Home Εργατικό Κίνημα Επιστρατεύσεις Απεργών, του Σ.Χ.

Προτείνουμε να διαβάστε...


Οι βάσεις του διαλεχτικού και ιστορικού υλισμού

Από τον πρόλογο στην "Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας (1859)

 



Ν. Λένιν

Για την

Αστική "Δημοκρατία" και

την Εργατική Δημοκρατία

*  *  *

Ο Αριστερισμός

Παιδική Αρρώστια

του Κομμουνισμού

Κεφ. ΙΙ - ΙΙΙ - IV

Κεφ. ΙΧ (Αποσπ.)


Λ. Τρότσκι

Τι είναι η Διαρκής Επανάσταση;

Βασικές Αρχές

* * *

Σταλινισμός και Μπολσεβικισμός

Ολόκληρη η σπουδαία μπροσούρα του Λ. Τρότσκι

* * *

Τι είναι Εθνικοσοσιαλισμός;

του Λ. Τρότσκι (1933)

* * *

"Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο

Ενάντια στο φασισμό"

του Λ. Τρότσκι (1931)

* * *

"Ο ιστορικός ρόλος

του φασισμού

είναι να συντρίβει

την εργατική τάξη..."

Λ.Τρότσκι

* * *

Ομιλία του Λ. Τρότσκι

για την Ρώσικη

Οκτωβριανή Επανάσταση 1917

(Κοπεγχάγη 27/11/1932)

* * *

Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης

Πρόλογος Α΄ Τόμου

Εισαγωγή Β΄ Τόμου


 

Π. Πουλιόπουλος

Τα Λαϊκά Μέτωπα και η Προλεταριακή πολιτική (Ιούν.1937)

*  *  *

"Χτυπάμε μαζί προχωράμε χωριστά"

*  *  *

Η Οργάνωση του Κινήματος των ανέργων (Δεκ. 1931)

*  *  *

Γιια την Διαρκή Επανάσταση (Από το "Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;" (1934))

*  *  *

"Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;"

Ολόκληρο το βιβλίο σε PDF


*  *  *

Τρότσκι: Ένας μεγάλος θεωρητικός του μαρξισμού (πρωτοδημ/νο 21/8/1941)

*  *  *

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (1931)

*  *  *

ΒΑΣΙΛΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ (1935)

*  *  *

ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ "ΥΠΟΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ"

ΜΑΡΞΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ - Α΄ Μέρος


Για την Κυβέρνηση Εργατών και φτωχών αγροτών

Κείμενα του Λ. Τρότσκι και του Π. Πουλιόπουλου

Κείμενο - Πρόλογος της "Εργατικής Δημοκρατίας


Για το επαναστατικό πρόγραμμα της εργατικής εξουσίας

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

της Σ.Ε. της Ε.Δ.

 

Ν. Λένιν
Το πρόγραμμα του μπολσεβίκικου κόμματος (1917)

 

Π. Πουλιόπουλος

Τι θα κάνουν οι κομμουνιστές όταν πάρουν την εξουσία στην Ελλάδα (1934)

 

Λ. Τρότσκι

Το Μεταβαικό πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς (1939)



Συνεχίζουμε τον αγώνα μας:

  • Για την εργατοδημοκρατική επαναστατική ανασύνταξη του εργατικού μας κινήματος
  • Για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης
  • Για την συγκρότηση της αναγκαίας επαναστατικής μαρξιστικής οργάνωσης της προλεταριακής πρωτοπορίας.
  • Για την συντριβή του Μαύρου Μετώπου της ντόπιας και της ξένης κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας.
  • Για την διαγραφή ολόκληρου του δημόσιου χρέους. Για την διάλυση της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας που έχει τον ψεύτικο τίτλο της «Ευρωπαϊκής Ένωσης». Για την κοινωνικοποίηση, χωρίς καμιά αποζημίωση, όλων των τραπεζών και όλων των μεγάλων παραγωγικών μονάδων. Για τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας κάτω από την διεύθυνση των εργατικών συμβουλίων.
  • Για την εγκαθίδρυση επαναστατικής κυβέρνησης εργατών και φτωχών αγροτών.
  • Για την νίκη του σοσιαλισμού και της εργατικής δημοκρατίας, την εξουσία των εργατικών συμβουλίων.
  • Για τις Σοσιαλιστικές Ενωμένες Πολιτείες ολόκληρης της Ευρώπης.

