Home Θεωρία του Μαρξισμού Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο ενάντια στο φασισμό, του Λ. Τρότσκι (1931)

Προτείνουμε να διαβάστε...


Οι βάσεις του διαλεχτικού και ιστορικού υλισμού

Από τον πρόλογο στην "Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας (1859)

 



Ν. Λένιν

Για την

Αστική "Δημοκρατία" και

την Εργατική Δημοκρατία

*  *  *

Ο Αριστερισμός

Παιδική Αρρώστια

του Κομμουνισμού

Κεφ. ΙΙ - ΙΙΙ - IV

Κεφ. ΙΧ (Αποσπ.)


Λ. Τρότσκι

Τι είναι η Διαρκής Επανάσταση;

Βασικές Αρχές

* * *

Σταλινισμός και Μπολσεβικισμός

Ολόκληρη η σπουδαία μπροσούρα του Λ. Τρότσκι

* * *

Τι είναι Εθνικοσοσιαλισμός;

του Λ. Τρότσκι (1933)

* * *

"Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο

Ενάντια στο φασισμό"

του Λ. Τρότσκι (1931)

* * *

"Ο ιστορικός ρόλος

του φασισμού

είναι να συντρίβει

την εργατική τάξη..."

Λ.Τρότσκι

* * *

Ομιλία του Λ. Τρότσκι

για την Ρώσικη

Οκτωβριανή Επανάσταση 1917

(Κοπεγχάγη 27/11/1932)

* * *

Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης

Πρόλογος Α΄ Τόμου

Εισαγωγή Β΄ Τόμου


 

Π. Πουλιόπουλος

Τα Λαϊκά Μέτωπα και η Προλεταριακή πολιτική (Ιούν.1937)

*  *  *

"Χτυπάμε μαζί προχωράμε χωριστά"

*  *  *

Η Οργάνωση του Κινήματος των ανέργων (Δεκ. 1931)

*  *  *

Γιια την Διαρκή Επανάσταση (Από το "Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;" (1934))

*  *  *

"Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;"

Ολόκληρο το βιβλίο σε PDF


*  *  *

Τρότσκι: Ένας μεγάλος θεωρητικός του μαρξισμού (πρωτοδημ/νο 21/8/1941)

*  *  *

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (1931)

*  *  *

ΒΑΣΙΛΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ (1935)

*  *  *

ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ "ΥΠΟΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ"

ΜΑΡΞΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ - Α΄ Μέρος


Για την Κυβέρνηση Εργατών και φτωχών αγροτών

Κείμενα του Λ. Τρότσκι και του Π. Πουλιόπουλου

Κείμενο - Πρόλογος της "Εργατικής Δημοκρατίας


Για το επαναστατικό πρόγραμμα της εργατικής εξουσίας

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

της Σ.Ε. της Ε.Δ.

 

Ν. Λένιν
Το πρόγραμμα του μπολσεβίκικου κόμματος (1917)

 

Π. Πουλιόπουλος

Τι θα κάνουν οι κομμουνιστές όταν πάρουν την εξουσία στην Ελλάδα (1934)

 

Λ. Τρότσκι

Το Μεταβαικό πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς (1939)



Συνεχίζουμε τον αγώνα μας:

  • Για την εργατοδημοκρατική επαναστατική ανασύνταξη του εργατικού μας κινήματος
  • Για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης
  • Για την συγκρότηση της αναγκαίας επαναστατικής μαρξιστικής οργάνωσης της προλεταριακής πρωτοπορίας.
  • Για την συντριβή του Μαύρου Μετώπου της ντόπιας και της ξένης κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας.
  • Για την διαγραφή ολόκληρου του δημόσιου χρέους. Για την διάλυση της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας που έχει τον ψεύτικο τίτλο της «Ευρωπαϊκής Ένωσης». Για την κοινωνικοποίηση, χωρίς καμιά αποζημίωση, όλων των τραπεζών και όλων των μεγάλων παραγωγικών μονάδων. Για τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας κάτω από την διεύθυνση των εργατικών συμβουλίων.
  • Για την εγκαθίδρυση επαναστατικής κυβέρνησης εργατών και φτωχών αγροτών.
  • Για την νίκη του σοσιαλισμού και της εργατικής δημοκρατίας, την εξουσία των εργατικών συμβουλίων.
  • Για τις Σοσιαλιστικές Ενωμένες Πολιτείες ολόκληρης της Ευρώπης.

Εισαγωγή χρηστών/μελών ΕΔ



Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο ενάντια στο φασισμό, του Λ. Τρότσκι (1931) PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ergatiki Dimokratia   
Παρασκευή, 26 Οκτώβριος 2012 11:17


Την ώρα που, στην χώρα μας, η καπιταλιστική κρίση, η αποσύνθεση του αστικού κοινοβουλευτισμού και ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός πουΟ Μιχαλολιάκος κάτω από τον αγκυλωτό σταυρό επιδεικνύεται από τις ηγεσίες των μαζικών κομμάτων της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ) φουντώνουν την επίδραση της φασιστικής «Χρυσής Αυγής» πάνω στις απελπισμένες μικροαστικές μάζες και τα εξαθλιωμένα στρώματα ιδιαίτερα των νέων ανέργων, αποθρασύνοντας την εγκληματική της δράση, (σήμερα κατά των μεταναστών εργατών και αύριο κατά του συνόλου της εργατικής τάξης), η ιστορική εμπειρία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος, και ιδιαίτερα αυτή της Γερμανίας και του ναζισμού (1930-1934), αποτελεί αναγκαία πηγή αναφοράς και μελέτης, για κάθε αγωνιστή εργάτη, για κάθε σοσιαλιστή και κομμουνιστή αγωνιστή, σχετικά με τον αναγκαίο τρόπο που το εργατικό κίνημα πρέπει να αντιμετωπίσει την φασιστική απειλή.
Η εμπειρία αυτή μας διδάσκει ότι ο φασισμός, το γέννημα θρέμμα της καπιταλιστικής αντίδρασης και όργανο του μεγάλου κεφαλαίου, δεν αντιμετωπίζεται ούτε με την αδρανή «ψυχραιμία» που μας συστήνει η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλ. Παπαρήγα, ούτε με την «δημοκρατίστικη» στάση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ.
Πολύ περισσότερο δεν θα τον σταματήσουν οι προτάσεις των διάφορων «δημοκρατικών» στελεχών του αστικού κοινοβουλίου να τεθεί η «Χρυσή Αυγή» «εκτός νόμου». Προτάσεις που αν γίνουν πράξη όχι μόνο θα φουντώσουν ακόμα περισσότερα την επιρροή και την εγκληματική δράση ων ναζιστών -με τις τόσο στενές αλληλοσυνδέσεις με την αστυνομία, τις ντόπιες και ξένες μυστικές υπηρεσίες και τους άλλους κατασταλτικούς κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς. Η «απαγόρευση» θα εφαρμοστεί κυρίως σε βάρος των οργανώσεων του εργατικού κινήματος και την δράση τους, σύμφωνα με την βολική αντιδραστική θεωρία των «δύο άκρων» που συνοδεύει τις
«πονηρές» «δημοκρατικές» αυτές προτάσεις.
Ο μοναδικός αποτελεσματικός τρόπος για την αντιμετώπιση της φασιστικής απειλής είναι η πολιτική του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου και οι αγωνιστική του δράση κατά των εγκληματικών επιθέσεων του ναζισμού. Είναι η οργάνωση και η δράση κοινών εργατικών επιτροπών
σε κάθε εργοστάσιο, χώρο δουλειάς και συνοικία, όλων των πολιτικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων της εργατικής τάξης.

Είναι αυτή η λενινιστική πολιτική που κάθε μέλος του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ πρέπει να απαιτήσει να εφαρμοστεί από τη ηγεσία του. Με την πολιτική αυτή, οι κομμουνιστές  πρέπει να απευθυνθούν προς τα μέλη και την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και κάθε άλλης εργατικής πολιτικής και συνδικαλιστικής οργάνωσης, προς κάθε αγωνιστή εργάτη.

