Home Θεωρία του Μαρξισμού Για τον επανεξοπλισμό του μολσεβίκικου κόμματος το 1917 (3)- του Λ.Τρότσκι

Προτείνουμε να διαβάστε...


Οι βάσεις του διαλεχτικού και ιστορικού υλισμού

Από τον πρόλογο στην "Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας (1859)

 



Ν. Λένιν

Για την

Αστική "Δημοκρατία" και

την Εργατική Δημοκρατία

*  *  *

Ο Αριστερισμός

Παιδική Αρρώστια

του Κομμουνισμού

Κεφ. ΙΙ - ΙΙΙ - IV

Κεφ. ΙΧ (Αποσπ.)


Λ. Τρότσκι

Τι είναι η Διαρκής Επανάσταση;

Βασικές Αρχές

* * *

Σταλινισμός και Μπολσεβικισμός

Ολόκληρη η σπουδαία μπροσούρα του Λ. Τρότσκι

* * *

Τι είναι Εθνικοσοσιαλισμός;

του Λ. Τρότσκι (1933)

* * *

"Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο

Ενάντια στο φασισμό"

του Λ. Τρότσκι (1931)

* * *

"Ο ιστορικός ρόλος

του φασισμού

είναι να συντρίβει

την εργατική τάξη..."

Λ.Τρότσκι

* * *

Ομιλία του Λ. Τρότσκι

για την Ρώσικη

Οκτωβριανή Επανάσταση 1917

(Κοπεγχάγη 27/11/1932)

* * *

Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης

Πρόλογος Α΄ Τόμου

Εισαγωγή Β΄ Τόμου


 

Π. Πουλιόπουλος

Τα Λαϊκά Μέτωπα και η Προλεταριακή πολιτική (Ιούν.1937)

*  *  *

"Χτυπάμε μαζί προχωράμε χωριστά"

*  *  *

Η Οργάνωση του Κινήματος των ανέργων (Δεκ. 1931)

*  *  *

Γιια την Διαρκή Επανάσταση (Από το "Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;" (1934))

*  *  *

"Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;"

Ολόκληρο το βιβλίο σε PDF


*  *  *

Τρότσκι: Ένας μεγάλος θεωρητικός του μαρξισμού (πρωτοδημ/νο 21/8/1941)

*  *  *

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (1931)

*  *  *

ΒΑΣΙΛΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ (1935)

*  *  *

ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ "ΥΠΟΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ"

ΜΑΡΞΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ - Α΄ Μέρος


Για την Κυβέρνηση Εργατών και φτωχών αγροτών

Κείμενα του Λ. Τρότσκι και του Π. Πουλιόπουλου

Κείμενο - Πρόλογος της "Εργατικής Δημοκρατίας


Για το επαναστατικό πρόγραμμα της εργατικής εξουσίας

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

της Σ.Ε. της Ε.Δ.

 

Ν. Λένιν
Το πρόγραμμα του μπολσεβίκικου κόμματος (1917)

 

Π. Πουλιόπουλος

Τι θα κάνουν οι κομμουνιστές όταν πάρουν την εξουσία στην Ελλάδα (1934)

 

Λ. Τρότσκι

Το Μεταβαικό πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς (1939)



Συνεχίζουμε τον αγώνα μας:

  • Για την εργατοδημοκρατική επαναστατική ανασύνταξη του εργατικού μας κινήματος
  • Για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης
  • Για την συγκρότηση της αναγκαίας επαναστατικής μαρξιστικής οργάνωσης της προλεταριακής πρωτοπορίας.
  • Για την συντριβή του Μαύρου Μετώπου της ντόπιας και της ξένης κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας.
  • Για την διαγραφή ολόκληρου του δημόσιου χρέους. Για την διάλυση της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας που έχει τον ψεύτικο τίτλο της «Ευρωπαϊκής Ένωσης». Για την κοινωνικοποίηση, χωρίς καμιά αποζημίωση, όλων των τραπεζών και όλων των μεγάλων παραγωγικών μονάδων. Για τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας κάτω από την διεύθυνση των εργατικών συμβουλίων.
  • Για την εγκαθίδρυση επαναστατικής κυβέρνησης εργατών και φτωχών αγροτών.
  • Για την νίκη του σοσιαλισμού και της εργατικής δημοκρατίας, την εξουσία των εργατικών συμβουλίων.
  • Για τις Σοσιαλιστικές Ενωμένες Πολιτείες ολόκληρης της Ευρώπης.

