Home Από την ιστορία Τα μαθήματα της Χιλής

Προτείνουμε να διαβάστε...


Οι βάσεις του διαλεχτικού και ιστορικού υλισμού

Από τον πρόλογο στην "Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας (1859)

 



Ν. Λένιν

Για την

Αστική "Δημοκρατία" και

την Εργατική Δημοκρατία

*  *  *

Ο Αριστερισμός

Παιδική Αρρώστια

του Κομμουνισμού

Κεφ. ΙΙ - ΙΙΙ - IV

Κεφ. ΙΧ (Αποσπ.)


Λ. Τρότσκι

Τι είναι η Διαρκής Επανάσταση;

Βασικές Αρχές

* * *

Σταλινισμός και Μπολσεβικισμός

Ολόκληρη η σπουδαία μπροσούρα του Λ. Τρότσκι

* * *

Τι είναι Εθνικοσοσιαλισμός;

του Λ. Τρότσκι (1933)

* * *

"Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο

Ενάντια στο φασισμό"

του Λ. Τρότσκι (1931)

* * *

"Ο ιστορικός ρόλος

του φασισμού

είναι να συντρίβει

την εργατική τάξη..."

Λ.Τρότσκι

* * *

Ομιλία του Λ. Τρότσκι

για την Ρώσικη

Οκτωβριανή Επανάσταση 1917

(Κοπεγχάγη 27/11/1932)

* * *

Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης

Πρόλογος Α΄ Τόμου

Εισαγωγή Β΄ Τόμου


 

Π. Πουλιόπουλος

Τα Λαϊκά Μέτωπα και η Προλεταριακή πολιτική (Ιούν.1937)

*  *  *

"Χτυπάμε μαζί προχωράμε χωριστά"

*  *  *

Η Οργάνωση του Κινήματος των ανέργων (Δεκ. 1931)

*  *  *

Γιια την Διαρκή Επανάσταση (Από το "Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;" (1934))

*  *  *

"Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;"

Ολόκληρο το βιβλίο σε PDF


*  *  *

Τρότσκι: Ένας μεγάλος θεωρητικός του μαρξισμού (πρωτοδημ/νο 21/8/1941)

*  *  *

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (1931)

*  *  *

ΒΑΣΙΛΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ (1935)

*  *  *

ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ "ΥΠΟΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ"

ΜΑΡΞΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ - Α΄ Μέρος


Για την Κυβέρνηση Εργατών και φτωχών αγροτών

Κείμενα του Λ. Τρότσκι και του Π. Πουλιόπουλου

Κείμενο - Πρόλογος της "Εργατικής Δημοκρατίας


Για το επαναστατικό πρόγραμμα της εργατικής εξουσίας

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

της Σ.Ε. της Ε.Δ.

 

Ν. Λένιν
Το πρόγραμμα του μπολσεβίκικου κόμματος (1917)

 

Π. Πουλιόπουλος

Τι θα κάνουν οι κομμουνιστές όταν πάρουν την εξουσία στην Ελλάδα (1934)

 

Λ. Τρότσκι

Το Μεταβαικό πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς (1939)



Συνεχίζουμε τον αγώνα μας:

  • Για την εργατοδημοκρατική επαναστατική ανασύνταξη του εργατικού μας κινήματος
  • Για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ταξικής Πάλης
  • Για την συγκρότηση της αναγκαίας επαναστατικής μαρξιστικής οργάνωσης της προλεταριακής πρωτοπορίας.
  • Για την συντριβή του Μαύρου Μετώπου της ντόπιας και της ξένης κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας.
  • Για την διαγραφή ολόκληρου του δημόσιου χρέους. Για την διάλυση της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας που έχει τον ψεύτικο τίτλο της «Ευρωπαϊκής Ένωσης». Για την κοινωνικοποίηση, χωρίς καμιά αποζημίωση, όλων των τραπεζών και όλων των μεγάλων παραγωγικών μονάδων. Για τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας κάτω από την διεύθυνση των εργατικών συμβουλίων.
  • Για την εγκαθίδρυση επαναστατικής κυβέρνησης εργατών και φτωχών αγροτών.
  • Για την νίκη του σοσιαλισμού και της εργατικής δημοκρατίας, την εξουσία των εργατικών συμβουλίων.
  • Για τις Σοσιαλιστικές Ενωμένες Πολιτείες ολόκληρης της Ευρώπης.

