάλαια αυτού τον βιβλίου που περιέχουν μια συνοπτική έκθεση για την εξέλιξη της ρώσικης κοινωνίας και τις εσώτερες δυνάμεις της. Θα θέλαμε να ελπίζουμε ότι η αναπόφευκτη σχηματικότητα αυτών των κεφαλαίων δεν θα καταπονήσει τον αναγνώστη. Στη συνέχεια του έργον θα βρούμε τις ίδιες κοινωνικές δυνάμεις σε πλήρη δράση.
Αυτό το έργο δεν βασίζεται διόλου πάνω σε προσωπικές αναμνήσεις. Το περιστατικό ότι ο συγγραφέας πήρε μέρος στα γεγονότα δεν τον απάλλαξε καθόλου από την υποχρέωση να θεμελιώσει την αφήγηση του πάνω σε ντοκουμέντα αυστηρά ελεγμένα. Ο συγγραφέας μιλάει για τον εαυτό τον, στο μέτρο που αναγκάζεται από την πορεία των γεγονότων, στο «τρίτο πρόσωπο». Και δεν πρόκειται για απλό φιλολογικό σχήμα: ο υποκειμενικός τόνος, αναπόφευκτος σε μιαν αυτοβιογραφία η σε απομνημονεύματα, θάταν απαράδεκτος σε μια ιστορική μελέτη.
Ωστόσο από το γεγονός ότι ο συγγραφέας πήρε μέρος  στην πάλη, του είναι φυσικά πιο εύκολο να κατανοήσει όχι μόνο την ψυχολογία των πρωταγωνιστών, ατόμων και ομάδων, μα και την εσώτερη αλληλουχία των γεγονότων. Αυτό το πλεονέκτημα  μπορεί να δώσει  θετικά  αποτελέσματα, μ' έναν όρο ωστόσο: ότι δεν θα περιοριστεί κανείς στις μαρτυρίες της μνήμης τον στα μικρά όπως και στά μεγάλα πράγματα, στην έκθεση των γεγονότων, όσο  και σχετικά με τα κίνητρα και τις ψυχικές καταστάσεις. Ο συγγραφέας πιστεύει πως όσο εξαρτιόταν απ' αυτόν, λογάριασε αυτό τον όρο. Μένει ένα ζήτημα -της πολιτικής θέσης του συγγραφέα πού με την ιδιότητα του σαν ιστορικός στέκεται στην άποψη που είχε όταν έπαιρνε μέρος ατά γεγονότα. Ο αναγνώστης εννοείται, δεν είναι υποχρεωμένος να συμμεριστεί τις πολιτικές απόψεις συγγραφέα, πού ο τελευταίος αυτός δεν έχει κανένα λόγο ν' αποκρύψει. Όμως ο αναγνώστης μπορεί με  το δίκιο του νάχει την απαίτηση από ένα ιστορικό έργο να είναι όχι η απολογία μιας πολιτικής θέσης, μα μια παρουσίαση πραγματικού προτσέσου της επανάστασης εσώτερα θεμελιωμένη. "Ένα ιστορικό έργο δεν ανταποκρίνεται ακέραια στον προορισμό του παρά μόνο όταν τα γεγονότα αναπτύσσονται από σελίδα σε σελίδα, μέσα σ' όλη τη φυσική ανακαιότητά τους.
Είναι απαραίτητο γι' αυτό να παρέμβει η αμεροληψία του ιστορικού, όπως τη λένε; Κανένας δεν έχει εξηγήσει ακόμα καθαρά σαν τι μπορεί να είναι αυτό. Αναφέρεται συχνά ένας αφορισμός του Κλεμανσώ που λέει πως η επανάσταση πρέπει να παίρνεται «συνολικά». Αυτό είναι το πολύ – πολύ μια έξυπνη υπεκφυγή : γιατί πως να διακηρύξεις ότι είσαι οπαδός ενός συνόλου πού κλείνει ουσιαστικά μέσα την διαίρεση; Αυτό το λόγο του Κλεμανσώ, του τον υπαγόρευσε ως ένα μέρος κάποια ντροπή για πρόγονους• πάρα πολύ αποφασιστικούς, κι ως ένα μέρος η δυσφορία του απόγονου μπροστά στις σκιές τους.
Ένας από τους αντιδραστικούς  ιστορικούς και, γι αυτό, από τους πολύ δακτυλοδεικτούμενους της  σύγχρονης Γαλλίας, ο Λουΐ Μαντλέν, πού συκοφάντησε τόσο, σαν άνθρωπος του σαλονιού, τη μεγάλη Επανάσταση —δηλαδή την γένεση του γαλλικού έθνους— υποστηρίζει πώς ο ιστορικός πρέπει ν’ ανεβαίνει πάνω στα τείχη της απειλούμενης πολιτείας και να κοιτάζει από κει τους πολιορκητές όσο και τους πολιορκούμενους. Μόνον έτσι, λέει, θάφτανε κανείς στη «δικαιοσύνη πού συμφιλιώνει». Ωστόσο τα έργα του κ. Μαντλέν αποδείχνουν πως αν σκαρφαλώνει  πάνω στα τείχη που  χωρίζουνε τα δυο στρατόπεδα, το κάνει μόνο με την ιδιότητα του ανιχνευτή της αντίδρασης. Ευτυχώς πού πρόκειται εδώ για αλλοτινά στρατόπεδα, γιατί σε καιρό επανάστασης είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να στέκεσαι πάνω ατά τείχη. Άλλωστε, τη στιγμή του κινδύνου οι ποντίφικες της «δικαιοσύνης που συμφιλιώνει» μένουν συνήθως κλεισμένοι στα  σπίτια τους περιμένοντας να δουν προς τα πού θα γείρει η ζυγαριά.
Ό σοβαρός και προικισμένος με κριτική αίσθηση  αναγνώστης δεν έχει ανάγκη από τη δολερή αμεροληψία  που θα  του πρόσφερε το κύπελλο του συμφιλιωτικού πνεύματος, κορεσμένο από μια γερή δόση δηλητήριο, από ένα κατακάθι αντιδραστικού μίσους, μα του χρειάζεται η καλή επιστημονική πίστη-πού, για να εκφράσει τις συμπάθειες του και τις αντιπάθειες του, ειλικρινείς και όχι μασκαρεμένες, ζητάει να στηριχτεί πάνω σε μια τίμια μελέτη των γε¬γονότων, πάνω στον έλεγχο των πραγματικών σχέσεων ανάμεσα στα γεγονό¬τα, πάνω στην εκδήλωση του ορθολογισμού που υπάρχει μέσα στο ξετύλιγμα των γεγονότων. Εδώ μόνο είναι δυνατή η ιστορική αντικειμενικότητα, και είναι τότε ολότελα αρκετή, γιατί επαληθεύεται και επιβεβαιώνεται όχι από τις καλές προθέσεις του ιστορικού —πού αποτελούν, άλλωστε, εγγύηση   γι αυτό—  μα από την αποκάλυψη του εσώτερου νόμου του ιστορικού προτσέσον.