Εισαγωγή χρηστών/μελών ΕΔ



Για τον επανεξοπλισμό του μολσεβίκικου κόμματος το 1917 (3)- του Λ.Τρότσκι PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ergatiki Dimokratia   
Κυριακή, 17 Φεβρουάριος 2013 13:48

 

 

Για τον Επανεξοπλισμό του μπολσεβίκικου κόμματος το 1917 (3)

Ο «ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟΣ» ΣΤΑ 1917

(Από το βιβλίου του Λ. Τρότσκι ¨Η Ζωή μου")


ΑΠΟ ΤΟ 1904 βρισκόμουν έξω απ' τις δύο σοσιαλδημοκρατικές οργανώσεις. Στην επανάσταση του 1905 — 1907 εργάστηκα δίπλα - δίπλα με τους μπολσεβίκους. Στα χρόνια της αντίδρασης υπερασπίστηκα τις επαναστατικές μεθόδους εναντίον των μενσεβίκων, στο διεθνή επαναστατικό τύπο. Δεν είχα ωστόσο χάσει την ελπίδα, πως οι μενσεβίκοι θα προσανατολίζονταν προς τ' αριστερά και γι' αυτό το λόγο έκανα μια σειρά προσπάθειες προς την κατεύ¬θυνση της συνένωσης. Μονάχα κατά τη διάρκεια του πολέμου πείστηκα πια, πως αυτές οι προσπάθειες μου είταν ανώφελες. Στη Ν. Υόρκη, στις αρχές του Μάρτη, αφιέρωσα μια σειρά από άρθρα στο συσχετισμό των ταξικών δυνάμεων στη Ρωσία και στις προοπτικές που διανοίγονταν για την επανάσταση. Τον ίδιον καιρό ο Λένιν έστελνε απ’ τη Γενεύη στην Πετρούπολη τα «Γράμματα απ’ το Εξωτερικό». Τα άρθρα μας αυτά, γραμμένα από δύο σημεία του κόσμου που τα χώριζε ο ωκεανός, δίνουν ταυτόσημη ανάλυση της κατάστασης και καταλήγουν στις ίδιες ολότελα προβλέψεις. "Όλες οι βασικές φόρμουλες σχετικά με τη στάση μας απέναντι στους αγρότες, την αστική τάξη, την προσωρινή κυβέρνηση, τον πόλεμο και τη διεθνή επανάσταση, είναι απόλυτα ίδιες. "Έτσι, πάνω στο αμόνι της ιστορίας, έγινε η επαλήθευση των σχέσεων «τροτσκισμού» και λενινισμού. Κι ο έλεγχος αυτός έγινε με τα αδιάβλητα μέσα της καθαρής χημείας. Δεν γνώριζα τις λενινιστικές θέσεις. Ξεκινούσα από δικές μου προβλέψεις κι απ’ τη δική μου επαναστατική πείρα. Καθό-ριζα τις ίδιες προοπτικές, την ίδια στρατηγική γραμμή που έδινε ο Λένιν.
Μήπως όμως τα προβλήματα την εποχή εκείνη είταν κιόλας ξεκάθαρα για όλους, καθώς και οι προβλεπόμενες λύσεις τους; "Όχι, το αντίθετο, μάλιστα! Η τοποθέτηση του Λένιν, εκείνη την περίοδο — ίσαμε τις 4 του Απρίλη 1917, δηλαδή μέχρι τη στιγμή της εμφάνισης του στην αρένα της Πετρούπολης — είταν αποκλειστικά προσωπικές του απόψεις, ολότελα ατομικές του αντιλήψεις. Ούτε ένας από τους ηγέτες του κόμματος, που βρίσκονταν την εποχή εκείνη στη Ρωσία — ούτε ένας| — δε σκέφτηκε να προσανατολίσει το κόμμα προς το δρόμο της δικτατορίας του προλεταριάτου, προς τη σοσιαλιστική επανάσταση. Ή σύσκεψη του κόμματος, που συγκέντρωσε την άλλη μέρα απ’ την άφιξη του Λένιν, κάμποσες δεκάδες μπολσεβίκους, απέδειξε πως κανενός οι σκέψεις δεν ξεπερνούσαν τα όρια της δημοκρατίας. Κι αυτός είναι ο λόγος που μέχρι σήμερα δε δίνονται στη δημοσιότητα τα πραχτικά αυτής της σύσκεψης. ο Στάλιν είχε τη γνώμη, πως έπρεπε να υποστηρίξουμε την προσωρινή Κυβέρνηση των Γκούτσκοβ - Μιλιούκωφ και να επιδιώξουμε τη συγχώνευση των μπολσεβίκων με τους μενσεβίκους. Μία παρόμοια στάση είχαν πάρει και μάλιστα ακόμα πιο καιροσκοπική οι Ρύκωφ, Κάμενεφ, Μόλοτωφ, Τόμσκυ, Καλίνιν κι όλοι οι άλλοι σημερινοί ηγέτες ή δευτερότεροι ηγέτες. Ο Γιαροσλάβσκυ, ο Ορτζονικίτζε, ο πρόεδρος της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής