Home Εργατικό Κίνημα Η ταχτική της ηγεσίας του ΠΑΜΕ και η ανάγκη του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου

Προτείνουμε να διαβάστε...


Οι βάσεις του διαλεχτικού και ιστορικού υλισμού

Από τον πρόλογο στην "Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας (1859)

 



Ν. Λένιν

Για την

Αστική "Δημοκρατία" και

την Εργατική Δημοκρατία

*  *  *

Ο Αριστερισμός

Παιδική Αρρώστια

του Κομμουνισμού

Κεφ. ΙΙ - ΙΙΙ - IV

Κεφ. ΙΧ (Αποσπ.)


Λ. Τρότσκι

Τι είναι η Διαρκής Επανάσταση;

Βασικές Αρχές

* * *

Σταλινισμός και Μπολσεβικισμός

Ολόκληρη η σπουδαία μπροσούρα του Λ. Τρότσκι

* * *

Τι είναι Εθνικοσοσιαλισμός;

του Λ. Τρότσκι (1933)

* * *

"Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο

Ενάντια στο φασισμό"

του Λ. Τρότσκι (1931)

* * *

"Ο ιστορικός ρόλος

του φασισμού

είναι να συντρίβει

την εργατική τάξη..."

Λ.Τρότσκι

* * *

Ομιλία του Λ. Τρότσκι

για την Ρώσικη

Οκτωβριανή Επανάσταση 1917

(Κοπεγχάγη 27/11/1932)

* * *

Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης

Πρόλογος Α΄ Τόμου

Εισαγωγή Β΄ Τόμου


 

Π. Πουλιόπουλος

Τα Λαϊκά Μέτωπα και η Προλεταριακή πολιτική (Ιούν.1937)

*  *  *

"Χτυπάμε μαζί προχωράμε χωριστά"

*  *  *

Η Οργάνωση του Κινήματος των ανέργων (Δεκ. 1931)

*  *  *

Γιια την Διαρκή Επανάσταση (Από το "Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;" (1934))

*  *  *

"Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;"

Ολόκληρο το βιβλίο σε PDF


*  *  *

Τρότσκι: Ένας μεγάλος θεωρητικός του μαρξισμού (πρωτοδημ/νο 21/8/1941)

*  *  *

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (1931)

*  *  *

ΒΑΣΙΛΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ (1935)

*  *  *

ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ "ΥΠΟΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ"

ΜΑΡΞΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ - Α΄ Μέρος


Για την Κυβέρνηση Εργατών και φτωχών αγροτών

Κείμενα του Λ. Τρότσκι και του Π. Πουλιόπουλου

Κείμενο - Πρόλογος της "Εργατικής Δημοκρατίας


Για το επαναστατικό πρόγραμμα της εργατικής εξουσίας

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

της Σ.Ε. της Ε.Δ.

 

Ν. Λένιν
Το πρόγραμμα του μπολσεβίκικου κόμματος (1917)

 

Π. Πουλιόπουλος

Τι θα κάνουν οι κομμουνιστές όταν πάρουν την εξουσία στην Ελλάδα (1934)

 

Λ. Τρότσκι

Το Μεταβαικό πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς (1939)



Συνεχίζουμε τον αγώνα μας:

  • Για την εργατοδημοκρατική επαναστατική ανασύνταξη του εργατικού μας κινήματος
  • Για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης
  • Για την συγκρότηση της αναγκαίας επαναστατικής μαρξιστικής οργάνωσης της προλεταριακής πρωτοπορίας.
  • Για την συντριβή του Μαύρου Μετώπου της ντόπιας και της ξένης κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας.
  • Για την διαγραφή ολόκληρου του δημόσιου χρέους. Για την διάλυση της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας που έχει τον ψεύτικο τίτλο της «Ευρωπαϊκής Ένωσης». Για την κοινωνικοποίηση, χωρίς καμιά αποζημίωση, όλων των τραπεζών και όλων των μεγάλων παραγωγικών μονάδων. Για τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας κάτω από την διεύθυνση των εργατικών συμβουλίων.
  • Για την εγκαθίδρυση επαναστατικής κυβέρνησης εργατών και φτωχών αγροτών.
  • Για την νίκη του σοσιαλισμού και της εργατικής δημοκρατίας, την εξουσία των εργατικών συμβουλίων.
  • Για τις Σοσιαλιστικές Ενωμένες Πολιτείες ολόκληρης της Ευρώπης.