Εισαγωγή χρηστών/μελών ΕΔ



Επιστρατεύσεις Απεργών, του Σ.Χ. PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Σταθάτος Χάρης   
Κυριακή, 19 Μάιος 2013 18:11

 

Οι Επιστρατεύσεις Απεργών
και το εργατικό κίνημα

Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του, με την σύμφωνη γνώμη των άλλων δύο κυβερνητικών συνεταίρων, αποφάσισε για τέταρτη φορά μέσα σε 5 μήνες, να καταφύγει στο αντεργατικό και αντισυνταγματικό μέτρο της πολιτικής επιστράτευσης απεργών εργαζομένων. Μετά τα Μέσα Μεταφοράς, τους ΟΤΑ και τους ναυτεργάτες, τώρα ήρθε η σειρά των καθηγητών.
Προτάσσοντας την απόφασή της για καταστρεπτικά μέτρα για τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των καθηγητών, λίγο πριν τις Πανελλαδικές Εξετάσεις, η κυβέρνηση Σαμαρά, σκόπιμα και εκβιαστικά, έβαλε τους καθηγητές μπροστά στο υποχρεωτικό δίλημμα: Ή να δεχτούν την συντριβή των δικαιωμάτων τους (απόλυση των 10.000 αναπληρωτών και απογύμνωση των σχολείων από διδακτικό προσωπικό, καταστρατήγηση του καθηγητικού ωραρίου με αύξηση των διδακτικών ωρών, μεταθέσεις και περιφορά των καθηγητών από σχολείο σε σχολείο, μεγάλη μείωση των αποδοχών, υπερμεγέθη τμήματα σε αριθμό μαθητών, και γενικά διάλυση ότι έχει μείνει από την μέση δημόσια παιδεία). Ή να αντιμετωπίσουν την διαλυτική κυβερνητική επίθεση με άμεση κινητοποίηση μέσα στην περίοδο των Πανελλαδικών Εξετάσεων.
Τα όσα εξελίχθηκαν στο αμέσως επόμενο διάστημα είναι ενδεικτικά όχι μόνο για τις μεθόδους της αντιλαϊκής κυβέρνησης αλλά και για την παθογένεια που μαστίζει το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στους καθηγητές αλλά και σε όλους τους κλάδους εργαζομένων.
Υποκριτικά, οι κυβερνητικοί εταίροι  της τρικομματικής κυβέρνησης, και από κοντά όλα τα δημοσιογραφικά και άλλα επιτελεία που την στηρίζουν, με γκεμπελικές μεθόδους , άρχισαν να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους μαθητές και τις εξετάσεις που θα χάσουν αν κηρυχθεί στην διάρκειά τους απεργία των καθηγητών, πριν καλά - καλά ανακοινωθούν τα μέτρα της κυβέρνησης και πολύ πριν να αποφασισθεί  οποιαδήποτε κινητοποίηση, τους. Όταν ήταν ακριβώς αυτοί που χρησιμοποίησαν τις εξετάσεις σαν ασπίδα για να επιβάλλουν τα αντιδραστικά μέτρα τους .  Όταν είναι αυτοί οι ίδιοι και το σάπιο σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης που οι ίδιοι διαχειρίζονται, που έχει οδηγήσει το 60% της νεολαίας στην απελπισία της ανεργίας, έχει διαλύσει τα πανεπιστήμια και έχει απαξιώσεις τελείως τα πτυχία και το μέλλον όλης της νεολαίας, σπουδάζουσας και μη!
Τα μεγαλύτερα αποκαλυπτήρια, βέβαια, που προκάλεσε η διαδικασία αυτή στο χώρο των σχολείων, ήταν ο ρόλος του γραφειοκρατικού συνδικαλιστικού μηχανισμού που ελέγχεται και συντηρείται από τα κρατικά και κομματικά επιτελεία του καθεστώτος για τον έλεγχο και την αποδιοργάνωση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.
Οι γραφειοκρατίσκοι που ελέγχουν την ηγεσία της ΟΛΜΕ (Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης), εξαρτημένοι όλοι τους από κάποιον κομματικό μηχανισμό εξουσίας, μετά την ανακοίνωση των αντιδραστικών κυβερνητικών μέτρων, με βαρύγδουπες ανακοινώσεις διαλαλούσαν την πρόθεσή τους να προτείνουν απεργιακές κινητοποιήσεις ακόμα και στην διάρκεια των εξετάσεων. Χωρίς να κρύβουν βέβαια ότι σε περίπτωση της επιστράτευσης αυτοί θα είχαν κάνει το καθήκον τους και θα γύριζαν στα σχολεία «με το κεφάλι ψηλά»!!