Εισαγωγή χρηστών/μελών ΕΔ



Τα μαθήματα της Χιλής PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ergatiki Dimokratia   
Τρίτη, 29 Μάιος 2012 14:32


Τα μαθήματα από την τραγωδία

της Χιλής και της «Λαϊκής Ενότητας»

Η πολιτική του «Λαϊκού Μετώπου»

και τα αποτελέσματά της.


Στις συνθήκες του κοινωνικού αναβρασμού, της βαθιάς κρίσης του αστικού πολιτικού συστήματος και της αναπτυσσόμενης πόλωσης που τώρα ζούμε. Σ΄ αυτές τις συνθήκες, που κάνουν πολύ πιθανή την εκλογική ανάδειξη μιας «αντινεοφιλελεύθερης» «κυβέρνησης της αριστεράς» με επικεφαλής τους ηγέτες του αριστερού αστικοδημοκρατικού ΣΥΡΙΖΑ είναι απόλυτα αναγκαίο (κατά την γνώμη μας) να μελετηθούν με πολύ προσοχή απ΄ όλους τους αγωνιστές του εργατικού κινήματος και ολόκληρης της αριστεράς, τα μαθήματα που βγήκαν από την τραγωδία των εργατών και του λαού της Χιλής. Που ακριβοπλήρωσαν με το αίμα τους και τη ζωή τους, το 1972-73, την δειλία, την πολιτική ανοησία και τις ρεφορμιστικές ψευδαισθήσεις των καιροσκόπων ηγετών της κυβέρνησης «Λαϊκής Ενότητας» και κυρίως των «αριστερών» ηγετών του Σοσιαλιστικού Κόμματος και του σταλινικού Κομμουνιστικού Κόμματος της Χιλής.
Για την επείγουσα αυτή μελέτη εμείς προτείνουμε την εξαιρετική μπροσούρα του ισπανού επαναστάτη μαρξιστή, Χόρχε Μαρτίνεζ, που κυκλοφόρησε στην ελληνική γλώσσα από την Κίνησή μας, το 1980. Και η οποία, με την επιστημονική μέθοδο του μαρξισμού, αποδείχνει ότι οι πολιτικές των «Λαϊκών Μετώπων», δηλαδή οι πολιτικές της συμφιλίωσης και της συνεργασίας με τα κόμματα του μικροαστισμού και του κεφαλαίου είχαν πάντα ολέθρια αποτελέσματα πάνω στους εργάτες και όλους τους εκμεταλλευόμενους, όχι μόνο στην Χιλή αλλά σε κάθε χώρα, σ΄ ολόκληρο τον κόσμο.
Λιγοστά αποσπάσματα από την μπροσούρα αυτή παραθέτουμε στην συνέχεια:


 