Εισαγωγή χρηστών/μελών ΕΔ



Η ταχτική της ηγεσίας του ΠΑΜΕ και η ανάγκη του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ergatiki Dimokratia   
Σάββατο, 15 Νοέμβριος 2014 08:25

 

 

Η ΤΑΧΤΙΚΗ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΜΕ

ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΙΑΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

 

«… Η Κομμουνιστική Διεθνής ζητάει: όλα τα κομμουνιστικά κόμματα και οι ομάδες να εφαρμόζουν αυστηρά την ταχτική του ενιαίου μετώπου, γιατί μονάχα αυτή οδηγεί τους κομμουνιστές στον πιο σίγουρο δρόμο για να κατακτήσουν την πλειονότητα των εργαζομένων…

Η ταχτική του ενιαίου μετώπου αποβλέπει να εξυπηρετήσει τον κοινό αγώνα των κομμουνιστών και των άλλων εργατών που ακολουθούν άλλα κόμματα ή ομάδες, ή που είναι ακομμάτιστοι, για την υπεράσπιση των στοιχειωδών ζωτικών συμφερόντων της εργατικής τάξης ενάντια στην μπουρζουαζία. Κάθε αγώνας και για τις  πιο μικρές καθημερινές διεκδικήσεις αποτελεί πηγή επαναστατικών διδαγμάτων, γιατί με την εμπειρία που αποκτούν στους αγώνες οι εργάτες θα πεισθούν για την αναπόδραστη ανάγκη της επανάστασης και για τη μεγάλη σημασία του κομμουνισμού…»

(Θέσεις και Αποφάσεις του 4ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς)

 

Στον «Ριζοσπάστη», της 4ης Νοέμβρη, δημοσιεύτηκε προκήρυξη – κάλεσμα του ΠΑΜΕ για την απεργία που ορίστηκε από τους εργατοκάπηλους της ΓΣΕΕ για τις 27 Νοέμβρη.

Σ’ αυτή την προκήρυξη η ηγεσία του ΠΑΜΕ απρόσμενα κάνει λόγο και για Ενιαίο Μέτωπο. Συγκεκριμένα προτείνει: «Ενιαίο Μέτωπο απέναντι στη γραμμή των μονοπωλιακών ομίλων»

Το σύνθημα αυτό, γραμμένο μάλιστα με έντονα μαύρα γράμματα, μας ξάφνιασε, για λίγο, ευχάριστα. Σκεφτήκαμε ότι ίσως οι ηγέτες του ΠΑΜΕ ανακάλυψαν, επιτέλους, την λενινική ταχτική του ενιαίου μετώπου και αποφάσισαν να την εφαρμόσουν! Γελαστήκαμε όμως. Η συνέχεια της προκήρυξης διέλυσε κάθε σύγχυση. Η αναφορά που κάνει στο ενιαίο μέτωπο αποδείχτηκε απλά ένας υπότιτλος, ένα σύνθημα δίχως το περιεχόμενό του! Να τι ακριβώς γράφουν στη συνέχεια, κάτω από το απατηλό αυτό, δήθεν ενιαιομετωπικό σύνθημα:

«Το ΠΑΜΕ χαιρετίζει τις εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις που συντόνισαν τις δυνάμεις τους και συμμετείχαν στο Πανελλαδικό Συλλαλητήριο την 1η Νοέμβρη. Χαιρετίζει την μεγάλη συμμετοχή συλλόγων αυτοαπασχολούμενων, αγροτών, γυναικών, νεολαίας, επιτροπών ανέργων, που συζήτησαν και ένωσαν τις δυνάμεις τους για αυτόν τον πανελλαδικό ξεσηκωμό.