της Ουκρανίας Πετρόφσκυ κι άλλοι, κατά την περίοδο της επανάστασης του Φλεβάρη εκδίδανε στην Γιακούτσκ μαζί με τους μενσεβίκους το «Σοσιαλδημοκράτη», όπου αναπτύσσανε τις απόψεις του πιο χοντροκομμένου επαρχιώτικου οπορτουνισμού. Αν ξαναδημοσιεύονταν σήμερα μερικά απ’ τα άρθρα του «Σοσιαλδημοκράτη», που αρχισυντάκτης του είταν ο Γιαροσλάβσκυ, θα καταδικαζόταν αμέσως σε ιδεολογικό θάνατο, αν παραδεχτούμε, πως μπορεί να υπάρχει πραγματικά ιδεολογικός θάνατος γι΄ αυτόν τον άνθρωπο.
Αυτή είναι η «λενινιστική» φρουρά σήμερα. Ξέρω πως σε διάφορες περιόδους οι άνθρωποι αυτοί επαναλάβαιναν τα λόγια και μιμούνταν τις χειρονομίες του Λένιν. Στις αρχές όμως του 1917 είταν αφημένοι μονάχα στον εαυτό τους. Η κατάσταση είταν δύσκολη. Τώρα θα μπορούσαν να δείξουν τι διδαχτήκανε στη σχολή του Λένιν και τι είταν ικανοί να κάνουν — δίχως το Λένιν. Ας μας δείξουν, λοιπόν, απ’ όλους τους, έναν και μοναδικό, που κατέληξε από μόνος του σε μία θέση, ας είναι και παραπλήσια με τη θέση που διατύπωσε τόσο ξεκάθαρα ο Λένιν απ’ τη Γενεύη κι εγώ απ’ τη Ν. Υόρκη, με ταυτόσημο τρόπο. Δε θα βρουν ούτε ένα όνομα. Η «Πράβδα» της Πετρούπολης, που διευθυνότανε ως την άφιξη του Λένιν, απ’ τον Στάλιν και τον Κάμενεφ, θ' απομείνει για πάντα μνημείο στενοκεφαλιάς, τύφλωσης κι οπορτουνισμού. Κι όμως η μάζα του κόμματος και η εργατική τάξη στο σύνολο της, προχωρούσαν από ένστικτο στον αγώνα και προς την εξουσία. δεν υπήρχε, άλλωστε, άλλος δρόμος ούτε για το κόμμα, ούτε για τη χώρα.
Για να υπερασπίσεις στα χρόνια της αντίδρασης την προοπτική της διαρκούς επανάστασης, ήταν αναγκαίες ορισμένες θεωρητικές προϋποθέσεις. Για να ρίξεις το Μάρτη του 1917 το σύνθημα της πάλης για την κατάληψη της εξουσίας, έφτανε ίσως να 'χεις πολιτική όσφρηση. Αποκαλύφτηκε, πως ούτε θεωρητικές ικανότητες, ούτε και όσφρηση διέθεταν — ούτε ένας — απ’ τους σημερινούς ηγέτες. Ούτε ένας ανάμεσα τους το Μάρτη του 1917 δεν είχε ξεπεράσει τη θέση για την αριστερή μικροαστική δημοκρατία. Κανένας από δαύτους δεν πέρασε ικανοποιητικά τις εξετάσεις της ιστορίας.
Έφτασα στην Πετρούπολη ένα μήνα μετά το Λένιν. Τόσο ακριβώς χρόνο με είχε κρατήσει ο Λόυδ Τζώρτζ στον Καναδά. Βρήκα την κατάσταση να ΄χει αλλάξει ουσιαστικά. Ο Λένιν καλούσε τη μάζα των οπαδών του κόμματος εναντίον των θλιβερών ηγετών του. Είχε ριχτεί σ' ένα συστηματικό αγώνα εναντίον των «παλιών μπολσεβίκων που — όπως έγραφε — έχουν παίξει πολλές φορές θλιβερό ρόλο στην ιστορία του κόμματος μας, επαναλαβαίνοντας, δίχως να την έχουν καταλάβει, μία παλιά φόρμουλα που μάθανε απ’ έξω, αντί να μελετούνε τις ειδικές περιπτώσεις της καινούργιας και ζωντανής πραγματικότητας».
Ο Κάμενεφ κι ο Ρύκωφ προσπαθούσαν ν' αντιδράσουν. Ο Στάλιν, δίχως να βγάζει τσιμουδιά, τραβήχτηκε στην άκρη. Δεν υπάρχει ούτε ένα άρθρο του την εποχή εκείνη, όπου να προσπαθεί να δικαιολογήσει τη χτεσινή του πολιτική και να ανοίγει κάποιο δρόμο σύμφωνα με το πνεύμα της λενινιστικής θέσης. Σώπαινε, απλούστατα. Είχε τόσο πολύ εκτεθεί με την ολέθρια πολιτική κατεύθυνση που είχε χαράξει τον πρώτο μήνα της επανάστασης, ώστε προτιμούσε να λουφάξει στην αφάνεια. Πουθενά δεν πήρε μέρος σε δημόσια συζήτηση για να υπερασπίσει τις ιδέες του Λένιν. Τραβήχτηκε και περίμενε. Στους κρίσιμους μήνες της θεωρητικής και πολιτικής προπαρασκευής του Οκτώβρη, οπου σε καλούσαν οι σοβαρότερες ευθύνες, ο Στάλιν απλούστατα δεν υπήρχε πολιτικά.