Η ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

«Ή νίκη της 4ης του Σεπτέμβρη, και ή εφαρμογή του προγράμματος πού επακολούθησε, άνοιξε τον δρόμο για επαναστατικές διαδικασίες πού έφεραν τις αντίπαλες τάξεις σε κατάσταση ιστορικής έντασης: έβγαλαν το ζήτημα επανάσταση ή αντεπανάσταση. Εκείνο που πριν από όλα τρομοκρατούσε την άρχουσα τάξη δεν ήταν οι δραστηριότητες της λαϊκής κυβέρνησης, ούτε το πρόγραμμα της, άλλά η επαναστατική δυναμική των μαζών πού αντικειμενικά έβαζε σε κίνδυνο το καπιταλιστικό σύστημα. Περισσότερο απ’ όλα φοβούνταν την ηγετική θέση της εργατικής τάξης μέσα σ' αυτή την διαδικασία, πού εκφραζόταν με την κυριαρχία των Σοσιαλιστών και των Κομμουνιστών στην κυβέρνηση, στην Λαϊκή Ενότητα, και μέσα στο ίδιο το μαζικό κίνημα».
«Ωστόσο, ήταν αυτό ακριβώς το τελευταίο υποκειμενικό στοιχείο —ο παράγοντας της ηγεσίας— που δεν ήξερε πως να ανταποκριθεί στα καθήκοντα της νέας πραγματικότητας και  νά περάσει  σε  επαναστατικές διαδικασίες πού έμπαιναν από την ίδια την πραγματικότητα, πού είχε ήδη ξεπεράσει τα όρια πού είχε βάλει ή Λαϊκή Ενότητα το 1969» («Ό Χιλιανός Σοσιαλισμός», σελ. 85)....