Αυτήν ακριβώς την αναγκαία πολιτική, κάτω από το φως των γερμανικών εξελίξεων της αρχής του 1930, προβάλλει και αναλύει το παρακάτω σημαντικό άρθρο του Λ. Τρότσκι που γράφτηκε το 1931 και συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο του «Γερμανία: ο φασισμός και το εργατικό κίνημα».

 

Χ.Σ.


ΕΝΙΑΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

(Γράμμα στο Γερμανό κομμουνιστή εργάτη, μέλος του Γ.Κ.Κ)

του Λ. Τρότσκι (1931)


Η Γερμανία περνάει τώρα μια από κείνες τις μεγάλες ιστορικές ώρες από τις οποίες θα εξαρτηθεί η τύχη του γερμανικού λαού, η τύχη της Ευρώπης και σε σημαντικό βαθμό η τύχη ολόκληρης της ανθρωπότητας για δεκάδες χρόνια. Αν τοποθετήσει κανείς μια σφαίρα στην κορυφή μιας πυραμίδας, τότε το παραμικρότερο σπρώξιμο μπορεί να την κάνει να κυλήσει είτε δεξιά είτε αριστερά. Σε μια τέτοια κατάσταση πλησιάζει τώρα από ώρα σε ώρα η Γερμανία. Υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να κυλήσει η σφαίρα προς τα δεξιά και να σπάσει τη ραχοκοκαλιά της εργατικής τάξης. Υπάρχουν δυνάμεις που επιθυμούν να μείνει η σφαίρα στην κορυφή. Αυτό είναι ουτοπία. Η σφαίρα δεν μπορεί να κρατηθεί στην κορυφή της πυραμίδας. Οι κομμουνιστές θέλουν γη σφαίρα να κυλήσει αριστερά και να σπάσει τη ράχη του καπιταλισμού. Αλλά δεν φτάνει να θέλεις. Πρέπει να ξέρεις πως. Ας στοχαστούμε ήρεμα ακόμα μια φορά: Είναι σωστή ή λαθεμένη η πολιτική που ακολουθεί αυτή τη στιγμή η Κεντρική Επιτροπή του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος;


Τι θέλει ο Χίτλερ;

Οι φασίστες δυναμώνουν πολύ γρήγορα. Οι κομμουνιστές αναπτύσσονται κι αυτοί, αλλά πιο αργά. Το δυνάμωμα των δύο άκρων δείχνει πως η σφαίρα δεν μπορεί να κρατηθεί στην κορυφή της πυραμίδας. Η γρήγορη ανάπτυξη των φασιστών σημαίνει ότι η σφαίρα μπορεί να κυλήσει δεξιά. Κι αυτός είναι ένας κίνδυνος πελώριος.
Ο Χίτλερ βεβαιώνει εμφαντικά ότι είναι εναντίον ενός πραξικοπήματος. Για να στραγγαλίσει τη δημοκρατία μια για πάντα, θέλει να φτάσει στην εξουσία μονάχα από το δημοκρατικό δρόμο. Μπορεί να τον πιστέψει κανείς στα σοβαρά;
Σίγουρα, αν οι φασίστες μπορούσαν να υπολογίζουν ότι με τον ειρηνικό δρόμο θα επιτύχουν στις προσεχείς εκλογές την απόλυτη πλειοψηφία των ψήφων, ίσως να τον προτιμούσαν αυτό το δρόμο. Αλλά, στην πραγματικότητα, αυτός ο δρόμος είναι αδιανόητος γι' αυτούς. Είναι βλακώδες να πιστεύει κανείς ότι οι ναζήδες θα αναπτύσσονται ασταμάτητα για μια απεριόριστη χρονική περίοδο όπως γίνεται τώρα. Αργά ή γρήγορα θα εξαντλήσουν την κοινωνική τους δεξαμενή. Ο φασισμός περικλείνει τόσο τρομερές αντιθέσεις ώστε πλησιάζει η στιγμή που θα σταματήσει η εισροή να αντισταθμίζει την εκροή. Αυτή τη στιγμή μπορεί να έρθει πολύ πριν να συγκεντρώσουν οι φασίστες γύρω τους πάνω από τους μισούς ψήφους. Και τότε δεν θα σταματήσουν, γιατί δεν θάχουν να περιμένουν τίποτε από κει και πέρα. Θ' αναγκαστούν να καταφύγουν στο πραξικόπημα.
Αλλά πέρα απ' όλα αυτά, ο δημοκρατικός δρόμος είναι κομμένος για τους φασίστες. Η υπέρμετρη ανάπτυξη των πολιτικών αντιθέσεων στη χώρα, η αχαλίνωτη ληστρική δράση των φασιστών σπρώχνουν αναπόφευκτα σε μια κατάσταση όπου όσο πιο πολύ θα πλησιάζουν οι φασίστες στην πλειοψηφία τόσο πιο πολύ θα θερμαίνεται η ατμόσφαιρα και τόσο πιο πλατιά θα αναπτύσσονται οι συγκρούσεις και οι αγώνες. Μ' αυτή την προοπτική ο εμφύλιος πόλεμος είναι αναπόφευκτος. Γι' αυτό το ζήτημα της κατάληψης της εξουσίας από τους φασίστες δεν θα λυθεί με την ψήφο, αλλά με τον εμφύλιο πόλεμο που προετοιμάζουν και προκαλούν οι φασίστες.
Μπορούμε να υποθέσουμε, έστω και για μια στιγμή, ότι τούτη την πιθανότητα ο Χίτλερ και οι συμβουλάτορές του δεν την καταλαβαίνουν και δεν την προβλέπουν; Αυτό θα σήμαινε πως τους θεωρούμε χοντροκέφαλους. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο έγκλημα στην πολιτική από το να στηρίζεις τις ελπίδες σου στη βλακεία ενός ισχυρού αντίπαλου. Αν όμως ο Χίτλερ καταλαβαίνει πως ο δρόμος για την εξουσία περνάει μέσα από τον πιο άγριο εμφύλιο πόλεμο, τότε οι λόγοι του για τον ειρηνικό δημοκρατικό δρόμο είναι μονάχα μια συγκάλυψη, ένα στρατήγημα. Και τότε ακόμα περισσότερο πρέπει να έχει κανείς τα μάτια του ορθάνοιχτα.


Τι κρύβεται πίσω από το στρατήγημα του Χίτλερ;

Ο υπολογισμός του είναι απλός και ολοφάνερος: θέλει ν' αποκοιμίσει τους αντιπάλους με τη μακροπρόθεσμη προοπτική της κοινοβουλευτικής ανάπτυξης των ναζήδων για να τους πιάσει στον ύπνο και να τους καταφέρει ένα θανάσιμο χτύπημα την κατάλληλη στιγμή. Ακόμα είναι πολύ πιθανό, η αβροφροσύνη του Χίτλερ προς την κοινοβουλευτική δημοκρατία να τον βοηθήσει, στο προσεχές μέλλον, να στήσει κάποιο συνασπισμό με τον οποίο οι φασίστες θα αποκτήσουν τα πιο σημαντικά πόστα για να τα χρησιμοποιήσουν κατόπιν για το πραξικόπημα τους. Είναι ολοφάνερο ότι ένας συνασπισμός, ας υποθέσουμε, ανάμεσα στο κέντρο και τους φασίστες δεν θα είναι ένας σταθμός προς τη «δημοκρατική» λύση του προβλήματος, αλλά ένα βήμα προσέγγισης προς το πραξικόπημα τους κάτω από συνθήκες πιο ευνοϊκές για τους φασίστες.