Το βήμα που πραγματοποιήθηκε πρέπει να συνεχιστεί με νέα δυναμική, πανελλαδικά, κατά κλάδο, κατά περιοχή, σε κάθε τόπο δουλειάς…» («Ριζοσπάστης 4 Νοέμβρη. Σελ. 11)

Είναι φανερό ότι με όλα αυτά τα βροντόλαλα, οι συντάχτες της προκήρυξης δεν λένε τίποτε το καινούριο. Απλά επαναλαμβάνουν, σχεδόν με τα ίδια λόγια, όσα δήλωσε στη διάρκεια του συλλαλητηρίου ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ. (Βλέπε «Ριζοσπάστη» 2 Νοέμβρη, σελ. 17). Συμφωνούν, δηλαδή, απόλυτα μαζί του και με στόμφο τονίζουν ότι επιβάλλεται να ακολουθηθεί ο ίδιος δρόμος, να εφαρμοστεί η ίδια πρακτική της «Λαϊκής Συμμαχίας». Η μόνη διαφοροποίηση της προκήρυξης από τις δηλώσεις του κομματικού Γραμματέα είναι το σύνθημα (υπότιτλος): «Ενιαίο Μέτωπο απέναντι στη γραμμή των μονοπωλιακών ομίλων» Αφήνουν έτσι, οι ηγέτες του ΠΑΜΕ, να εννοηθεί ότι η «Λαϊκή Συμμαχία» (η κεντρική ταχτική του Κ.Κ.Ε.) ταυτίζεται, δήθεν, με την λενινική ταχτική του ενιαίου μετώπου, την ταχτική της ενιαίας ταξικής δράσης του προλεταριάτου που εφάρμοζε το κόμμα των μπολσεβίκων, κάτω από την ηγεσία του Λένιν! Και που  την συνέχισε η Κομμουνιστική Διεθνής.

Πιο συγκεκριμένα, οι ηγέτες του ΠΑΜΕ, παρουσιάζουν τον συντονισμό στην συνδιοργάνωση του συλλαλητηρίου της 1ης Νοέμβρη, μαζί με ορισμένες συνδικαλιστικές οργανώσεις (όχι περισσότερες από 100) σαν ενιαίο μέτωπο! Και τους προτείνουν να συνεχίσουν αυτή την ίδια πραχτική του συντονισμού και συνδιοργάνωσης της απεργίας. Προτείνουν δηλαδή να επαναληφθεί η συνεργασία (απλή σύμπραξη) με συγκεκριμένες οργανώσεις. Επιλεκτικά, με εκείνες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις που συμπαθούν το ΠΑΜΕ ή αποδέχονται ορισμένες θέσεις και πρωτοβουλίες του, σαν κι αυτή της διοργάνωσης του πανελλαδικού συλλαλητηρίου. Απευθύνονται, επομένως, ‘όχι στο σύνολο των οργανώσεων και τάσεων του εργατικού κινήματος αλλά σε μερικές «δεκάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις που δεν συμφωνούν σε όλα με το ΠΑΜΕ» όπως το λέει η προγενέστερη «Ανακοίνωση της Ε.Γ. του ΠΑΜΕ» με τίτλο «Δόθηκε ισχυρό ταξικό μήνυμα» («Ριζοσπάστης» 4 Νοέμβρη, σελ. 13).

Τον συντονισμό, λοιπόν, την συνδικαλιστική σύμπραξη, μεταξύ συγγενικών οργανώσεων, την βάφτισαν ενιαίο μέτωπο οι τετραπέρατοι ηγέτες της συνδικαλιστικής παράταξης του ΚΚΕ. Εμπνευσμένοι βέβαια από την πολιτική λογική και τις μεθόδους του σταλινικού «λαϊκού μετώπου» που από κάποια στιγμή και έπειτα, η κομματική ηγεσία τους, το ονόμασε «λαϊκή συμμαχία».