...Τα αποτελέσματα των  εκλογών του  1970 σήμαιναν ότι η «Λαϊκή Ενότητα» είχε κερδίσει, άλλά δεν είχε ακόμα την απόλυτη πλειοψηφία. Με βάση αυτό το επιχείρημα ή Δεξιά επιχείρησε νά επιβάλει όρους στον Αλλιέντε, πριν ακόμα επιτραπεί ό σχηματισμός της κυβέρνησης του. Οι ηγέτες της Λαϊκής Ενότητας είχαν δύο εναλλακτικές λύσεις: να αντιδράσουν στον εκβιασμό της αστικής τάξης καταγγέλλοντας την βρώμικη ταχτική της που έμπαινε φραγμός στην λαϊκή θέληση και  οργανώνοντας μαζικές διαδηλώσεις σ' ολόκληρη τη χώρα, ή νά ενδώσουν στις πιέσεις και νά αποδεχτούν τους όρους που ήθελε η Δεξιά.
Πολλοί σοσιαλιστές αγωνιστές αντέδρασαν στο βρώμικο παιχνίδι της αστικής τάξης. Και, χωρίς αμφιβολία η αγανάχτηση των μαζών θα γινόταν ακόμα μεγαλύτερη αν οι ηγέτες της «Λαϊκής Ενότητας» οργάνωναν μία εκστρατεία ενημέρωσης και κινητοποιήσεων. από τον Ιούλη του 1970 κιόλας, η CUT (Γενική Συνομοσπονδία Εργατών) απείλησε ότι θα καλέσει γενική απεργία. Σ' εκείνες τις στιγμές η εργατική τάξη είχε γίνει η αποφασιστική πλειοψηφία της κοινωνίας — το 75% του ενεργού πληθυσμού ήταν μισθωτοί, βασικά στις πόλεις (στη βιομηχανία και στις υπηρεσίες) και λιγότερο από 25% του ενεργού πληθυσμού απασχολούνταν στη γεωργία.
Η δυναμικότητα του εργατικού κινήματος είχε κιόλας φανεί από το απεργιακό κύμα στη διάρκεια των κυβερνήσεων του Ιμπανές και του Αλεσσάντρι. Οι εργάτες ήξεραν ότι ή εκλογική καμπάνια είχε σημαδευτεί από κάθε λογής κόλπα και βρώμικες ταχτικές πού χρησιμοποίησε ο ιμπεριαλισμός και η ολιγαρχία ενάντια στη «Λαϊκή Ενότητα». Κάθε απόπειρα νά αποκλειστεί ο Αλλιέντε από την κυβέρνηση θα μπορούσε να αποτελέσει την αφορμή για ένα πρωτοφανές ξέσπασμα με αποφασιστικά αποτελέσματα  σε κάθε πόλη και χωριό της Χιλής.
Για τούς Μαρξιστές, τα εκλογικά αποτελέσματα αν και έχουν μια καθαρή σημασία σαν βαρόμετρο του βαθμού συνειδητοποίησης των μαζών, δεν μπορούν ποτέ να είναι ο μοναδικός, και ακόμα περισσότερο, ο καθοριστικός παράγοντας, στη χάραξη της στρατηγικής.
Οι Μαρξιστές δεν είναι αναρχικοί. Γι’ αυτό συμμετέχουμε στις εκλογές, επιδιώκοντας νά χρησιμοποιήσουμε όλους τούς μηχανισμούς της αστικής δημοκρατίας, και προσπαθούμε να αλλάξουμε την κοινωνία ακόμα και με  ειρηνικά μέσα, χρησιμοποιώντας την κοινοβουλευτική νομιμότητα, στο βαθμό που κάτι τέτοιο μπορεί νά πραγματοποιηθεί. Ωστόσο όμως, η ιστορία ολόκληρη και πιο πολύ η ιστορία της Χιλής, μας δείχνει ότι η άρχουσα τάξη, είναι διατεθειμένη να ανεχτεί την ύπαρξη δημοκρατίας μόνο μέσα  σε κάποια περιορισμένα πλαίσια. Από τη στιγμή που η αστική τάξη θα δει νά απειλούνται η εξουσία και τα προνόμια της δεν θα διστάσει η ίδια να παραβιάσει τους «κανόνες του παιχνιδιού» (κανόνες πού έχει δημιουργήσει αυτή η ίδια ακριβώς για την υπεράσπιση της εξουσίας και των προνομίων της) και να συντρίψει τις δημοκρατικές καταχτήσεις της εργατικής τάξης.
Όχι, εμείς οι Μαρξιστές δεν είμαστε αναρχικοί. Είμαστε όμως αρκετά ρεαλιστές απέναντι  σε κάτι πού μας δίδαξε η ίδια η ιστορία.
Πάνω σ' αυτό το ζήτημα, ο σύντροφος Σεπουλβέδα έχει απόλυτο δίκιο όταν λέει: «Το ζήτημα της εξουσίας, δεν είναι ένα ζήτημα αριθμητικού συσχετισμού, πλειοψηφίας ή κάτι τέτοιο. Για παράδειγμα αν τον Μάρτη του 1973 είχαμε πάρει το 51% ή το 55% των ψήφων, μήπως αυτό θα σήμαινε ότι ο ιμπεριαλισμός και η μεγάλη αστική τάξη θα σταματούσαν να προετοιμάζουν το πραξικόπημα; Δεν θα εξακολουθούσαν νά προετοιμάζουν τις δυνάμεις τους για την ανατροπή; Η ιστορική πείρα δείχνει τουλάχιστον, ότι ή αντίδραση ακόμα κι όταν βρεθεί στην μειοψηφία υπερασπίζει την ταξική της κυριαρχία με  βίαια μέσα» («Ο Χιλιανός Σοσιαλισμός», σελ. 36).
Πολλοί σύντροφοι σοσιαλιστές και πιθανόν και κομμουνιστές επίσης, είχαν προβλέψει την παγίδα πού έστηνε η αστική τάξη βάζοντας τους περίφημους όρους της.