Πρέπει να καταστρώσουμε βραχυπρόθεσμη προοπτική

Όλα αυτά σημαίνουν ότι η λύση -ακόμα και ανεξάρτητα από τις επιθυμίες του γενικού επιτελείου του φασισμού- μπορεί να ξεσπάσει μέσα στους λίγους προσεχείς μήνες, αν όχι και σε βδομάδες. Τούτη ο περίπτωση έχει τρομερή σημασία για την επεξεργασία μιας σωστής πολιτικής. Αν αφήσουμε τους φασίστες να πάρουν την εξουσία σε δύο ή τρις μήνες, τότε ο αγώνας εναντίον τους τον ερχόμενο χρόνο θα είναι πού σκληρός παρά τούτο το χρόνο. Κάθε επαναστατικό σχέδιο που καταστρώνεται για δύο, τρία ή πέντε χρόνια θ' αποδειχτεί πως είναι μια αξιολύπητη και άτιμη φλυαρία, αν η εργατική τάξη, στους δύο τρεις ή πέντε προσεχείς μήνες, αφήσει τους φασίστες να πάρουν την εξουσία. Σε περιόδους επαναστατικών κρίσεων ο υπολογισμός του χρόνου στην πολιτική έχει την ίδια αποφασιστική σημασία που έχει και στις πολεμικές επιχειρήσεις.
Για να ξεκαθαρίσουμε τη σκέψη μας, ας πάρουμε ένα άλλο πιο απομακρυσμένο παράδειγμα. Ο Ούγκο Ούρμπανς, που θεωρεί τον εαυτό του «αριστερό κομμουνιστή», διακηρύττει πως το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα έχει χρεοκοπήσει, ότι είναι πολιτικά νεκρό και προτείνει τη δημιουργία ενός νέου κόμματος. Αν ο Ούρμπανς είχε δίκιο, αυτό θα σήμαινε πως η νίκη των φασιστών είναι σίγουρη. Γιατί για τη δημιουργία ενός Κόμματος θα χρειαστούν χρόνια (κι αυτό δεν θα απόδειχνε καθόλου ότι το κόμμα του Ούρμπανς θα ήταν τίποτα καλύτερο απ' το κόμμα του Ταίλμαν: όταν ο Ούρμπανς ήταν επικεφαλής στο κόμμα, δεν είχαν γίνει λιγότερα λάθη).
Ναι, αν οι φασίστες καταλάβουν πραγματικά την εξουσία αυτό θα σημάνει όχι μονάχα τη φυσική καταστροφή του Κομμουνιστικού Κόμματος, αλλά και μια αληθινή πολιτική χρεοκοπία του. Τα εκατομμύρια των γερμανών προλεταρίων δεν θα συγχωρούσαν ποτέ στην Κομμουνιστική Διεθνή και στο γερμανικό της τμήμα να υποστούν μια ατιμωτική ήττα στον αγώνα τους ενάντια στις συμμορίες της ανθρώπινης σκόνης. Γι' αυτό, κατά πάσα πιθανότητα, η κατάληψη της εξουσίας από του φασίστες θα σήμαινε πως είναι ανάγκη να δημιουργηθεί ένα νέο επαναστατικό κόμμα και, κατά πάσα πιθανότητα επίσης, μια Νέα Διεθνής. Η επικράτηση του φασισμού θα ήταν μια τρομερή ιστορική καταστροφή. Αλλά το να θεωρούμε σήμερα ότι όλα αυτά είναι αναπόφευκτα, αυτό μονάχα πραγματικοί λικβινταριστές μπορούν να το κάνουν, άνθρωποι που κάτω από ένα πέπλο από κούφιες φράσεις βιάζονται πραγματικά να συνθηκολογήσουν άναντρα πριν από τη μάχη και χωρίς μάχη. Μ' αυτήν την άποψη, εμείς οι Μπολσεβίκοι-Λενινιστές, που οι σταλινικοί μας λένε «τροτσκιστές», δεν έχουμε τίποτα το κοινό.
Πιστεύουμε ακλόνητα ότι η νίκη ενάντια στους φασίστες είναι δυνατή -όχι μετά την άνοδο τους στην εξουσία, όχι ύστερα από πέντε, δέκα ή είκοσι χρόνια κυριαρχίας τους, αλλά τώρα, κάτω από τις δοσμένες συνθήκες, στους προσεχείς μήνες και βδομάδες.

Ο Ταίλμαν θεωρεί αναπόφευκτη τη νίκη των φασιστών

Για τη νίκη είναι αναγκαία μια σωστή πολιτική. Αυτό σημαίνει πως χρειάζεται μια πολιτική προσαρμοσμένη στη σημερινή κατάσταση, στο σημερινό συσχετισμό δυνάμεων, και όχι στην κατάσταση που μπορεί να αναπτυχθεί σ' ένα, δύο ή τρία χρόνια όταν το πρόβλημα της εξουσίας θα έχει ήδη κριθεί για μακρό διάστημα.
Όλη η δυστυχία βρίσκεται στο γεγονός ότι η πολιτική της Κεντρικής Επιτροπής του Γερμανικού Κομουνιστικού Κόμματος, κατά ένα μέρος συνειδητά, κατά ένα άλλο μέρος ασυνείδητα, ξεκινάει από την παραδοχή πως η νίκη του φασισμού είναι αναπόφευκτη. Πραγματικά, στην έκκληση για το «Ενιαίο Κόκκινο Μέτωπο», που δημοσιεύτηκε στις 29 του Νοέμβρη του 1931, η Κεντρικής Επιτροπής του Γερμανικού Κομουνιστικού Κόμματος ξεκινάει από την άποψη ότι είναι αδύνατο να νικήσουμε το φασισμό αν δεν νικήσουμε πρώτα τη σοσιαλδημοκρατία. Αυτή την ίδια άποψη την επαναλαμβάνει σε όλες τις αποχρώσεις της ο Ταίλμαν (γραμματέας του ΚΚΓ) στο άρθρο του. Η ιδέα αυτή είναι σωστή; Σε ιστορική κλίμακα είναι αναμφίβολα σωστή. Αλλά αυτό δεν σημαίνει καθόλου πως με τη βοήθεια αυτής της άποψης, δηλαδή με την απλή της επανάληψη, μπορεί κανείς να λύσει τα σημερινά προβλήματα. Η ιδέα αυτή, ορθή από την άποψη της επαναστατικής στρατηγικής παρμένης σαν σύνολο, μετατρέπεται σε ψέμα, και σε αντιδραστικό ψέμα μάλιστα, αν δεν μεταφραστεί στη γλώσσα της τακτικής.
Είναι σωστό ότι για να εξαφανιστεί η ανεργία και η αθλιότητα είναι αναγκαίο να καταστραφεί πρώτα ο καπιταλισμός. Ναι, είναι σωστό. Αλά πρέπει να είσαι ο μεγαλύτερος βλάκας για να βγάλεις απ' όλα αυτά το συμπέρασμα, ότι δεν πρέπει να παλέψουμε, από σήμερα κιόλας, με όλες μας τις δυνάμεις, ενάντια σ' εκείνα τα μέτρα, που με τη βοήθεια τους ο καπιταλισμός αυξάνει την αθλιότητα των εργατών.
Μπορεί κανείς να ελπίζει ότι στους προσεχείς μήνες το Κομμουνιστικό Κόμμα θα νικήσει ταυτόχρονα τη σοσιαλδημοκρατία και το φασισμό; κανένας ομαλά σκεπτόμενος άνθρωπος, που ξέρει να διαβάζει και να μετράει, δεν θα τολμήσει να το ισχυριστεί. Πολιτικά το ζήτημα μπαίνει κάπως έτσι: μπορούμε τώρα, στους προσεχείς λίγους μήνες, δηλαδή με τη σοσιαλδημοκρατία πολύ εξασθενισμένη, αλλά ακόμα (δυστυχώς) πολύ ισχυρή, να αποκρούσουμε νικηφόρα το φασισμό; Η Κεντρική Επιτροπή απαντάει αρνητικά. Ο Ταίλμαν θεωρεί τη νίκη του φασισμού αναπόφευκτη.

Ακόμη μια φορά: Η ρώσικη πείρα!