Όταν όμως η συντριπτική πλειοψηφία των προέδρων των ΕΛΜΕ (με ποσοστό 90%) ενέκρινε την απεργία και την αγνόηση της επιστράτευσης και ιδιαίτερα όταν φάνηκε καθαρά ότι η μεγάλη πλειοψηφία (των ιδιαίτερα εξοργισμένων καθηγητών και από τις κλήσεις επιστράτευσης που άρχισαν να λαμβάνουν), στις συνελεύσεις των ΕΛΜΕ, θα ψήφιζε υπέρ της απεργίας και την αγνόηση της επιστράτευσης, , οι ηγετίσκοι των μηχανισμών εγκατέλειψαν τους «αγωνιστικούς» λεονταρισμούς. Και από εισηγούμενοι την απεργία μετατράπηκαν σε λυσσασμένους πολέμιούς της. Ορθώνοντας πολλαπλές ευρηματικές αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις στην δημοκρατική λήψη απεργιακής απόφασης από τους ίδιους τους καθηγητές. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Η απεργία δεν έγινε και η λικνιζόμενη και σαθρή κυβέρνηση με το αντιδραστικό μέτρο της επιστράτευσης κατά του δικαιώματος της απεργίας κατάφερε να «νικήσει».
Η εικόνα αυτή δεν είναι καθόλου πρωτόγνωρη και άγνωστη. Το συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα την ζει σχεδόν καθημερινά σε κάθε χώρο δουλειάς, με κάθε ενέργεια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας είτε σε επίπεδο πρωτοβάθμιων σωματείων είτε σε επίπεδο Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων είτε στην ΓΣΕΕ.
Σταθερά, η δράση των γραφειοκρατίσκων αποσκοπεί ευθέως να μπλοκάρει την έκρηξη μεγάλων και σοβαρών αγώνων, να εμποδίσει την συμπαράταξη κλάδων που αγωνίζονται, να διατηρήσει το πολυκομμάτιασμα και την διάσπαση, να εκτονώσει την αγωνιστική διάθεση και την εργατική οργή με ελεγχόμενες «24ωρες» τουφεκιές στον αέρα.
Κάνοντας έτσι, κάθε αγωνιστική έκρηξη της εργατικής τάξης, ενάντια στην κυβερνητική και κεφαλαιοκρατική επίθεση, τελείως  αναποτελεσματική, ο γραφειοκρατικός μηχανισμός, που λυμαίνεται της εργατικές συνδικαλιστικές οργανώσεις, προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του στις αντεργατικές δυνάμεις του κεφαλαίου, για τις οποίες, άλλωστε, οικοδομήθηκε και συντηρείται.
Ο μηχανισμός αυτός, οικοδομήθηκε κυρίως από τις πρώτες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, μπολιάζοντας την εκρηκτική συνδικαλιστική μεταδικτατορική κινητικότητα της δεκαετίας του ’70, με όλα τα γραφειοκρατικά υλικά που βάραιναν τον εργατικό ελληνικό συνδικαλισμό από την προδικτατορική εποχή. Και το έργο αυτό ήταν ίσως η πιο πολύτιμη συνεισφορά των «σοσιαλιστών» του παπανδρεϊκού καιροσκοπισμού προς το αστικό καθεστώς της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας.
Για τις επόμενες δεκαετίες μέχρι και σήμερα,  κάθε κυβέρνηση, κάθε κόμμα εξουσίας, έχοντας την ανοχή και την συμμετοχή των ηγετών των κομμάτων ης αριστεράς, με θρησκευτική ευλάβεια συντηρεί αυτόν τον μηχανισμό, τον αναπτύσσει, τον διαιωνίζει και τον «λαδώνει», εξαγοράζοντας και αλλοιώνοντας συνειδήσεις έναντι πινακίων προνομίων και «κοινωνικής αναγνώρισης».
Ο έλεγχος της ηγεσίας της ΓΣΕΕ από τον μηχανισμό αυτόν, έχει μετατρέψει το κορυφαίο όργανο του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος σε κυβερνητικό συνοδοιπόρο και πειθήνιο συνομιλητή των βιομηχάνων και των άλλων εργοδοτών, καθρεπτίζοντας αυτό που συμβαίνει σε κάθε εργατική συνδικαλιστική οργάνωση, όλων των βαθμίδων.