Ο κύριος πρωταγωνιστής αυτής της ταχτικής ήταν φυσικά η Χριστιανοδημοκρατία, που για μία ακόμα φορά απόδειξε τον αληθινό της χαραχτήρα σαν τον πιο επιδέξιο υποστηριχτή των συμφερόντων των αφεντικών της: των μεγάλων καπιταλιστών, των τραπεζιτών και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Κάτω από  τις επίμονες πιέσεις των Κορβαλάν και Σία, ο Αλλιέντε συμφώνησε με την Χριστιανοδημοκρατία και αποδέχτηκε την λεγόμενη «συμφωνία συνταγματικών εγγυήσεων» που απαγόρευε την δημιουργία «ιδιωτικών πολιτοφυλακών» η τον διορισμό αξιωματικών στο στρατό που δεν θα είχαν περάσει πρώτα από την Στρατιωτική Ακαδημία. Παράλληλα, δεν επέτρεπε να γίνει οποιαδήποτε αλλαγή στο στρατό, ναυτικό, αεροπορία και δυνάμεις ασφαλείας, εκτός αν έδινε την έγκριση του το Κογκρέσο, στο οποίο τα αστικά κόμματα είχαν ακόμα την πλειοψηφία. Με τον τρόπο αυτό ο  Αλλιέντε και οι άλλοι ηγέτες της «Λαϊκής Ενότητας» έπεσαν πρώτοι στη παγίδα, ξεχνώντας τις πιο θεμελιώδεις αρχές του Μαρξισμού και λόγια πάνω στα οποία ήταν θεμελιωμένο το πρόγραμμα του Χιλιανού σοσιαλισμού: «κάθε προοδευτικός μετασχηματισμός μέσα από αστικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες είναι αδύνατος, γιατί η άρχουσα τάξη έχει οργανώσει με τέτοιο τρόπο την ένοπλη κρατική μηχανή ώστε να ασκεί με κάθε τρόπο την διχτατορία της και να μπορεί έτσι να κρατάει τους εργάτες στη φτώχεια και στην αμάθεια και να εμποδίζει την κοινωνική τους απελευθέρωση».