Για να εκφράσω τη σκέψη μου όσο είναι δυνατόν πιο καθαρά και συγκεκριμένα, θα ξαναγυρίσω και πάλι στην πείρα από το κίνημα του Κορνίλωφ. Στις 26 Αυγούστου (με το παλιό ημερολόγιο) του 1917, ο στρατηγός Κορνίλωφ οδήγησε το Σώμα των Κοζάκων του και μια άγρια μεραρχία ενάντια στην Πετρούπολη. Στο πηδάλιο της εξουσία βρισκόταν τότε ο Κερένσκυ, λακές της μπουρζουαζίας και κατά τα τρία τέταρτα συνένοχος του Κορνίλωφ. Ο Λένιν κρυβότανε ακόμα γιατί τον κατηγορούσαν πως ήταν στην υπηρεσία των Γερμανών αυτοκρατόρων, των Χεόντζόλλερν. Με την ίδια κατηγορία, τον ίδιο καιρό, βρισκόμουνα κι εγώ φυλακισμένος και σε απομόνωση στις φυλακές του «Κρέστυ». Πως αντιμετώπισαν, λοιπόν, αυτό το πρόβλημα οι μπολσεβίκοι; Είχαν κι αυτοί ένα δίκιο να πούνε: «Για να νικήσουμε τη συμμορία του Κορνίλωφ πρέπει να νικήσουμε τη συμμορία του Κερένσκυ. Αυτό το είχαν πει περισσότερο από μια φορά, γιατί ήταν σωστό και αναγκαίο για την κατοπινή τους προπαγάνδα. Αλλά αυτή ήταν ολότελα ανεπαρκές για να αντισταθούν στον Κορνίλωφ, στις 26 του Αυγούστου και στις ημέρες που ακολούθησαν, για να τον εμποδίσουν να σφάξει το προλεταριάτο της Πετρούπολης. Γι' αυτό οι μπολσεβίκοι δεν αρκέστηκαν σε μια γενική έκκληση προς τους εργάτες και τους στρατιώτες ν' αποσπαστούν από τους συμφιλιωτές και να υποστηρίξουν το κόκκινο ενιαίο μέτωπο των μπολσεβίκων. Όχι, οι μπολσεβίκοι πρότειναν ενιαίο μέτωπο πάλης στους μενσεβίκους και στους σοσιαλεπαναστάτες και δημιούργησαν ενωμένοι μαζί τους κοινές οργανώσεις για τον αγώνα. Αυτό ήταν σωστό ή ήταν λαθεμένο; Ας απαντήσει ο Ταίλμαν σ' αυτό. Για να δείξω ακόμα περισσότερο καθαρά που βρίσκονταν τα πράγματα με το ενιαίο μέτωπο, θ' αναφέρω το ακόλουθο περιστατικό: μόλις αφέθηκα ελεύθερος, αφού τα συνδικάτα πλήρωσαν εγγύηση για την προσωρινή μου απόλυση, πήγα κατευθείαν στην Επιτροπή για την Εθνική Άμυνα, όπου συζητούσα και αποφάσιζα, για τα ζητήματα του αγώνα ενάντια στον Κορνίλωφ, με το μενσεβίκο Νταν και το σοσιαλεπαναστάτη Γκότς, συμμάχους του Κερένσκυ, που με είχαν κλείσει στη φυλακή. Αυτό ήταν σωστό ή ήταν λαθεμένο; Ας απαντήσει σ' αυτό ο Ρέμμελε.

Ο Μπρύνινγκ είναι το «μικρότερο κακό»;

Η σοσιαλδημοκρατία υποστηρίζει τον Μπρύνινγκ, τον ψηφίζει και αναλαμβάνει γι' αυτόν την ευθύνη μπροστά στις μάζες -στη βάση ότι η κυβέρνηση του Μπρύνινγκ είναι το «μικρότερο κακό». Η Ρότε Φάνε δοκιμάζει να μου φορτώσει την ίδια άποψη- στη βάση ότι εκφράστηκα ενάντια στην ηλίθια και ατιμωτική συμμετοχή των κομμουνιστών στο δημοψήφισμα του Χίτλερ. Αλλά μήπως η Γερμανική Αριστερή Αντιπολίτευση κι εγώ προσωπικά ζητήσαμε από τους κομμουνιστές να ψηφίσουν και να υποστηρίξουν τον Μπρύνινγκ; Εμείς οι μαρξιστές θεωρούμε τον Μπρύνινγκ και τον Χίτλερ, ακόμα και τον Μπράουν σαν συστατικά μέρη ενός και του ίδιου συστήματος. Το ζήτημα ποιος απ' όλους αυτούς είναι το μικρότερο κακό, δεν έχει νόημα, γιατί το σύστημα που πολεμάμε έχει ανάγκη απ' όλα αυτά τα στοιχεία. Αλλά τα στοιχεία αυτά βρίσκονται προσωρινά σε σύγκρουση μεταξύ τους και το κόμμα της εργατικής τάξης πρέπει να επωφεληθεί από αυτές τις συγκρούσεις προς το συμφέρον της Επανάστασης.
Υπάρχουν εφτά νότες στη μουσική κλίμακα. Το ζήτημα ποια απ' αυτές τις νότες είναι «καλύτερη» -το ντο, το ρε ή το σολ- είναι χωρίς νόημα. Ο μουσικός όμως πρέπει να ξέρει πότε και ποιο πλήκτρο πρέπει να χτυπήσει. Το αφηρημένο ζήτημα ποιο είναι το μικρότερο κακό -ο Μπρύνινγκ ή ο Χίτλερ- είναι ακριβώς χωρίς νόημα. Χρειάζεται να ξέρουμε ποιο από αυτά τα πλήκτρα πρέπει να χτυπήσουμε. Δεν είναι καθαρό;
Για τους στενοκέφαλους ας δώσουμε άλλο ένα παράδειγμα. Αν ένας από τους εχθρούς μου με ποτίζει με μικρές καθημερινές δόσεις από δηλητήριο κι ένας άλλος από την άλλη μεριά ετοιμάζεται να με πυροβολήσει κατάστηθα, θα κοιτάξω πρώτα να ρίξω από τα χέρια του δεύτερου εχθρού το πιστόλι, γιατί αυτό μου δίνει την ευκαιρία να απαλλαγώ κι από τον πρώτο εχθρό. Αλλά αυτό δεν σημαίνει καθόλου πως το δηλητήριο είναι «μικρότερο κακό» από το πιστόλι.


*  *  *

Η δυστυχία βρίσκεται ακριβώς στο γεγονός ότι οι ηγέτες του Γερμανικού Κομουνιστικού Κόμματος τοποθετήθηκαν στο ίδιο επίπεδο με τη σοσιαλδημοκρατία, αλλά με αντίστροφη τοποθέτηση: η σοσιαλδημοκρατία ψηφίζει υπέρ του Μπρύνινγκ, θεωρώντας τον σαν το μικρότερο κακό. Οι κομμουνιστές, από την άλλη μεριά, που αρνούνται να δώσουν την εμπιστοσύνη τους είτε στον Μπράουν είτε στον Μπρύνινγκ με οποιοδήποτε τρόπο (κι αυτό είναι πέρα για πέρα σωστό), κατεβαίνουν στους δρόμους για να υποστηρίξουν το δημοψήφισμα του Χίτλερ, δηλαδή την απόπειρα των φασιστών ν' ανατρέψουν τον Μπρύνινγκ. Έτσι όμως αναγνώρισαν τον Χίτλερ σαν το μικρότερο κακό, γιατί η νίκη του δημοψηφίσματος θα έφερνε στην εξουσία όχι το προλεταριάτο, αλλά το Χίτλερ. Μα την αλήθεια, είναι οδυνηρό να χρειάζεται να συζητάει κανείς τέτοια αλφαβητικά θέματα! Είναι θλιβερό, πραγματικά πολύ θλιβερό, να βλέπεις μουζικάντες, σαν το Ρέμμελε, να μην μπορούν να κάνουν διάκριση ανάμεσα στις νότες και να χτυπάνε με τις μπότες τους μαζί και ταυτόχρονα όλα τα πλήκτρα.