Όμως, τα ιδρυτικά ντοκουμέντα (οι θέσεις και οι αποφάσεις των τεσσάρων πρώτων συνεδρίων) της Κομμουνιστικής Διεθνούς, έχουν κυκλοφορήσει και στην ελληνική γλώσσα πριν από πολλά χρόνια. Δεν είναι, τώρα πια, προνόμιο μερικών γλωσσομαθών διανοουμένων η μελέτη τους. Και δεν υπάρχει πλέον η δυνατότητα της παραποίησής τους από την γνωστή σταλινική σχολή της πλαστογράφησης των έργων του Λένιν! Τώρα, κάθε πρωτοπόρος αγωνιστής της εργατικής τάξης και προπάντων οι νέοι μαχητές, μέλη και οπαδοί του Κ.Κ.Ε., της Κ.Ν.Ε. και του ΠΑΜΕ, έχουν τη δυνατότητα της μελέτης των εξαιρετικών αυτών ντοκουμέντων του λενινικού μπολσεβικισμού, που γίνονται κάθε μέρα και πιο επίκαιρα. Επιβεβαιώνοντας, συνάμα, την ορθότητα της λενινικής πολιτικής που υπερασπίστηκε η μαρξιστική Αριστερή Αντιπολίτευση του ΚΚΕ, ενάντια στην οπορτουνιστική λαϊκομετωπική πολιτική των ηγετών του σταλινισμού (βλέπε: Π. Πουλιόπουλος «Τα Λαϊκά Μέτωπα και η προλεταριακή πολιτική», 1937).

Βασισμένοι στις αληθινές ιδέες και πρακτικές του λενινικού μπολσεβικισμού, οι πρωτοπόροι αγωνιστές του κομμουνισμού, μπορούν άνετα, τώρα πια, να ξεχωρίσουν την προλεταριακή πολιτική του Ενιαίου Ταξικού Μετώπου Πάλης, από τις λαϊκομετωπικές κατασκευές ταξικής συνεργασίας των εκφυλισμένων ηγετών της σοσιαλδημοκρατίας και του σταλινισμού.

Μελετώντας τις αποφάσεις του 4ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής (3ης) Διεθνούς, κάθε κομμουνιστής και αγωνιστής εργάτης, θα διαπιστώσει σίγουρα ότι η ταχτική της «λαϊκής συμμαχίας» και η επιλεκτική σύμπραξη με ορισμένες μόνο οργανώσεις, δηλαδή οι πραχτικές των σταλινικών ηγετών του Κ.Κ.Ε. και του ΠΑΜΕ, δεν έχουν καμιά σχέση με την λενινική πολιτική και ταχτική του ενιαίου εργατικού μετώπου ταξικής πάλης.

Δεν επιδιώκει τον συντονισμό στη δράση μόνο με ορισμένες, συμπαθούσες, οργανώσεις, η λενινική ταχτική του ενιαίου προλεταριακού μετώπου. Αντίθετα, η Κομμουνιστική Διεθνής, με τον Λένιν και τον Τρότσκι επικεφαλής της, καλούσε τους κομμουνιστές να απευθύνουν τις προτάσεις τους για το ενιαίο μέτωπο πάλης, στο σύνολο των οργανώσεων και των τάσεων του εργατικού κινήματος, συνδικαλιστικών και πολιτικών, χωρίς καμιά εξαίρεση. Και να καλούνε αδιάκοπα, οι κομμουνιστές, τις προλεταριακές μάζες, ανεξάρτητα από τις πολιτικές προτιμήσεις τους, να παλέψουν για την δημιουργία του δικού τους ενιαίου ταξικού μετώπου πάλης, ενάντια στο ενιαίο μέτωπο των κεφαλαιοκρατών εκμεταλλευτών.

Αυτή την πολιτική και ταχτική του λενινικού μπολσεβικισμού, θάπρεπε να ακολουθεί, επίμονα και σταθερά, η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. και του ΠΑΜΕ, προτού ακόμα ξεσπάσει η νέα μεγάλη μπόρα της κρίσης του σαπισμένου παγκόσμιου καπιταλισμού.

Κι όταν πια η  μπόρα ξέσπασε και το ενιαίο μέτωπο του ντόπιου και του ξένου κεφαλαίου, εκδήλωσε όλη τη βαρβαρότητά του, με την ληστρική επίθεση στις καταχτήσεις και στα δικαιώματα της εργατικής τάξης και όλων των εκμεταλλευομένων, το Κ.Κ.Ε., η Κ.Ν.Ε. και το ΠΑΜΕ, αντί να αναλώνονται στην κατασκευή σκιάχτρων μιας κατά φαντασίας «λαϊκής συμμαχίας». Αντί να συνεχίζουν την χρεοκοπημένη κι αποδειγμένα αντεπαναστατική πολιτική των «λαϊκών μετώπων». Όφειλαν να ακολουθήσουν τον δρόμο που είχε βαδίσει το κόμμα των μπολσεβίκων και η Κομμουνιστική Διεθνής, τον δρόμο του Λένιν.