Κάθε προσπάθεια για την ανασυγκρότηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, κάθε ελπίδα για την αναζωογόνηση της αναγκαίας ζωντάνιας και μαζικότητας των εργατικών συνδικαλιστικών οργανώσεων, κάθε προοπτική ανάπτυξης συγκροτημένων, οργανωμένων και αποτελεσματικών εργατικών αγώνων προϋποθέτει την άμεση και απευθείας σύγκρουση με τον γραφειοκρατικό αυτόν διαλυτικό μηχανισμό. Απαιτεί τον άμεσο εκτοπισμό του απ’ όλο το συνδικαλιστικό κίνημα και την πλήρη αναδιάταξη των οργανώσεών του και όλων των οργάνων του στην βάση της εργατοδημοκρατικής λειτουργίας.
Αυτό θα ανοίξει τον δρόμο στις μάζες των εργατών και των άλλων εργαζομένων να ξαναγυρίσουν στις συνδικαλιστικές τους οργανώσεις και οι ίδιοι να αναλάβουν εξ’ ολοκλήρου τον έλεγχό τους. Ώστε οι μαζικές Συνελεύσεις τους να είναι τα βασικά και πρωταρχικά όργανα που θα παίρνουν τις αποφάσεις τους και θα οργανώνουν τους αγώνες τους.
Άμεσα τώρα, για να οργανωθεί ο ενιαίος εργατικός αγώνας ενάντια στην διαλυτική επίθεση του κεφαλαίου και για να παραμερισθεί ο γραφειοκρατικός μηχανισμός που ελέγχει το κεντρικό όργανο της ΓΣΕΕ και ευθέως τον υπονομεύει, τον υποσκάπτει και τον εμποδίζει, πρέπει κάθε αγωνιστής που έχει συνείδηση αυτής της ανάγκης, κάθε παράταξη που διακηρύττει ότι αντιτάσσεται στα ανδρείκελα του ελεγχόμενου συνδικαλισμού και παλεύει για τα δικαιώματα των εργατών, σε κοινό μέτωπο και κοινή δράση να παλέψουν:
1. Να συγκληθούν άμεσα σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σωματείο, Γενικές Συνελεύσεις που θα συμμετέχουν όλοι οι εργάτες και οι εργαζόμενοι, με θέμα την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος, την πορεία και την οργάνωση του αγώνα ενάντια στην κεφαλαιοκρατική επίθεση, την άμεση εκλογή αντιπροσώπων που θα συμμετέχουν σ’  ένα Πανεργατικό Πανελλαδικό Συνέδριο. Μέσα σ’  αυτές να συζητηθούν ανοιχτά όλες οι απόψεις και να παρθούν ελεύθερα οι αποφάσεις από τους ίδιους τους εργαζόμενους.
2. Να συγκληθεί Πανεργατικό Πανελλαδικό Συνέδριο από τους εκπροσώπους που θα εκλεγούν άμεσα από τις Γενικές Συνελεύσεις. Συνέδριο που θα συζητήσει και θα αποφασίσει την κοινή δράση του εργατικού κινήματος ενάντια στην πολιτική λιτότητας, για την αντιμετώπιση των συνεπειών τις κρίσης, για την ανάκτηση των χαμένων κατακτήσεων, για την διάλυση της αντεργατικής κυβερνητικής πολιτικής με την ανατροπή της αντιλαϊκής κυβέρνησης του κεφαλαίου, για την εγκαθίδρυση μιας κυβέρνησης Εργατών και Φτωχών Αγροτών, με πρόγραμμα ανατροπής των αιτιών της καπιταλιστικής κρίσης, με την κοινωνικοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων που ο καπιταλισμός τις καταστρέφει, με τον σχεδιασμό της λειτουργίας ολόκληρης της οικονομίας στη βάση των αναγκών των εργαζομένων και ολόκληρης της κοινωνίας.

Γιατί η ηγεσία του ΠΑΜΕ και των άλλων εργατικών οργανώσεων δεν αναλαμβάνουν ένα τέτοιο αγώνα ξεριζώματος του γραφειοκρατικού συνδικαλιστικού καρκίνου που λυμαίνεται το εργατικό κίνημα;

Σταθάτος Χάρης

Τελευταία Ενημέρωση στις Κυριακή, 19 Μάιος 2013 18:25
 
 

Τελευταίο έντυπο φύλλο...

Κατεβάστε εδώ το τελευταίο έντυπο φύλλο της Εργατικής Δημοκρατίας σε PDF

Ειδικές εκδόσεις...

Συνδεδεμένοι...

Έχουμε 56 επισκέπτες συνδεδεμένους