Δεν πρόκειται για τους εργάτες που έχουν εγκαταλείψει ήδη την σοσιαλδημοκρατία,

αλλά για κείνους που εξακολουθούν ακόμα να παραμένουν σ' αυτήν

Οι χιλιάδες και χιλιάδες των Νόσκε, Βελς και Χίλφερντινγκ προτιμούν, σε τελευταία ανάλυση, το φασισμό από τον κομμουνισμό. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει ν' αποσπαστούν μια για πάντα από τους εργάτες -σήμερα δεν βρισκόμαστε ακόμα σ' αυτή την κατάσταση. Σήμερα η σοσιαλδημοκρατία σαν σύνολο, με όλους τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς της, βρίσκεται σε οξεία διαμάχη με τους φασίστες. Το καθήκον μας είναι να επωφεληθούμε από αυτή τη διαμάχη κι όχι να ενώσουμε τους αντιπάλους εναντίον μας.
Το μέτωπο πρέπει να στραφεί τώρα ενάντια στο φασισμό. Κι αυτό το κοινό μέτωπο άμεσης πάλης ενάντια στο φασισμό, αγκαλιάζοντας όλο ο προλεταριάτο, πρέπει να χρησιμοποιηθεί και στον αγώνα ενάντια στη σοσιαλδημοκρατία από τα πλάγια, αγώνα που δεν θα είναι γι' αυτό λιγότερο αποτελεσματικός.
Πρέπει να δείξουμε στην πράξη πως είμαστε πάντοτε πρόθυμοι να κάνουμε μπλοκ με τους σοσιαλδημοκράτες ενάντια στους φασίστες σε όλες τις περιπτώσεις που θα δέχονταν ένα τέτοιο μπλοκ. Λέγοντας στους σοσιαλδημοκράτες εργάτες: «παραμερίστε τους ηγέτες σας κι ελάτε στο «ακομμάτιστό» μας ενιαίο μέτωπο», προσθέτουμε ακόμα μια κούφια φράση σε χίλιες άλλες. Πρέπει να ξέρουμε πως ν' αποσπάσουμε τους εργάτες από τους ηγέτες τους μέσα στην πράξη. Και η πράξη σήμερα είναι ο αγώνας ενάντια στο φασισμό. Υπάρχουν και θα υπάρξουν ασφαλώς σοσιαλδημοκράτες εργάτες έτοιμοι να παλέψουν χέρι με χέρι με τους κομμουνιστές εργάτες ενάντια στους φασίστες, αδιαφορώντας για τις διαθέσεις κι ακόμα ενάντια στις διαθέσεις των σοσιαλδημοκρατικών οργανώσεων. Με τέτοια προχωρημένα στοιχεία είναι ολοφάνερα αναγκαίο ν' αποκαταστήσουμε τους πιο στενούς δεσμούς. Αυτή τη στιγμή όμως τα στοιχεία αυτά δεν είναι πολυάριθμα. Ο Γερμανός εργάτης έχει διαπαιδαγωγηθεί με το πνεύμα της οργάνωσης και της πειθαρχίας. Αυτό έχει τις δυνατές και τις αδύνατες πλευρές του. Η καταπληκτική πλειονότητα από τους σοσιαλδημοκράτες εργάτες θα παλέψει ενάντια στους φασίστες, αλλά -για την ώρα τουλάχιστον- μόνο με τις οργανώσεις της. Αυτό το στάδιο δεν μπορεί να υπερπηδηθεί. Πρέπει να βοηθήσουμε τους σοσιαλδημοκράτες εργάτες στην πράξη -μέσα σ' αυτή τη νέα και εξαιρετική κατάσταση- να ελέγξουν τι αξίζουν οι οργανώσεις και οι ηγέτες τους μέσα σ' αυτό τον αγώνα ζωής και θανάτου για την εργατική τάξη.

Πρέπει να επιβάλουμε στη σοσιαλδημοκρατία ένα μπλοκ ενάντια στους φασίστες

Το θλιβερό είναι πως μέσα στην Κεντρική επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος υπάρχουν πολλοί φοβισμένοι οπορτουνιστές. Έχουν ακούσει πως ο οπορτουνισμός συνίσταται στην αγάπη για τις συμμαχίες και γι' αυτό είναι ενάντια στις συμμαχίες. Δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά, ας πούμε, ανάμεσα σε μια κοινοβουλευτική συμφωνία και μια έστω περιορισμένη συμφωνία για έναν απεργιακό αγώνα ή την άμυνα των εργατών τύπου ενάντια στις φασιστικές συμμορίες.
Οι εκλογικές συμφωνίες, οι κοινοβουλευτικοί συμβιβασμοί ανάμεσα στο επαναστατικό κόμμα και τη σοσιαλδημοκρατία ωφελούν, κατά κανόνα, τη σοσιαλδημοκρατία. Οι πρακτικές συμφωνίες για μαζικές κινητοποιήσεις, για αγωνιστικούς σκοπούς, είναι πάντα ωφέλιμες στο επαναστατικό κόμμα. Η Άγγλο-ρωσική Επιτροπή υπήρξε μια απαράδεκτη μορφή συμμαχίας ανάμεσα σε δύο ηγεσίες πάνω σε μια κοινή πολιτική πλατφόρμα, αόριστη, απατηλή, που δεν δέσμευε κανένα για καμία δράση. Η διατήρηση αυτής της συμμαχίας, τον καιρό της γενικής απεργίας στην Αγγλία, όταν το Γενικό Συμβούλιο (των συνδικάτων) έπαιζε το ρόλο απεργοσπάστη, ήταν από την πλευρά των σταλινικών μια πολιτική προδοσία.
Καμία κοινή πλατφόρμα με τη σοσιαλδημοκρατία, ή με τους ηγέτες των γερμανικών συνδικάτων, καμία κοινή εφημερίδα, σημαία ή αφίσα! Να βαδίζουμε χωριστά, να χτυπάμε μαζί! Να συνεννοούμαστε μονάχα πως θα χτυπήσουμε, ποιόν θα χτυπήσουμε και πότε θα χτυπήσουμε! Μια τέτοια συμφωνία μπορεί να γίνει ακόμα και με τον ίδιο το διάβολο, τη γιαγιά του και με το Νόσκε και το Γκρεζίνσκυ ακόμα. Μ' έναν όρο: να μην μας δέσουν τα χέρια.
Τέλος χρειάζεται, χωρίς καμία αργοπορία, να επεξεργαστούμε ένα πρακτικό σύστημα από μέτρα -όχι απλώς για να «ξεσκεπάσουμε» τη σοσιαλδημοκρατία (μπροστά στους κομμουνιστές), αλλά για έναν αληθινό αγώνα ενάντια στους φασίστες. Μέσα σ' αυτό το πρόγραμμα πρέπει να αντιμετωπιστούν ζητήματα σαν αυτά: οργάνωση της άμυνας των εργοστασίων και της ανεμπόδιστης δραστηριότητας των εργοστασιακών επιτροπών, υπεράσπιση του απαραβίαστου των εργατικών οργανώσεων κι ιδρυμάτων κι ακόμα το ζήτημα για τις αποθήκες όπλων που μπορούν να λεηλατήσουν οι φασίστες και για τα μέτρα που πρέπει να παρθούν σε περίπτωση κινδύνου, δηλαδή ο συντονισμός της δράσης των κομμουνιστών και σοσιαλδημοκρατικών τμημάτων στον αγώνα κτλ. κτλ.
Στον αγώνα ενάντια στο φασισμό οι εργοστασιακές επιτροπές κρατάνε μια εξαιρετικά σημαντική θέση. Εδώ χρειάζεται ένα πρόγραμμα δράσης εξαιρετικά φροντισμένο. Όλα τα εργοστάσια πρέπει να γίνουν αντιφασιστικά φρούρια, με τους ομαδάρχες τους και τι μαχητικές τους ομάδες. Πρέπει να έχουν το σχέδιο με τους φασιστικούς στρατώνες και τα κάθε λογής φασιστικά ορμητήρια σε κάθε πόλη, σε κάθε τομέα. Οι φασίστες προσπαθούν να περικυκλώσουν τις εστίες επαναστατικής αντίστασης. Οι πολιορκητές πρέπει να πολιορκηθούν. Πάνω σ' αυτή τη βάση μια συμφωνία με τη σοσιαλδημοκρατία και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις δεν είναι μόνο επιτρεπτή. Είναι υποχρεωτική. Η απόρριψη της για λόγους «αρχής» (στην πραγματικότητα από γραφειοκρατική βλακεία ή ακόμα χειρότερο από δειλία) ισοδυναμεί με άμεση και κατευθείαν βοήθεια στο φασισμό.
Από το Σεπτέμβρη κιόλας του 1930, δηλαδή πριν από ένα χρόνο και τρεις μήνες έχουμε προτείνει ένα πρακτικό πρόγραμμα συμφωνιών με τη σοσιαλδημοκρατία («Η στροφή της Κομμουνιστικής Διεθνούς και η κατάσταση στη Γερμανία»). Τι έκανε προς αυτή την κατεύθυνση η ηγεσία; Σχεδόν τίποτα. Η Κεντρική επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος καταπιάστηκε με όλα, εκτός από κείνο που αποτελούσε το άμεσο καθήκον της. Πόσος πολύτιμος χρόνος, ανεπανόρθωτα χαμένος! Αληθινά, δεν απέμεινε και πολύς. Το πρόγραμμα δράσης πρέπει να είναι εντελώς πρακτικό, εντελώς συγκεκριμένο, εύστοχο, χωρίς καμία τεχνητή «διεκδίκηση», χωρίς υστεροβουλία, έτσι που κάθε σοσιαλδημοκράτης εργάτης να μπορεί να πει στον εαυτό του: αυτό που προτείνουν οι κομμουνιστές είναι πέρα για πέρα αναγκαίο για τον αγώνα ενάντια στο φασισμό. Πάνω σ' αυτή τη βάση, με το παράδειγμα μπορούμε να τραβήξουμε τους εργάτες κοντά μας και να κριτικάρουμε τους ηγέτες του που αναπόφευκτα θα φέρνουν εμπόδια και θα χρησιμεύουν σαν φρένο. Μόνο πάνω σ' αυτό το δρόμο είναι δυνατή η νίκη.