"Όταν έφτασα στη Ρωσία, υπήρχαν ακόμη πολλές σοσιαλδημοκρατικές οργανώσεις που περιλάβαιναν μενσεβίκους και μπολσεβίκους. και τούτο είταν η φυσική συνέπεια της θέσης που είχαν πάρει ο Στάλιν, ο Κάμενεφ και οι άλλοι μπολσεβίκοι κι όχι μονάχα στην αρχή της επανάστασης, αλλά και κατά τη διάρκεια του πολέμου, αν και πρέπει να παραδεχτούμε, πως στον καιρό του πολέμου η στάση του Στάλιν είταν άγνωστη σ' όλους: δεν είχε γράψει ούτε μία γραμμή πάνω σ' ένα τόσο σπουδαίο πρόβλημα.
Σήμερα όλα τα έντυπα της Κομμουνιστικής Διεθνούς σ' όλο τον κόσμο — οι κομμουνιστικές νεολαίες της Σκανδιναβίας και οι πιονέροι της Αυστραλίας—επαναλαβαίνουν δίχως τελειωμό, πως ο Τρότσκι τον Αύγουστο στα 1912, προσπαθούσε να συνενώσει τους μπολσεβίκους με τους μενσεβίκους. Αντίθετα, δε λένε τίποτα για τον Στάλιν, που το Μάρτη του 1917 συνιστούσε συμμαχία με το κόμμα του Τσερετέλλι κι ότι πραγματικά μέχρι τα μέσα του 1917 ο Λένιν δεν κατόρθωσε να βγάλει το κόμμα απ’ το βούρκο, όπου το είχανε καταχώσει οι πρόσκαιροι ηγέτες του τότε, σημερινοί επίγονοι. Το γεγονός πως ούτε ένας ανάμεσα τους δεν κατάλαβε στις αρχές της επανάστασης το νόημα της και την πορεία της, τώρα θέλουν να το εμφανίσουν ως διαλεκτική άποψη εξαιρετικής βαθύτητας, σ' αντίθεση προς την αίρεση του τροτσκισμού, που αποτόλμησε όχι μόνο να συλλάβει στις παραμονές των γεγονότων το νόημα τους, άλλά και να προβλέψει τις κατοπινές εξελίξεις.
"Όταν έφτασα στην Πετρούπολη και δήλωσα στον Κάμενεφ πως τίποτα δε με χώριζε απ’ τις περίφημες «θέσεις του Απρίλη» του Λένιν, που καθόριζαν την καινούργια πορεία του κόμματος, μου απάντησε:
—    Το ξέρω!
Προτού, μάλιστα, μπω και τυπικά στο κόμμα, συνεργάστηκα στην επεξεργασία των πιο σπουδαίων θέσεων του μπολσεβικισμού. Κανείς δε σκέφτηκε να ρωτήσει τότε, αν απαρνήθηκα τον «τροτσκισμό», όπως ρωτάνε τώρα, στην περίοδο της κατάπτωσης και των επιγόνων οι Κασέν, Ταίλμαν — και τα άλλα παράσιτα της επανάστασης του Οκτώβρη. Αν εκείνη την εποχή μπορούσε κανείς να θέσει αντιμέτωπο τον τροτσκισμό με το λενινισμό, αυτό θα γινόταν μόνο με την έννοια, ότι στα ανώτερα στρώματα του κόμματος κατά το μήνα Απρίλη, ο Λένιν είχε κατηγορηθεί για τροτσκισμό. ο Κάμενεφ το έκανε μάλιστα ανοιχτά και με θάρρος. Οι άλλοι — πιο συγκεκαλυμμένα στα παρασκήνια. Δεκάδες «παλιοί μπολσεβίκοι» μου 'λεγαν μόλις έφτασα στη Ρωσία:
—    Τώρα, πανηγυρίζει ή γραμμή σας!...
Ήμουνα αναγκασμένος ν' αποδείξω πως ο Λένιν δεν είχε «περάσει» στη γραμμή μου, άλλά απλούστατα κρατούσε τη δική του και ότι ή πορεία της εξέλιξης, αντικαθιστώντας την άλγεβρα με την αριθμητική, έδωσε σαν αποτέλεσμα την ταυτότητα των απόψεων μας. "Έτσι ακριβώς είταν στην πραγματικότητα.
Απ’ τις πρώτες μας συναντήσεις κι ακόμα πολύ αργότερα μετά τις μέρες του Ιουλίου, ο Λένιν έδινε την εντύπωση μιας εσωτερικής συγκέντρωσης, μιας αυτοσυγκέντρωσης φτασμένης στον υπέρτατο βαθμό — κάτω απ’ την επίφαση της ηρεμίας και της πεζής του απλότητας. Η Κερενσκιάδα φαινόταν εκείνες τις μέρες ισχυρότατη. Ο μπολσεβικισμός λογαριαζότανε στους επίσημους κύκλους σα μία «μικρή ασήμαντη συμμορία». Το ίδιο το Κόμμα δεν είχε συνείδηση ακόμα της αυριανής του δύναμης. Ωστόσο ο Λένιν το οδηγούσε με σιγουριά προς τους υψηλότερους σκοπούς του. Ρίχτηκα στη δουλειά και τον βοήθησα.