Οι πηγές αυτού του έργου βρίσκονται σε πολυάριθμες περιοδικές εκδόσεις, εφημερίδες και επιθεωρήσεις, αναμνήσεις, πρακτικά και άλλα ντοκουμέντα, μερικά χειρόγραφα, μα που στό μεγαλύτερο τους μέρος δημοσιεύτηκαν από το Ινστιτούτο Ιστορίας της Επανάστασης, στη Μόσχα και στο Λένινγκραντ. Θεωρήσαμε περιττό να δώσουμε παραπομπές που το πολύ πολύ θα κούραζαν τον αναγνώστη. Ανάμεσα στα Ιστορικά βιβλία που έχουν το χαρακτήρα συνολικής μελέτης, χρησιμοποιήσαμε κυρίως τους δυο τόμους «Δοκίμια πάνω στην 'Ιστορία της Οκτωβριανής Επανάστασης» (Μόσχα - Λένινγκραντ 1927). Αυτά τα δοκίμια, γραμμένα από διάφορους συγγραφείς, δεν έχουν όλα την ίδια αξία, περιέχουν όμως, όπως και νάναι, άφθονα ντοκουμέντα σχετικά με τα γεγονότα.
Όλες οι χρονολογίες που δίνονται σ' αυτό το έργο σημειώνονται σύμφω¬να με το παλιό ημερολόγιο, δηλαδή είναι δεκατρείς μέρες πίσω από το παγκό¬σμιο ημερολόγιο πού έχει υιοθετηθεί τώρα από τα σοβιέτ. Ο συγγραφέας ήταν αναγκασμένος να ακολουθήσει το ημερολόγιο που ήταν σε χρήση την εποχή της Επανάστασης. Δε θάταν βέβαια δύσκολο να  μεταφέρουμε τις ημερο¬μηνίες στο νεότερο ημερολόγιο. Όμως μια τέτοια ενέργεια, παραμερίζοντας ορισμένες δυσκολίες, θα δημιουργούσε άλλες σοβαρότερες. Η ανατροπή της μοναρχίας έχει περάσει στην ιστορία με το όνομα Επανάσταση του Φλεβάρη. Κι όμως, σύμφωνα με το δυτικό ημερολόγιο, αυτό το γεγονός ξετυλίχτηκε το Μάρτη. Κάποια ένοπλη διαδήλωση ενάντια  στην ιμπεριαλιστικοί πολιτική της Προσωρινής Κυβέρνησης σημειώθηκε στην ιστορία με το όνομα «'Απριλιανά», ενώ, σύμφωνα με το δυτικό ημερολόγιο, έγινε  το Μάη. Για να μη σταθούμε σε άλλα ενδιάμεσα γεγονότα και χρονολογίες, ας σημειώσουμε μόνο ότι η Επα¬νάσταση του 'Οκτώβρη  έγινε, για την Ευρώπη, το Νοέμβρη. Όπως βλέπει κανείς, το ίδιο το ημερολόγιο έχει πάρει το χρώμα των γεγονότων και ο ιστο¬ρικός δε μπορεί να απαλλαγεί από τις επαναστατικές χρονολογίες με αριθμητικές πράξεις. Ας μην ξεχνάει ο αναγνώστης ότι πριν από την κατάργηση του βυζαντινού ημερολόγιου, η Επανάσταση χρειάστηκε να καταργήσει τους θεσμούς που ήθελαν να το διατηρήσουν.

Λ. ΤΡ0ΤΣΚΙ

Πρίγκηπος 14 Νοέμβρη 1930.


Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 15 Δεκέμβριος 2014 17:23
 
 

Τελευταίο έντυπο φύλλο...

Κατεβάστε εδώ το τελευταίο έντυπο φύλλο της Εργατικής Δημοκρατίας σε PDF

Ειδικές εκδόσεις...

Συνδεδεμένοι...

Έχουμε 47 επισκέπτες συνδεδεμένους