Ένα καλό απόσπασμα από τον Λένιν

Στους σημερινούς επίγονους, δηλαδή τους κακούς μαθητές του Λένιν, αρέσει να καλύπτουν τα κενά τους σε όλες τις περιπτώσεις με παραθέσεις από τον Λένιν, συχνά ολότελα άσχετες. Για τους μαρξιστές τα ζητήματα δεν λύνονται με περικοπές, αλλά με τη σωστή χρησιμοποίηση της μεθόδου. Αν οδηγείται κανείς από τη σωστή μέθοδο, δεν είναι δύσκολο να βρει και μια κατάλληλη περικοπή. Γράφοντας παραπάνω για την αναλογία με την εξέγερση του Κορνίλωφ, σκέφτηκα πως θα μπορεί να βρει κανείς ασφαλώς στον Λένιν κάποια θεωρητική διευκρίνιση για το μπλοκ μας με τους συμφιλιωτές στον αγώνα ενάντια στον Κορνίλωφ. Και να που την βρήκα πραγματικά, στο δεύτερο μέρος του 14ου τόμου της ρωσικής έκδοσης των «Απάντων» του, σ' ένα γράμμα προς την Κεντρική Επιτροπή, γραμμένο στις αρχές του Σεπτέμβρη του 1917:
«Ακόμα και τώρα, δεν πρέπει να υποστηρίζουμε την κυβέρνηση Κερένσκυ. Κάτι τέτοιο θα ήταν χωρίς αρχές. Μπαίνει το ερώτημα: είναι λοιπόν δυνατό να μην πολεμήσουμε ενάντια στον Κορνίλωφ; Σίγουρα και θα πολεμήσουμε. Αλλά αυτό δεν είναι το ίδιο πράγμα. Υπάρχει ένα όριο και σ' αυτό. Μερικοί μπολσεβίκοι το ξεπερνούν πέφτοντας στο «συμφιλιωτισμό» κι αφήνουν τον εαυτό τους να παρασυρθεί από το ρεύμα των γεγονότων.
Θα πολεμήσουμε και πολεμάμε τον Κορνίλωφ, αλλά δεν θα υποστηρίξουμε τον Κερένσκυ, αντίθετα θα αποκαλύψουμε την αδυναμία του. Η διαφορά είναι λεπτή, αλλά είναι πολύ σημαντική και δεν πρέπει να τη λησμονήσουμε.
Σε τι συνίσταται, λοιπόν, η αλλαγή της τακτικής μας μετά την εξέγερση του Κορνίλωφ;
Στο ότι αλλάζουμε τη μορφή της πάλης ενάντια στον Κερένσκυ.
Χωρίς ν' αδυνατίσουμε έστω κατά μια νότα την εχθρότητα μας απέναντι του, χωρίς ν' ανακαλέσουμε έστω και μια λέξη απ' όσα έχουμε πει εναντίον του, χωρίς να εγκαταλείψουμε το καθήκον ν' ανατρέψουμε τον Κερένσκυ, λέμε: πρέπει να λογαριάσουμε τη στιγμή, δεν θ' ανατρέψουμε τώρα τον Κερένσκυ. Αντικρίζουμε το πρόβλημα της πάλης εναντίον του διαφορετικά: θα υπογραμμίσουμε την αδυναμία και τις ταλαντεύσεις του Κερένσκυ στο λαό (που παλεύει ενάντια στον Κορνίλωφ)»
.
Δεν προτείνουμε τίποτα διαφορετικό. Πλήρης ανεξαρτησία της κομμουνιστικής οργάνωσης και του τύπου της, πλήρης ελευθερία στην κομμουνιστική κριτική, τόσο απέναντι στη σοσιαλδημοκρατία όσο κι απέναντι στα συνδικάτα. Μονάχα αξιοπεριφρόνητοι οπορτουνιστές μπορούν να δεχτούν περιορισμούς στην ελευθερία του Κομμουνιστικού Κόμματος (όπως έγινε με την είσοδο στο Κουόμιντανγκ). Δεν ανήκουμε σ' αυτούς.
Τίποτα δεν θα ανακαλέσουμε από την κριτική μας για τη σοσιαλδημοκρατία. Τίποτα δεν θα ξεχάσουμε απ' όσα έχουνε γίνει. Όλος ο ιστορικός λογαριασμός, ακόμα κι ο λογαριασμός για τον Καρλ Λήμπνεχτ και τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, θα παρουσιαστεί την κατάλληλη στιγμή, όπως εμείς οι Ρώσοι μπολσεβίκοι παρουσιάσαμε στο τέλος ένα γενικό λογαριασμό στους μενσεβίκους και τους σοσιαλεπαναστάτες για τις παγίδες, τις συκοφαντίες, τις φυλακίσεις και τις δολοφονίες εργατών, στρατιωτών και χωρικών.
Αλλά τους παρουσιάσαμε το γενικό λογαριασμό μας δύο μήνες αργότερα, αφού τακτοποιήσαμε ένα μικρότερο λογαριασμό ανάμεσα στον Κερένσκυ και τον Κορνίλωφ, ανάμεσα στους «δημοκράτες» και τους φασίστες για ν' αποκρούσουμε σίγουρα τους φασίστες. Μονάχα χάρη σ' αυτές τις περιστάσεις νικήσαμε.
Όταν η Κεντρική Επιτροπή του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος υιοθετήσει τη θέση που εκφράζεται στην παραπάνω περικοπή του Λένιν, θ' αλλάξει μονομιάς και στο σύνολο του ο τρόπος προσέγγισης των σοσιαλδημοκρατικών μαζών και των συνδικάτων. Αντί να γράφουν άρθρα και να βγάζουν λόγους που πείθουν μονάχα όσους έχουν ήδη πεισθεί, οι δημεγέρτες θα βρουν μια κοινή γλώσσα με νέες εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια εργάτες. Η διαφοροποίηση μέσα στη σοσιαλδημοκρατία θα γίνεται με γρήγορα βήματα. Οι φασίστες θα νιώσουν αμέσως πως δεν θα έχουν μονάχα να νικήσουν τον Μπρύνινγκ, τον Μπράουν και τον Βελς, αλλά θα έχουν να διεξάγουν έναν ανοιχτό αγώνα ενάντια στο σύνολο της εργατικής τάξης. Και πάνω σ' αυτό το επίπεδο θ' αρχίσει μια βαθιά διαφοροποίηση και μέσα στο φασισμό. Μόνο πάνω σ' αυτό το δρόμο είναι δυνατή η νίκη.
Αλλά πρέπει να τη θέλουμε αυτή τη νίκη. Δυστυχώς ανάμεσα στους κομμουνιστές υπαλλήλους υπάρχουν αρκετοί φοβισμένοι καριερίστες και μανδαρίνοι, που αγαπούν τη θεσούλα τους, τα εισοδήματα τους και πάνω απ' όλα τη ζωούλα τους. Αυτά τα πλάσματα έχουν πολύ την τάση ν' απαγγέλλουν υπεραριστερές φράσεις που από κάτω κρύβουν μια στρεβλωμένη και αξιοθρήνητη μοιρολατρία. «Χωρίς να νικήσουμε τη σοσιαλδημοκρατία, δεν μπορούμε να παλέψουμε το φασισμό» είπε ένας τέτοιος φοβερός επαναστάτης και γι' αυτό το λόγο... ετοίμασε το διαβατήριο του για το εξωτερικό.
Κομμουνιστές εργάτες, σεις είστε εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια, σεις δεν μπορείτε να φύγετε για πουθενά, δεν υπάρχουν αρκετά διαβατήρια για σας. Αν ο φασισμός ανέβει στην εξουσία, θα περάσει σαν ένα τρομερό τανκ από τη ραχοκοκαλιά σας και πάνω από το κεφάλι σας. Δεν υπάρχει σωτηρία για σας άλλη από την ανελέητη πάλη. Και τη νίκη μπορεί να τη φέρει μονάχα η αγωνιστική ενότητα με τους σοσιαλδημοκράτες. Κομμουνιστές εργάτες, βιαστείτε, ο καιρός που σας μένει είναι λίγος!