Δύο μήνες πριν απ’ τον Οκτώβρη έγραφα:
«Για μας ο Διεθνισμός δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, που υπάρχει μονάχα για να τον προδίνουν στην πρώτη ευκαιρία (όπως για τον Τσερετέλλι και τον Τσέρνωφ), άλλά μία άμεσα καθοδηγητική και βαθύτατα πραχτική αρχή. Για μας μία σταθερή, αποφασιστική επιτυχία είναι αδιανόητη έξω απ’ την ευρωπαϊκή επανάσταση».
Δίπλα στα ονόματα του Τσετερέλλι και του Τσέρνωφ, δε μπορούσα ακόμα τότε να τοποθετήσω το όνομα του Στάλιν, του φιλόσοφου του Σοσιαλισμού σε μία μόνο χώρα. Τελείωνα το άρθρο μου μ' αυτά τα λόγια:
«Η διαρκής επανάσταση ενάντια στο διαρκές μακελειό! Να ποια είναι η πάλη που απ’ την έκβαση της θα κριθεί η τύχη της ανθρωπότητας».
Το άρθρο μου δημοσιεύτηκε στο κεντρικό όργανο του κόμματος μας, στις 7 του Σεπτέμβρη και κυκλοφόρησε σε μπροσούρα. Γιατί οι σημερινοί κριτικοί δε βγάλανε τσιμουδιά για το αιρετικό αυτό σύνθημα της διαρκούς επανάστασης; Που βρίσκονταν τότε; Οι μεν, σαν το Στάλιν, περίμεναν καιροσκοπικά πως θα εξελιχτούν τα γεγονότα, οι άλλοι, σαν το Ζηνόβιεφ, είχαν κρυφτεί κάτω απ’ το τραπέζι.
Το πιο σημαντικό όμως ερώτημα είναι: πως ο Λένιν ανεχότανε την αιρετική μου προπαγάνδα; Όταν επρόκειτο για θεωρητικά ζητήματα ο Λένιν δεν ήξερε ούτε επιείκεια, ούτε οίκτο. Πως μπόρεσε να ανεχτεί το «τροτσκιστικό» κήρυγμα απ’ το κεντρικό όργανο του κόμματος;
Την 1 του Νοέμβρη του 1917, σε μία σύσκεψη της επιτροπής της Πετρούπολης (τα πρακτικά της σύσκεψης αυτής τα κρατούνε μυστικά μέχρι σήμερα), ο Λένιν διακήρυξε, πως από τότε που ο Τρότσκι πείστηκε ότι είναι αδύνατη η συμμαχία με τους μενσεβίκους, «καλύτερος απ’ αυτόν μπολσεβίκος δεν υπάρχει». Έδειξε έτσι καθαρά, κι όχι για πρώτη φορά, πως αν υπήρχε κάτι που μάς χώριζε μέχρι τότε, αυτό δεν είταν η θεωρία της διαρκούς επανάστασης, άλλά κάτι το πιο περιορισμένο, μολονότι πολύ σπουδαίο: Το πρόβλημα της τοποθέτησης μπρος στον μενσεβικισμό.
Κάνοντας μία σύντομη αναδρομή στο παρελθόν, ο Λένιν έγραφε δύο χρόνια μετά την επανάσταση του Οκτώβρη:
«Τη στιγμή της κατάληψης της εξουσίας και της δημιουργίας της σοβιετικής δημοκρατίας, ο μπολσεβικισμός τράβηξε μαζί του, ό,τι καλύτερο υπήρχε μέσα απ’ τα πιο κοντινά του ρεύματα σοσιαλιστικής σκέψης». Μπορεί να υπάρχει η ελάχιστη σκιά αμφιβολίας ότι όταν ο Λένιν υπογράμμιζε έντονα «τα πιο κοντινά στο μπολσεβικισμό σοσιαλιστικά ρεύματα» εννοούσε ακριβώς αυτό που ονομάζουν τώρα «ιστορικό τροτσκισμό»; Και πραγματικά ποια άλλη τάση μπορούσε να 'ναι πιο κοντά στο μπολσεβικισμό, απ’ την τάση που αντιπροσώπευα εγώ; Ποιόν μπορούσε να 'χει υπ' όψει του ο Λένιν; Μήπως το Μαρσέλ Κασέν ή τον Ταίλμαν; Για το Λένιν, στην επισκόπηση του αυτή της εξέλιξης του κόμματος στο σύνολο της, ο τροτσκισμός δεν είταν κάτι το ξένο και εχθρικό, αντίθετα, είταν το σοσιαλιστικό ρεύμα το πιο κοντινό στο μπολσεβικισμό.
Όπως βλέπουμε, η αληθινή πορεία της ιδεολογικής εξέλιξης, δεν έχει τίποτα το κοινό με την ψεύτικη καρικατούρα που σκαρώσανε οι επίγονοι, εκμεταλλευόμενοι το θάνατο του Λένιν και το κύμα της αντίδρασης…