Όφειλαν δηλαδή να απαντήσουν στην επίθεση του κεφαλαιοκρατικού ενιαίου μετώπου, με την πρόταση διαμόρφωσης του ενιαίου ταξικού μετώπου αντεπίθεσης όλων των δυνάμεων του εργατικού κινήματος. Να καλέσουν πρώτα  απ’  όλα σε συστράτευση όλες τις τάσεις του διασπασμένου κομμουνιστικού κινήματος. Και να αναλάβουν εκστρατεία, μια πλατιά καμπάνια, για την ανάγκη της οργάνωσης του ενιαίου εργατικού μετώπου, με βάση ένα συμφωνημένο (με ανοιχτές δημόσιες διαδικασίες) σχέδιο κοινής δράσης. Παρουσιάζοντας τις δικές τους προτάσεις, οι κομμουνιστές, θάπρεπε ν’  αξιώσουν απ’  όλα τα κόμματα και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζομένων (ΣΥΡΙΖΑ, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κλπ) να πάρουν θέση. Και ταυτόχρονα να καλούνε αδιάκοπα, τους εργάτες, τους υπάλληλους, τους άνεργους, όλα τα οργανωμένα και τα ανοργάνωτα στρώματα της εργατικής τάξης, να πραγματοποιήσουν Γενικές Συνελεύσεις και να πάρουν αποφάσεις για τη δημιουργία ενιαίου εργατικού μετώπου ταξικής αντεπίθεσης. Κάνοντας πολύ δύσκολη την ζωή για τους εργατοκάπηλους και τα «αριστερά» τσιράκια του κεφαλαίου.

Αυτά θα έκαναν οι ηγέτες του Κ.Κ.Ε. και του ΠΑΜΕ, αν δεν είχαν ανακατέψει την επαναστατική ενιαιομετωπική προλεταριακή πολιτική του Λένιν με τα εθνικορεφορμιστικά «λαϊκά μέτωπα» του Στάλιν.

Ωστόσο, ούτε και τώρα είναι αργά. Κανένας δεν είναι αλάθητος. Ο μαρξισμός είναι η καλύτερη επιστημονική μέθοδος, με την οποία οι αληθινοί κομμουνιστές μπορούν να αντλούνε πολύ ωφέλιμα διδάγματα από τα λάθη τους. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, αν οι ηγέτες του Κ.Κ.Ε. και του ΠΑΜΕ θέλουν να δούνε και να διορθώσουν το λάθος τους, δεν έχουν παρά να προσφύγουν στις θέσεις και αποφάσεις του 3ου και 4ου συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς και να τις μελετήσουν με την δέουσα προσοχή. Στην εποχή της θανάσιμης αγωνίας του καπιταλισμού που διανύουμε, οι λενινικές αυτές θέσεις είναι πάντα επίκαιρες και αποτελεσματικές. Αποτελούνε ισχυρά όπλα στα χέρια των κομμουνιστών κάθε χώρας, στην πάλη ενάντια σε όλων των ειδών πράκτορες του κεφαλαίου στις γραμμές του εργατικού κινήματος, στους διασπαστές της εργατικής τάξης.

Για την λενινική ταχτική, ο πρώτος Γενικός Γραμματέας του Κ.Κ.Ε, Παντελής Πουλιόπουλος, έγραφε το 1937:

«Το Ενιαίο Μέτωπο είναι ένα από τα κυριότερα μέσα της προλεταριακής πάλης. Είναι μια συμφωνία για κοινή δράση πάνω σε ένα ορισμένο πεδίο, για ορισμένες κοινές επιδιώξεις και αποκλείει κάθε λογής εγκατάλειψη της πολιτικής της εργατικής τάξης και του επαναστατικού της κόμματος. Το επαναστατικό κόμμα μέσα στο Ενιαίο Μέτωπο διατηρεί ακέραιο το πρόγραμμα της ανεξάρτητης ταξικής πάλης για την εργατική και εργατοαγροτική εξουσία και για τον σοσιαλισμό».