8 Δεκέμβρη 1931


(Από το βιβλίο του Λ. Τρότσκι: «Γερμανία: ο φασισμός και το εργατικό κίνημα» σελ. 57-71,

Εκδόσεις «Πρωτοποριακή Βιβλιοθήκη»,

(όπως αναδημοσιεύτηκε σε φυλλάδιο της «Εργατικής Εξουσίας» με τίτλο «Η πάλη ενάντια στον φασισμό»)



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ


Βελς Όττο (1873-1939): Σοσιαλδημοκράτης Γερμανός βουλευτής, εκπρόσωπος της δεξιάς πτέρυγας. Διετέλεσε αρχισυντάκτης του Φόρβερτς, και σαν στρατιωτικός διοικητής του Βερολίνου σύντριψε την εξέγερση του Σπάρτακου το 1919.
Κερένσκυ Αλεξάντερ (1882-1970): Βουλευτής και δικηγόρος. Μπήκε στο Σοσιαλεπαναστατικό Κόμμα (Εσέροι) το 1917, για να γίνει πρωθυπουργός από τον Ιούλη ως τον Οκτώβρη του Ί7, όταν ανατράπηκε από την Οκτωβριανή επανάσταση.
Κορνίλοφ Λαβρέντί (1870-1918): αρχιστράτηγος του τσαρικού στρατού, προσπάθησε να προλάβει τη Ρώσικη Επανάσταση με πραξικόπημα τον Αύγουστο του ' 17. Συντρίφτηκε χάρη στους Μπολσεβίκους, πράγμα που άνοιξε το δρόμο προς την εξουσία.
Λήμπνεκτ Καρλ (1871-1919): Διεθνιστής βουλευτής της σοσιαλδημοκρατίας ψήφισε κατά των πολεμικών πιστώσεων το 1914. Εμπνευστής του συνθήματος «ο κύριος εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα». Ένας από τους ιδρυτές του «Σπάρτακου», από τον οποίο προήλθε το Γερμανικό Κ.Κ. Στην διάρκεια της επανάστασης του 1918 συνελήφθηκε και τουφεκίστηκε.
Λούξεμπουργκ Ρόζα (1871-1919): Από τους ιδρυτές του πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και της αριστερής πτέρυγας της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας. Πολέμησε τον σοσιαλπατριωτισμο και το ρεφορμισμό, οργανώνοντας το Σπάρτακο. Φυλακίστηκε από το 1915 και ελευθερώθηκε στην επανάσταση του Νοέμβρη 1918. Δολοφονήθηκε δύο μήνες αργότερα.
Μπάουερ 'Οττο (1882-1939): Ηγέτης της αυστριακής σοσιαλδημοκρατίας, θεωρητικός του αυστρομαρξισμού, που συνδύαζε την τυπική μαρξιστική ορθοδοξία μ' ένα πρακτικό ρεφορμισμό.
Μπρύνινγκ Χάινριχ (1885-1970): Ηγέτης του κόμματος του Καθολικού Κέντρου, καγκελάριος της Γερμανίας το '30.
Μύλλερ Χέρμαν (1876-1931): Γερμανός σοσιαλδημοκράτης, πρωθυπουργός το 1920, και στα 1928-30.
Νόσκε Γκουστάβ (1868-1946): από τους αρχηγούς του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Υπουργός το 1918, σύντριψε την επανάσταση των Σπαρτακιστών.
Ντόλφους 'Ενγκελμπερτ (1892-1934): Καγκελάριος της Αυστρίας που σύντριψε την εξέγερση των εργατών της Βιέννης το Φλεβάρη του 1934. Φιλομουσολινικός, δολοφονήθηκε από τους φιλογερμανούς ναζί στη διάρκεια ενός αποτυχημένου πραξικοπήματος τον Ιούλη του '34.
Ούρμπανς Χιούγκο Καθοδήγησε την εξέγερση του Αμβούργου το 1923. Μετά τον αποκλεισμό της αριστεράς από το Κ.Κ. το 1928, συνδέθηκε με την Διεθνή Αριστερή Αντιπολίτευση του Τρότσκι, για να αποσπαστεί ένα χρόνο αργότερα.
Ρέμμελε Χέρμαν (1880-1937): σοσιαλδημοκράτης, πέρασε στο Ανεξάρτητο Σοσιαλιστικό Κόμμα, για να προσχωρήσει αργότερα στην Κομμουνιστική Διεθνή με την πλειοψηφία του ΑΣΚ. Ήταν στην ηγετική τριανδρία (με τον Ταίλμαν και τον Νόυμαν) του Γερμανικού Κ.Κ. Δολοφονήθηκε από τον Στάλιν στη Ρωσία το 1937.
Σάΐντεμαν Φιλίπ (1863-1939): Ηγέτης της δεξιάς πτέρυγας της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, μέλος της τελευταίας κυβέρνησης του Κάιζερ πριν από την επανάσταση του Νοέμβρη 1918. Μετά την συντριβή του Σπάρτακου έγινε πρωθυπουργός στην κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.
Ταίλμαν 'Ερνεστ (1886-1945): εργάτης από το Αμβούργο, μπήκε στο Γερμανικό Κ.Κ. το 1921 με την πλειοψηφία του ΑΣΚ. Από το 1924 είναι ο ηγέτης του ΓΚΚ. Συνελήφθη από τους ναζί το 1933 και δολοφονήθηκε το 1945 στο στρατόπεδο του Μπούχενβλαντ



ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

1929
Γενάρης: 2,8 εκατομμύρια άνεργοι
Μάης: Διαδήλωση του Γερμανικού Κ.Κ. στο Βερολίνο για την Πρωτομαγιά παρά την απαγόρευση. Δολοφονούνται από την αστυνομία 31 διαδηλωτές. Απαγορεύονται προσωρινά οι εφημερίδες του Κ.Κ.Γ.

1930
Γενάρης: 3,2 εκατομμύρια οι άνεργοι
Μάρτης: Το ΓΚΚ έχει 136000 μέλη, το 1/3 απ' αυτά είναι εργάτες.
Πέφτει η κυβέρνηση του σοσιαλδημοκράτη Μύλλερ και σχηματίζεται κυβέρνηση μειοψηφίας του Μπρύνινγκ (κέντρο) χωρίς τους σοσιαλδημοκράτες.
Σεπτέμβρης: Εκλογές για το Ράιχσταγκ. Η δεξιά και το κέντρο χάνουν ψήφους. Το Γερμανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα παίρνει 8,5 εκατομμύρια. Το Γ.Κ.Κ. 4,5 εκατομμύρια και οι Ναζί 6,3 εκατομμύρια. Η κυβέρνηση Μπρύνινγκ παραμένει υπό την ανοχή του Γ.Σ.Κ.
Ο Τρότσκυ καλεί για Ενιαίο εργατικό μέτωπο ενάντια στους φασίστες. Το σταλινικό Γ.Κ.Κ. το αρνείται ταυτίζοντας τη σοσιαλδημοκρατία με τους ναζί.