Από το βιβλίο του Τρότσκι «Η ΖΩΗ ΜΟΥ» (1929),
σελ 309-313 Α΄ Μέρος (Εκδόσεις «Αλήθεια»)

Διαβάστε και τα:

Για τον επανεξοπλισμό του Μπολσεβίκικου κόμματος το 1917 (1)

-(Παράρτημα ΙΙ του βιβλίου "Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης" του Λ. Τρότσκι)

Για τον επανεξοπλισμό του Μπολσεβίκικου κόμματος το 1917 (2)

-(XVI κεφ. του βιβλίου "Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης" του Λ. Τρότσκι)

Για τον επανεξοπλισμό του Μπολσεβίκικου κόμματος το 1917 (4)

-(Τι ακριβώς έκανε ο Λένιν τον Απρίλη του 1917; Σχόλιο του Δ. Γιώτη για το τελευταίο βιβλίο του Κ. Μπατίκα)

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 16 Αύγουστος 2013 13:53
 
 

Τελευταίο έντυπο φύλλο...

Κατεβάστε εδώ το τελευταίο έντυπο φύλλο της Εργατικής Δημοκρατίας σε PDF

Ειδικές εκδόσεις...

Συνδεδεμένοι...

Έχουμε 65 επισκέπτες συνδεδεμένους