Κι όσο για τις ευρύτερες λαϊκές μάζες και την σύγχυση που σπέρνουν οι πολιτικές των «λαϊκών μετώπων», ο Π. Πουλιόπουλος, στο ίδιο κείμενο, έγραφε:

«Ο όγκος των μη προλεταριακών μαζών του λαού μπορεί και πρέπει να κερδηθεί με το μέρος της εργατικής τάξης και του σοσιαλισμού. Αυτό όμως θα κατορθωθεί μόνο όταν η εργατική τάξη αποδείξει ότι μπαίνει μπροστά, αποφασιστικός και ικανός ηγέτης στην ανεξάρτητη, επαναστατική πάλη των τάξεων κατά της κεφαλαιοκρατίας που εξουθενώνει κι αυτές τις μάζες του πληθυσμού όπως και το προλεταριάτο». («Τα Λαϊκά Μέτωπα και η προλεταριακή πολιτική», σελ. 9-10, Εκδόσεις «Μαρξιστική Έρευνα»).

Είναι γι’  αυτό που το κόμμα του Λένιν δεν έφτιαχνε «λαϊκά μέτωπα» και δεν κατασκεύαζε «λαϊκές συμμαχίες». Αλλά πάλευε ανυποχώρητα για το ενιαίο εργατικό μέτωπο, για την ενότητα και την ταξική πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης.

Σ’  αυτόν τον δρόμο οφείλει να βαδίσει και σήμερα το κομμουνιστικό κίνημα.

Όταν ο αριστερο – δημοκράτης αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να στηρίξει στον Λένιν τα σχέδιά του για κοινοβουλευτικές συμμαχίες με χρεοκοπημένα αστικά κόμματα και πολιτευτές, οι κομμουνιστές πρέπει να απαντήσουμε με όλα όσα έγραψε και έκανε ο Λένιν για την ταξική πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης, για την οικοδόμηση του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου (ενάντια στα «λαϊκά μέτωπα» των οπορτουνιστών) και για το κέρδισμα των μη προλεταριακών μαζών του εκμεταλλευόμενου λαού στην πάλη για τον σοσιαλισμό. Ξεκαθαρίζοντας επίμονα ότι η συμμαχία του επαναστατικού προλεταριάτου με τις μη προλεταριακές λαϊκές μάζες, προϋποθέτει τη δημιουργία του προλεταριακού Ενιαίου Μετώπου Ταξικής Πάλης. Απαιτεί το καθάρισμα του εργατικού κινήματος από την κόπρο των εργατοκαπηλικών κλικών κι απ’  όλα τα «αριστερά» στηρίγματα της καπιταλιστικής εξουσίας. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την λενινική ταχτική των ιδρυτικών συνεδρίων της Κομμουνιστικής (3ης) Διεθνούς. Όχι με τα τεχνικά κατασκευάσματα «λαϊκής συμμαχίας» που δεν είναι τίποτε άλλο από μια «αριστερότερη» παραλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ και όλων των άλλων οπορτουνιστικών κατασκευών.

Η απεργία της 27 Νοέμβρη, ύστερα από το μαζικό συλλαλητήριο της 1ης του μήνα, δίνει την ευκαιρία στους ηγέτες του ΠΑΜΕ να κάνουν πράξη το σύνθημα της προκήρυξής τους: «Ενιαίο Μέτωπο απέναντι στη γραμμή των μονοπωλιακών ομίλων». Κι όπως το καθορίζουν οι λενινικές θέσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς, να καλέσουν την ηγεσία της ΓΣΕΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και όλων των εργατικών οργανώσεων, σε Ενιαίο Μέτωπο Ταξικής πάλης ενάντια στη ληστρική επίθεση και τη βαρβαρότητα του παρακμασμένου καπιταλισμού.

Τελευταία Ενημέρωση στις Σάββατο, 15 Νοέμβριος 2014 08:42
 
 

Τελευταίο έντυπο φύλλο...

Κατεβάστε εδώ το τελευταίο έντυπο φύλλο της Εργατικής Δημοκρατίας σε PDF

Ειδικές εκδόσεις...

Συνδεδεμένοι...

Έχουμε 38 επισκέπτες συνδεδεμένους