1931
Φλεβάρης: 4,9 εκατομμύρια άνεργοι.
Μάρτης: Το Γ.Κ.Κ. φτάνει τα 195000 μέλη, από τα οποία μόλις το 1/4 εργάζεται. Οκτώβρης: Διασπάται από το ΓΣΚ η αριστερή του τάση, και ιδρύει το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα.
Νοέμβρης: Η ηγεσία του ΓΚΚ καλεί για ένα «Κόκκινο ενιαίο μέτωπο» στη βάση. Στην πραγματικότητα δεν ήταν κάλεσμα για ενιαίο μέτωπο, αλλά τελεσίγραφο στην εργατική τάξη να οργανωθεί στο ΓΚΚ.
Δεκέμβρης: Το ΓΣΚ συγκροτεί το «Σιδερένιο Μέτωπο» μαζί με τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών. Οι άνεργοι αγγίζουν τα 5,6 εκατομμύρια, ενώ γίνεται ρεκόρ στις χρεοκοπίες επιχειρήσεων.

1932
Μάρτης: Πρώτος γύρος προεδρικών εκλογών: !8,7 εκατομμύρια ψηφίζουν Χίντε-μπουργκ (αρχιστράτηγος του γερμανικού στρατού από το 1916 και πρόεδρος το 1925). Τον υποστηρίζει και το ΓΣΚ. 5 εκατομμύρια ψηφίζουν τον ηγέτη του ΚΚ Ταίλμαν. Το ΚΚ ταυτίζει τον Χίνιεμπουργκ με τον Χίτλερ.
Απρίλης: Ο Χίντεμπουργκ επανεκλέγεται στο δεύτερο γύρο με 19,4 εκατομμύρια ψήφους. Ο Χίτλερ παίρνει 13,4 εκατομμύρια και ο Ταίλμαν μόλις 3,7. Τα χιτλερικά δ.Α. (τάγματα εφόδου) και τα δ.δ. εντείνουν τις επιθέσεις τους κατά των εργατικών οργανώσεων στους δρόμους, παρά τη νομική τους απαγόρευση.
Ιούνης: Σχηματίζεται κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον συντηρητικό φον Πάπεν, που αντικαθιστά τον κεντρώο Μπρύνινγκ. Μετά την άρση της απαγόρευσης των δ.Α. και δ.δ. ο Χίτλερ ανέχεται την νέα κυβέρνηση.
Το ΓΣΚ απαγορεύει κάθε κοινή αντιφασιστική δράση των μελών του σε τοπική κλίμακα με το ΓΚΚ.
Ιούλης: Εκλογές για το Ράιχοταγκ. Ναζί: 13,7 εκατομμύρια ψήφους, ΓΣΚ: 7,9, ΓΚΚ: 5,2.
Σεπτέμβρης, Οκτώβρης: μεγάλο απεργιακό κύμα. Παραίτηση κυβέρνησης Πάπεν.
Δεκέμβρης: Ο στρατηγός Σλάιχερ γίνεται καγκελάριος του Ράιχ. Το ΓΚΚ φτάνει τα 360000 μέλη. Εκδίδει 37 καθημερινές εφημερίδες. Οι άνεργοι επίσημα φτάνουν τα 5,7 εκατομμύρια, ανεπίσημα όμως ξεπερνούν τα 8 εκατομμύρια.

1933
Γενάρης: Μαζικές διαδηλώσεις του ΓΚΚ σε πολλές πόλεις ενάντια στην κυβέρνηση Σλάιχερ.
Συνεννοήσεις Χίτλερ και Πάπεν για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. Συναντήσεις βιομηχάνων και τραπεζιτών με τους ναζί. Στις 22 τα δ.Α. διαδηλώνουν μπροστά στο Σπίτι του Λήμπνεκτ που βρίσκεται στα χέρια του ΓΚΚ το οποίο απαντά με μαζική διαδήλωση 3 μέρες αργότερα. Στις 28 παραιτείται ο Σλάιχερ. Στις 30 Γενάρη κάτω από την πίεση των ναζιστών ο Χίντεμπουργκ καλεί τον Χίτλερ στην Καγκελαρία. Το ΓΚΚ καλεί σε γενική απεργία και προτείνει στην ηγεσία του ΓΣΚ να την οργανώσουν μαζί. Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες αρνούνται την πρόταση.
Φλεβάρης: Διάλυση του Ράιχοταγκ. Κατάληψη του Σπιτιού του Λήμπνεκτ από την πολιτική αστυνομία. Ο Χίτλερ μιλά ανοικτά για εξόντωση του μαρξισμού και απαγορεύει την κριτική κατά της κυβέρνησης, βγάζοντας ουσιαστικά το ΚΚ στην παρανομία. Στις 27, οι ναζί πυρπολούν το Ράιχοταγκ και το αποδίδουν στους κομμουνιστές. Η κυβέρνηση και οι ναζιστικές συμμορίες εξαπολύουν κύμα τρομοκρατίας και συλλήψεων. Απαγορεύεται ο τύπος του ΓΣΚ και του ΓΚΚ. με αναγκαστικά διατάγματα περιορίζονται ασφυκτικά οι πολιτικές ελευθερίες.
Μάρτης: Στις 3 συλλαμβάνεται ο Ταίλμαν. Στις 5 γίνονται εκλογές για το Ράιχοταγκ. Οι Ναζί παίρνουν 17,2 εκατομμύρια, οι σοσιαλδημοκράτες 7,1 και το ΓΚΚ 4,8 εκατομμύρια. Οι Ναζί ενώνουν τις 288 έδρες τους με τις 52 των Εθνικιστών Γερμανών και τις 83 του καθολικού Κέντρου και σχηματίζουν κυβέρνηση. Την άλλη μέρα καταργούνται οι 81 έδρες του ΚΚ.
Απρίλης: Γενικεύονται οι διώξεις όλων των αντικαθεστωτικών.
Μάης: Διαλύονται τα συνδικάτα και την θέση τους παίρνει το Γερμανικό Μέτωπο Εργασίας.
Ιούνης: Διαλύονται όλα τα πολιτικά κόμματα εκτός του ναζιστικού. Οργανώνονται τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης (Νταχάου). Παντού βασιλεύει η τρομοκρατία

1934
Γενάρης: Στις 30 ο Χίτλερ εξοντώνει τους αντιπάλους του (Σλάιχερ, Ρεμ, Στράσσερ) μέσα στο κόμμα, με τη «Νύχτα των μεγάλων μαχαιριών». Διαλύονται τα δ.Α.
Αύγουστος: θάνατος του Χίντεμπουργκ. Ο Χίτλερ γίνεται Φύρερ και καγκελάριος του Ράιχ.
Οκτώβρης: Η Γερμανία εγκαταλείπει την Κοινωνία των Εθνών (οργανισμός ανάλογος του ΟΗΕ).

1938
Πρόγραμμα για οικονομική αυτάρκεια. Αύξηση φόρων και παραγωγής. Μεγάλα δημόσια έργα με βάση την πολεμική βιομηχανία. Πάντως δεν θίγεται η ατομική ιδιοκτησία. Ο αριθμός των επιχειρήσεων ελαττώθηκε κατά 9%, λόγω της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου. Φυλετικοί Νόμοι της Νυρεμβέργης, απαγόρευση γάμων μεταξύ «αρίων» και εβραίων. Απαγόρευση κάθε δημόσιου λειτουργήματος στους τελευταίους. Μαζικές εκκαθαρίσεις αντικαθεστωτικών. Γενική προετοιμασία για πόλεμο.


(Οι Βιογραφικές Σημειώσεις και ο Χρονολογικός Πίνακας

από το φυλλάδιο της «Εργατικής Εξουσίας» με τίτλο «Η πάλη ενάντια στον φασισμό»)





Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 26 Οκτώβριος 2012 17:04
 
 

Τελευταίο έντυπο φύλλο...

Κατεβάστε εδώ το τελευταίο έντυπο φύλλο της Εργατικής Δημοκρατίας σε PDF

Ειδικές εκδόσεις...

Συνδεδεμένοι...

Έχουμε 12 επισκέπτες συνδεδεμένους