Η ΘΕΩΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ


O Λένιν έχει εξηγήσει άπειρες φορές ότι το κράτος,  σε τελευταία ανάλυση, δεν είναι τίποτε άλλο από «ένοπλες οργανώσεις για την υπεράσπιση της ατομικής ιδιοκτησίας».
Η αποδοχή της «συμφωνίας συνταγματικών εγγυήσεων» από την πλευρά των ηγετών της «Λαϊκής Ενότητας» σήμαινε ότι δέχτηκαν τον συμβιβασμό να μην εξοπλίσουν την εργατική τάξη και να μην θίξουν κανέναν από τους καταπιεστικούς μηχανισμούς πού έλεγχε η αστική τάξη «για να κρατάει τούς εργάτες στη φτώχεια και στην αμάθεια και νά εμποδίζει την κοινωνική τους απελευθέρωση».
Έτσι όμως, πώς μπορούσε ποτέ να γίνει σοβαρός αγώνας ενάντια στην ολιγαρχία και τον ιμπεριαλισμό; Στη διάρκεια της κυβέρνησης της «Λαϊκής Ενότητας», οι ηγέτες του Σοσιαλιστικού, και πάνω απ’ όλους οι ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος, εξαπατούσαν και τον εαυτό τους και τις μάζες των εργατών, πιστεύοντας στον «πατριωτισμό» και την «αμεροληψία» της στρατιωτικής κάστας. Μ' έναν εντελώς ουτοπικό τρόπο νόμισαν ότι θα ουδετεροποιήσουν τους στρατηγούς και τους ναύαρχους, με καθησυχαστικά λόγια, παράσημα και αυξήσεις των ήδη παχουλών μισθών τους.
Ο κρατικός μηχανισμός και πάνω απ’ όλα η κάστα των στρατιωτικών, δεν είναι κάτι που βρίσκεται έξω από τις τάξεις και την κοινωνία, αλλά όργανο καταπίεσης στα χέρια της κυρίαρχης τάξης. Τα ανώτερα στρώματα του στρατού, στη Χιλή, όπως και σε κάθε άλλη χώρα επίσης, είναι συνδεδεμένα με χιλιάδες νήματα (ταξικής προέλευσης, οικογενειακών δεσμών, εκπαίδευσης, οικογενειακών συμφερόντων κ.λπ.) με την μεγαλοαστική τάξη, τους τραπεζίτες και τους τσιφλικάδες.
Αυτά τα πράγματα είναι το Α και το Β του μαρξισμού.
Η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι, οι χριστιανοδημοκράτες, τα ήξεραν αυτά πάρα πολύ καλά. Η «συμφωνία» πού έγινε δεν ήταν ένα δευτερεύον ή λεπτομερειακό ζήτημα. Όπως φάνηκε ξεκάθαρα ύστερα από τρία χρόνια, εκεί βρισκόταν η ουσία όλου του προβλήματος, και είχε καταστρεπτικές συνέπειες για την εργατική τάξη και για τον Χιλιανό λαό γενικότερα.
Παρ' όλα αυτά όμως, ο σχηματισμός κυβέρνησης της «Λαϊκής Ενότητας» άνοιξε μία νέα φάση στις επαναστατικές διεργασίες στη Χιλή.
Όπως ακριβώς και στην Ισπανία το 1936, το αρχικό πρόγραμμα της κυβέρνησης ξεπεράστηκε πολύ σύντομα από το κίνημα των ίδιων των μαζών. Όπως μας εξηγεί το ντοκουμέντο «45η επέτειος Ίδρυσης του Σ.Κ. Χιλής»:
«Η εφαρμογή των αστικοδημοκρατικών μέτρων εξάντλησε το πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης της «Λαϊκής Ενότητας» μέσα σε ενάμισι χρόνο. Οι μάζες άρχισαν νά ζητάνε να εφαρμοστεί ένα πρόγραμμα δραστικών μέτρων σε βασικούς τομείς της οικονομίας, της υγείας, της εκπαίδευσης, της κατοικίας. Με τον τρόπο αυτό οι μάζες άρχισαν νά συσπειρώνονται γύρω από αιτήματα όπως: νά παραδοθούν στους εργάτες τα μεγάλα μονοπώλια της υφαντουργίας, ξυλουργικής βιομηχανίας κ.λπ.
«Η κυβέρνηση όμως μπορούσε να ικανοποιήσει μόνο ένα μικρό μέρος από αυτές τις διεκδικήσεις εξαιτίας του συμβιβασμού πού είχε κάνει με την δεξιά αντιπολίτευση, άλλά και τα εμπόδια που έβαζαν στην υλοποίηση τέτοιων επιδιώξεων οι φωνακλάδες εκπρόσωποι του ρεφορμισμού μέσα στις ίδιες τις γραμμές της «Λαϊκής Ενότητας».
«Από εκεί και πέρα οι ρεφορμιστές άρχισαν να δρουν μέσα στην Λ.Ε. με σκοπό νά παραλύσουν κάθε συγκεκριμένη πρωτοβουλία που θα μπορούσε να δραστηριοποιήσει τις μάζες πάνω σε σοσιαλιστικές και επαναστατικές προοπτικές και στόχους. Επέβαλλαν ετσιθελικά τους δικούς τους εκπρόσωπους στην διεύθυνση της οικονομίας, χρησιμοποιώντας γι’ αυτό το σκοπό την CUT. Αυτή η κατάσταση είχε σαν αποτέλεσμα την διάσταση ανάμεσα στο τι επιδίωκαν οι μάζες, και τι επιδίωκε η κυβέρνηση» (σελ. 17 — Η υπογρ. του J.M.)...


Από «ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΧΙΛΗΣ»
του Χόρχε Μαρτίνεζ
Αποσπάσματα από σελ. 27-30

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 29 Μάιος 2012 15:45
 
 

Τελευταίο έντυπο φύλλο...

Κατεβάστε εδώ το τελευταίο έντυπο φύλλο της Εργατικής Δημοκρατίας σε PDF

Ειδικές εκδόσεις...

Συνδεδεμένοι...

Έχουμε 73 επισκέπτες συνδεδεμένους